Berichten

Hoofdpijn en modderpoelen

Als ik zeg: modderpoel, steken onder water en dubbele agenda’s waar de politiek nog jaloers op zou zijn, waar zou ik dan op doelen?

Wel, dan doel ik op één van de meest onbegrijpelijke en hoofdpijn opleverende dingen in deze wereld: vrouwenvriendschappen. Als je denkt dat man-vrouwrelaties ingewikkeld zijn, moet je je eens proberen te verdiepen in die tussen vrouwen.

Zo heb je van die vrouwen die met andere vrouwen omgaan omdat ze dan bij een bepaalde vriendengroep met bijbehorende status en privileges mogen horen. Vrouwen die vooral tijdelijke vriendinnen hebben omdat ze ergens op dat moment goed voor zijn. Of van die vrouwen die vriendinnen op uiterlijk selecteren. Alleen knappe meiden om zich heen verzamelen zodat zij ook aandacht krijgen en ze hopen dat uiterlijk besmettelijk is bijvoorbeeld, of juist alleen lelijke eendjes mee op sleeptouw nemen zodat zij er zelf beter van af komen. Je hebt ook vrouwen die graag een homo als bff hebben. Alsof hij een accessoire is. Want die zijn zo gezellig en grappig en veilig, want die willen tenminste niets van ze. Oh en ze hebben een goed gevoel voor mode en gaan graag mee winkelen…  Maar laat ik het bij vrouw-vrouw houden.

Als je als buitenstaander m/v in een groep vrouwen terecht komt, kan dat flink verwarrend zijn. De een is bevriend met de ander, maar mag de derde niet. En dus moet nummer 2 uit solidariteit nummer 3 ook haten, met allerlei loyaliteitsconflicten van dien. Zet je ze alledrie bij elkaar, dan merk je niets. Totdat de kattige opmerkingen, rollende ogen en onderhuidse spanningen je beginnen op te vallen. Het komt dan ook voor dat zodra er eentje die net nog ‘schat’ was die complimenten ontving en wier nagels zusterlijk door de anderen werd gelakt even naar de wc gaat en meteen het mikpunt van alle roddels is, en het de hele avond zo rouleert.

Ik heb vaak situaties meegemaakt waarin ik dacht: ‘wat gebeurt hier eigenlijk?’, ‘waarom zijn jullie in vredesnaam vriendinnen? Weten jullie uberhaupt wat dat inhoudt? ‘ Vrouwen die elkaar constant tegen jou door het slijk halen maar ondertussen elkaars schaduw zijn en dingen doen als matching tattoos nemen en de peettantes van elkaars kinderen worden bijvoorbeeld.

Ik dacht dat vriendschap ging over gedeelde interesses. Over elkaar mogen, een verbondenheid voelen, elkaar het beste gunnen en elkaar steunen. Daarvoor is openheid en eerlijkheid nodig, anders is er geen veiligheid en die is ook nodig om jezelf te kunnen zijn. Je wilt helemaal niet dat de mensen waar je om geeft, verdrietig zijn. Laat staan dat je zelf de oorzaak bent. Maar het kan aan mij liggen natuurlijk..

Terwijl ik dit schrijf, gaat er eventjes door mij heen: ‘maar eigenlijk heb je het over meisjes Anouk, volwassenen hebben geen tijd voor en zin in dit soort ingewikkeld gedoe’. Waarop er zich meteen een handvol voorbeelden aan mij opdringen van sekreten die lichamelijk misschien wel hun tienerjaren (wel twee keer) achter zich hebben gelaten, maar waar van de houding en het gedrag nog in de kinderschoenen staat.

Als je dacht dat ik ging vertellen waarom dat allemaal is, dan moet ik je teleurstellen. Ik weet het niet. Echt niet. Lui, praktisch en licht autistisch aandoend en dus alles letterlijk opvattend als ik ben, zou ik niet weten waarom ik tijd en moeite in iemand zou steken die ik eigenlijk niet mag. Waarom je zou veinzen dat je iemand aardig vindt en hoe je het dan kan verdragen in diegenes buurt te zijn. Waarom zou je een wedstrijd met andere vrouwen aan willen gaan? Ik ben niet strategisch of jaloers aangelegd. Ik snap dus vaak ook pas achteraf of helemaal nooit de clou in dit soort situaties. En daar ben ik dan ook dankbaar voor. Maar ook bij mij zijn de vraagtekens levensgroot.

