Berichten

Ik ben ik. Punt uit.

Ik ben ik en ik zal altijd ik zijn. Bij mezelf, logisch, en bij anderen. Vooral bij mannen. Ik zal me nooit anders voordoen dan dat ik ben. Dat vind ik allemaal veel te veel moeite en na een tijdje kan je het toch niet meer volhouden en dan ziet ‘ie toch wel hoe je bent. Dus wat schiet je er mee op om jezelf anders voor te doen dan je bent? Ik weet het niet.

Dat ik minder emotioneel zou moeten zijn, omdat hij eventueel wel eens zou kunnen afknappen. Dacht het niet. Of dat ik minder aandacht moet vragen – wacht, waarom moet ik aandacht vragen?! –, omdat hij het misschien irritant vindt. Nee, dacht ik ook niet. Bovendien klets ik de oren van zijn hoofd, als ik me eenmaal helemaal op mijn gemak voel met hem. En als hij dat vervelend vindt, heeft hij pech! En ja, er zijn momenten dat ik ontzettend onzeker ben en ik even niet weet wat ik met mezelf aan moet en als hij dichtbij me staat dan is de kans heel erg groot dat hij dat merkt. Nou en.

Wat ik niet doe is ruzie maken. Of nou ja zelden. Ik ben geen goede ruziemaker. Dat komt omdat ik bang ben dat mensen van me weglopen als ik ruzie met ze maak. Dat betekent dat ik heel veel opkrop en eigenlijk dus zelden mijn ongenoegen uit. Schiet niet op, want ooit barst de bom en dan boeit het weer niet waar hij naartoe loopt. Dat is dat emotionele ding hè. Vreemd genoeg verdwijnt er nooit echt iemand. Dus het is een beetje aanstellerij, plus ik houd gewoon niet van ruzie maken. Vind ik onnodig. Over alles valt te praten, denk ik dan.

Spelletjes speel ook niet. Als hij laat blijken dat hij geïnteresseerd is, ga ik niet hard to get spelen. Of doen alsof het mij niet interesseert, terwijl ik het leuk vind. Dat vind ik stompzinnig. En ja, het zal vast wel werken bij mannen, het blijven jagers. Maar ik zie het gewoon niet zitten. Als ik kortaf doe, ben ik vaak ook gewoon niet geïnteresseerd of ik moet je gewoon nog een beetje leren kennen en dan houd ik de boot af. Ik ben namelijk een beetje socially awkward. Zelden zal er een moment zijn dat ik op iemand afstap om mezelf voor te stellen of om een babbeltje te maken. Dat vind ik raar om te doen. Ik heb er tegenwoordig steeds minder problemen mee, maar als het niet hoeft, dan doe ik het ook niet.

Als ik geïnteresseerd ben houd ik me ook niet bezig met andere mannen. De kans dat als hij wegvalt en ik met de hartpijn en buikpijn zit, is redelijk groot. Maar so be it. Als ik erachter kom dat hij zich wel bezig houdt met meerdere opties, na verloop van tijd, dan hoeft het voor mij niet meer. Een beetje gezonde competitie kan geen kwaad, true, maar ik heb geen zin om na een bepaalde tijd mezelf nog te moeten bewijzen. Take it or leave it. Het hoeft niet. Ik zal het niet leuk vinden en ja, ik zal het overleven.

Als ik hem leuk vind, ben ik jaloers. Niet op zijn vriendinnen, die zijn er gewoon. Die waren er al voordat ik er was. Nee, op nieuwe contacten die hij opdoet, overal en nergens. Ik heb de soort van pech dat ik altijd lijk te vallen op praatgrage mannen. En ja, dat hoeft niets te betekenen en nee, ik zal er ook niet altijd wat van zeggen, maar ik voel alles. Als ik voel dat het niet goed zit dan weet ik dat het ook echt niet goed zit. Kan me niet schelen wat de man in kwestie allemaal zegt, want ik weet namelijk dat hij liegt. Mijn gevoel heeft altijd gelijk, dat is altijd bewezen.

Bovendien ben ik niet voor reden vatbaar als het gevoel te diep zit. Ik zal geen vrienden met hem kunnen blijven, hoef zijn twitterupdates niet te lezen, of zijn FaceBook updates in mijn timeline te zien en zijn naam hoef ik al helemaal niet in mijn WhatsApp lijst te zien. Dat trek ik niet. Ik heb namelijk altijd de belachelijk sterke drang om contact op te nemen met hem. En dat moeten we dus niet hebben. Because he didn’t took it. (En dat is his loss, duh)

Ik uit mijn gevoel niet snel. Op de een of andere manier ben ik daar niet zo goed in. Dat heeft te maken met het feit dat ik me vaker bloot heb gegeven aan een man en dat ontplofte zo hard in mijn gezicht dat ik heel voorzichtig ben geworden. Er gaat dus een hele tijd overheen. Dat schiet misschien niet op, omdat er teveel verwarring kan ontstaan over wat het nou eigenlijk allemaal precies is. Ik wacht vaak te lang af tot hij het doet. Maar als ik echt niet meer kan wachten, dan zal ik het zeggen. In de hoop op een antwoord, want antwoorden zijn tegenwoordig ook zeldzaam. Of dit antwoord nou negatief of positief is, maakt in principe niet heel veel uit. Als het positief is, blijf je in mijn leven, als het negatief is, verdwijn je uit mijn leven. Simpel zat.