Aan leeftijd ligt het dus duidelijk, helaas, niet. Dus het zal vast karakter zijn die dit veroorzaakt. Of opvoeding, de situatie, ervaringen uit het verleden waardoor wangedrag ineens voor zichzelf goedgepraat wordt… Iets als, ‘keep your friends close, but your enemies closer’ ofzo? Het feit dat vrouwen vaak onzeker zijn, onderling elkaar de hele tijd vergelijken en (daardoor) afgunstig zijn en ver zullen gaan om elkaar een loer te kunnen draaien, helemaal als er mannen in het spel zijn, zal er ook mee te maken hebben. Misschien is het ook wel gewoon onbewust en zit het in onze natuur. En medechickies, nu kunnen jullie natuurlijk wel boos worden op mij dat ik uit de school klap over mijn zusters, mijn soortgenoten en ons allemaal op een hoop gooi, maar echt… het is gewoon zo. Ja ja, over het algemeen dan. Ik zie mannen dit soort dingen in ieder geval niet doen.

Ik heb al ruim dertig jaar op deze aardbol rondgelopen als vrouw en heb ons dus van zeer dichtbij mogen meemaken. Mijn vrienden zijn bijna allemaal vrouw en ik weet dus ook heus dat het anders kan. Ik heb gelukkig vrij weinig, maar toch genoeg, vrouwenstreken persoonlijk meegemaakt. Genoeg om zeer selectief te zijn met vriendschappen, wat ik sowieso al ben, want wederom: lui, introvert en praktisch.

Is het bij mij dan altijd allemaal pais en vree? Nope. Come to think of it, ik zou dit jaar knopen doorhakken en opruiming houden….

Want mijn snor kan ik harsen

‘Op een dag kijk je in de spiegel en zie je je moeder’. Zo opent Saskia Noort, mijn persoonlijke heldin al is ze blond, het boek1000xAnybody. Anybody is de rubriek van het blad VIVA waarin een lezer(es) uit de kleren gaat en over de plus- en minpunten van het eigen lijf praat. Daarmee slaat ze precies de spijker op zijn kop. Ik ken dat moment. Het is een tragisch moment dat diepe indruk heeft gemaakt en dat elke vrouw, ik durf dat te wedden, te verwerken krijgt. De rest van haar stuk is zoals altijd weer een feest van pijnlijke herkenning.

Vrouwen en hun lichaam: het is een ingewikkeld verhaal. We houden ervan, we haten het. Vaak vooral dat laatste. En hoewel ik dat eeuwig zonde vind en van anderen nooit snap waarover ze klagen, doe ik er zelf ook aan. Waarom ben ik niet gewoon geboren met mooie volle lippen? Wat heb ik aan een snor? Waarom ben ik zo lang? Waarom zit mijn haar nooit leuk? Ik zie er altijd moe uit! Waarom zijn mijn kuiten zo dik?

Natuurlijk zijn er dagen waarop alles meezit. Waarop alles klopt en samenvalt en je je het meest lekkere ding op de aarde en ver daarbuiten voelt. Je merkt dan ook dat anderen dit opmerken en bevestigen, wat super voor je ego is. Dit overkomt me ongeveer vier keer per jaar. En dan hebben we het over dagdelen he. Tussen dat gezeik en dat hoogtepunt in maak je er het beste van en hoop je vaak maar dat je niemand tegenkomt op straat of in de supermarkt.

Om persoonlijke redenen (ik heb het aan de stok gehad met de hoofdredactrice), liet ik de VIVA altijd linksliggen en probeerde ik anderen te overtuigen dat ook te doen. Ik weigerde het blad te noemen, te kopen, te lezen enzovoorts. Ik was on a ‘one-woman mission’ om dat stuk pulp helemaal kapot te negeren. Niet dat ze daar natuurlijk ooit iets van hebben gemerkt en het enig impact op wat dan ook heeft gehad natuurlijk, maar daar gaat het niet om. Ik ben nu eenmaal een vrouw van mijn principes….

… maar stiekem pakte ik het blad wel altijd uit de schappen in de supermarkt. Als ik zeker wist dat niemand keek natuurlijk. En dan bladerde ik direct door naar de Anybody. Mateloos intrigerend, elke week weer.

Ik weet niet wat het precies is wat ik er zo leuk aan vind om te kijken naar anonieme blote lichamen zonder hoofd, op een foto van een paar centimeter en in zwart-wit. Misschien is het het feit dat je er een heel verhaal bij kan verzinnen. Hoe zou dat hoofd er nou uitzien bijvoorbeeld? Wat zijn ogen toch bepalend he, zonder mis je dus echt de ziel, de essentie van een persoon…

Ook het vergelijken vind ik heerlijk. Dat je denkt van: ‘jezus, wat een klutsknieën/hangbuik/klauwen!’ en dan ineens erg blij bent met jezelf. Dat je leest dat een man trots is op zijn brede schouders en je dat in de verste verte niet terugziet. Ik herinner me een vrouw, maat 36, borsten en billen aanwezig, mooie taille, strak in haar vel, goede lengte, alles in verhouding, kortom: een godin. In deze vergelijking kwam ik er zelf dan weer wat minder goed vanaf. Dat lijf zou ik ook wel willen hebben. Zij vertelde dat ze heel erg onzeker was en haar lichaam niet mooi vond. Ze schaamde zich er zelfs voor. Ik kon daar gewoon met mijn spreekwoordelijke pet niet bij. Had ze geen ogen?! Ontbrak het haar aan een spiegel anders?! Hopelijk dacht ze er anders over na het zien van haar eigen foto’s….

Anybody keer duizend, dat staat dus garant voor smullen, dacht ik. Lekker brainless entertainment, ongegeneerd staren zonder betrapt te worden zo lang als je wilt, uitlachen, bewonderen, goede voornemens om echt te gaan sporten maken en alles voorzien van heel gemeen(d) commentaar. Begeleid door een hapje en een drankje en in het gezelschap van mijn zus, want gedeelde pret is dubbele pret.

Dus beginnen we gewoon wat te bladeren. Lachen we om scheve tieten, lelijke tattoos, bewonderen we strakke benen en mooie verhoudingen en ineens is daar een vrouw met maar één arm. Een verlamde man in een rolstoel. Iemand met borstkanker. Een jonge meid die over haar hele lichaam littekens heeft omdat ze in zichzelf snijdt. Verbrande huid. Een stoma. Dat hadden we niet verwacht. Het is allemaal ineens niet meer zo licht en grappig en roept vragen op. Hoe gaat dat eigenlijk met zo’n stoma? Wat moet iemand wel niet voelen en meemaken om zichzelf te verminken? Wat is er gebeurd met die vrouw; hoe verloor ze haar arm?

Dat precies is de kracht van Anybody. Je weet niet wie het zijn en dat is niet belangrijk. Het kan iedereen zijn. Het kan iedereen overkomen. De verhalen lezen van anderen kan je troosten, je kunt je erin herkennen of je er juist tegen afzetten. Het is gewoon lekker bij iemand binnenkijken maar zet je ook aan het denken. De vergelijking met mezelf heb ik wederom kunnen maken. Ik zou best wat spier kunnen gebruiken inderdaad, mijn voeten zijn plat evenals mijn kont en ik zou ook wel wat korter willen zijn. Maar wat maakt het uit? Mijn snor kan ik harsen. Voor mijn niet-bestaande wimpers bestaat er toevallig wél mascara. Mijn platte poten brengen me waar ik zijn moet en alles aan en in mij werkt (nog) naar behoren. De enige en grootste lichamelijke beperking zit tussen mijn eigen oren…

1000xANYBODY//Nieuw Amsterdam Uitgevers//ISBN 9789046807033

Wat vrouwen willen

Stel, je bent een zakenvrouw. Je reist de wereld over, sluit deals, maakt geld, ontmoet interessante, machtige mensen. Dat is best apart, want de wereld wordt gerund door mannen. Maakt niet uit of Beyoncé wat anders beweert; het is gewoon zo. De zakenwereld is meestal keihard. Je hebt te maken met echte haantjes. Je de hele dag staande houden tussen al dat testosteron is dan dus ook best een ‘hell of a job’.