Ik ben ik en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik ben wie ik ben en ik zal altijd zijn wie ik ben. Daar doet hij het maar mee. En anders niet. Ook goed.

 

Hij wint. Jij verliest. Altijd.

Als hij naar je kijkt met een blik die je nog nooit in zijn ogen hebt gezien, maar dat je niet precies kan bepalen wat die blik betekent. Je hebt die blik namelijk nog nooit gezien. Bovendien praat je ook nooit met hem wat alles wat jullie doen zou kunnen betekenen en wat het zou kunnen zijn. Je kropt alles op en je blijft er mee lopen. Maar dat houd je maar even vol. Ooit barst de bom.

Stel je voor dat die bom barst en jij een waterval aan gevoelens over hem uitstort. Dat je verliefd op hem bent, dat je iets met hem wilt opbouwen en dat je hele hart eigenlijk bij hem ligt. Je houdt hem vast en wilt hem nooit meer loslaten. Maar je weet dat je hem moet loslaten, omdat hij je geen keus laat.

Hij laat je uitrazen, hij laat je vertellen wat je voor hem voelt, je legt je gevoelens bloot, de tranen stromen over je wangen, maar hij blijft koud. Hij reageert niet. Een antwoord blijft uit en je zit imaginaire deuren dichtgaan en imaginaire muren opgetrokken worden. Hoe je ook blijft drammen, blijft zeuren en eigenlijk zijn grootste nachtmerrie wordt, het blijft uit. Stil.

Het blijft hoe dan ook uit. Ook al zeg je niets. Je hebt immers maanden, jaren niets gezegd. Toen werd er ook al niets gezegd. De handelingen die hij deed, deden je denken dat hij meer voor je voelde. Dat je misschien wel wat meer voor hem betekende dan een ordinaire huis-tuin-en keukenslet, maar je hebt je vergist. Hard.

Je hart ligt in zijn handen en hij laat het vallen zonder het op te rapen. De enige die het op kan rapen ben jij. De enige die het kan lijmen ben jij. Want hij zal het niet voor je doen. Hij blijft zwijgen en zal er niets aan doen om je weer goed te laten voelen. Je weet dat het tijd is om hem los te laten, maar hoe graag je het enerzijds ook wilt, je gevoel houdt stevig vast. Je gevoel kan hem niet blokkeren van WhatsApp, je gevoel blijft aan hem denken en je gevoel houdt hem in je hart. Zo blind heeft de liefde je nog nooit gemaakt.

Je bent een down for the ride chick, maar hij ziet het niet. Of wil het niet zien. Misschien is hij wel bang. Misschien is hij er nog niet klaar voor. Wie weet wil hij eerst een goede baan vinden, afstuderen, wedstrijden sporten, weet jij veel. Iedere smoes die je kunt verzinnen om nog langer met hem in contact te blijven, klinkt aannemelijk. Maar je weet dat je dat niet moet doen.

Een Klootzak in een Good Guy-verpakking is wat hij is. Hij is er altijd voor je als je hem nodig hebt. Hij luistert naar je emotionele uitbarstingen, geeft je tips, steunt je en zegt dat je dingen wel kan waar je zelf onzeker over ben. Hele dagen hebben jullie contact. Van ’s ochtends tot ’s avonds en dat elke dag. Hij is er. Elke dag. Dat weet je. Hij is een gewoonte geworden. Een gewoonte waar je meer voor voelt dan je had gepland.

Het heeft lang geduurd voordat je erachter kwam dat je minder was dan de viezigheid onder zijn zool. Of tenminste, je bent er eigenlijk nog niet achter, want je gevoel houdt je voor dat je wél meer bent. Maar dat ben je niet, anders zou hij dat wel laten merken. Het is bijna onmogelijk dat iemand zodanig veel issues heeft, dat hij je zo bruut vernedert en je gewoon laat hangen met je gevoelens en schouderophalend verder gaat me zijn leven. Een Klootzak in een Good Guy verpakking, dat zei ik toch?

Je hart is gebroken, maar je blijft doorgaan en waarom? Omdat je denkt dat het nog niet klaar is en dat er meer zit. Hoeveel teleurstellingen blijft iemand zichzelf geven? Hoe weinig vind je jezelf waard en waarom zou je in godsnaam iemand willen die je vernedert, laat hangen met je gevoelens en je zonder enige problemen negeert.

Hij, de man waar jij andere mannen voor liet schieten. Hij, de man waarvoor jij alles zou doen. Hij, de man waar jij voor zou zorgen met liefde. Hij, de man waar jij naar zou luisteren, de man waar jij voor zou staan, de man die jij door dik en dun zou steunen. Hij, de man die geen ene fuck om jou geeft. En ergens weet je het. Maar toch ga je door. Waarom?

Het spel wat hij speelt, zal hij altijd winnen. Het spel wat hij speelt laat jou achter met een gebroken hart. Altijd. En je weet het. Toch?