Als je dan na een dag keihard onderhandelen, bluffen, met je hand op tafel slaan, je ballen tonen en natuurlijk ook je charmes in de strijd gooien, uitgeput je hotelkamer instapt, wat wil je dan?

Dat weten ze bij het Grand Winston Hotel wel. Namelijk: een locatie vlak bij de lift en deurvergrendeling in verband met veiligheid, een speciale föhn, een weegschaal, verlichte make-up spiegel en een step-apparaat. Je kunt ook nog eens gebruik maken van een zachte badjas, katoenen slippers en satijnen kleerhangers. Als kers op de taart zijn er dikke glossy’s en extra kussens. Dat is namelijk wat zij bieden aan speciale extra’s als je als zakenvrouw op doorreis bij hen een ‘vrouwenkamer’ huurt.

Mag ik even zuchten? En ik gooi er een oogrol bij in. Wie verzint dit? Wie hebben ze geraadpleegd? Kan bij ‘speciaal voor vrouwen’ echt alleen maar gedacht worden aan de meest standaard, oppervlakkige dingen waarvan je denkt: ‘zijn dit extra’s? moet dit me overhalen?!’

Oeh, zachte slippers en extra kussens, wow!! En heee, een eigen step-apparaat, extra sterke föhn en oh my god, een weegschaal! Want daar houd elke vrouw zich natuurlijk mee bezig.. Ben je eens niet thuis, wil je lekker een beetje luxe en ontspannen, moet je nog je gewicht lopen checken, aan de sport en natuurlijk moet je een zakelijk, strak kapsel hebben dus een extra sterke föhn om die ontplofte suikerspin op je hoofd te temmen.

En stel je voor, er staat een enge man in je kamer. Zomaar. Jij hebt niets gehoord want je was helemaal into de nieuwste roddels en nagellaktrends verzonken; fijn zo’n dikke glossy. Maar jij bent wel angstig natuurlijk; zo zijn vrouwen. Shit, je hebt de deur vergrendeld. Je kunt geen kant op. Je zoekt iets om je mee te verdedigen. Met die glossy kom je bij de gemiddelde mug al niet ver. Hmmm… je katoenen slippers? Geen optie, niet genoeg damage. Misschien kan je hem wel blind föhnen! Of je verstopt je in foetushouding achter een haag van kussens en hoopt op het beste..

Het blijkt maar een schim geweest te zijn. Gekke jij. Je moet ook niet zoveel van die enge reality series op TLC kijken. Ternauwernood aan een afschuwelijke dood ontsnapt, plof je op je Queensize bed, zo’n bed dat dan wel comfortabel ligt, strak opgemaakt is en fris ruikt maar net zo goed als alle andere hotelbedden in de wereld stiekem en voor altijd doordrenkt is van een regenboog aan lichaamssappen van tig voorgangers, en het enige wat je kan denken is: WAAR IS DE CHOCOLA?!

Wat vrouwen willen, hebben snelle mannetjes in dure pakjes die aan reclame en marketing doen, nog steeds niet begrepen. We hebben nog een lange weg te gaan…. Happy Vrouwendag!

Dweil of gewoon vrijgezel? [gastblog]

Doordat ik de afgelopen 4/5 jaar onder een steen heb gelegen, heb ik geloof ik het een en ander gemist op gebied van daten, relaties en scharrelgebied. Tegenwoordig is er schijnbaar een totaal nieuwe (voor mij althans) benaming voor vrouwen die ‘’makkelijk’’ zijn. We zijn ‘’gepromoveerd’’ van sletten tot dweilen, hooray voor ons!

De steen waar ik de afgelopen 4/5 jaar onder heb gelegen is een metafoor voor mijn langst durende relatie ooit. Jaja, ruim vier jaar. Petje af voor mij (en hem uiteraard, hij heeft het toch maar mooi uitgehouden met deze emotionele goudmijn). Doordat wij als stel altijd zo ‘’steady’’ waren -dacht ik destijds- is alles geloof ik een beetje aan mij voorbij gegaan.

Natuurlijk hoorde ik hier en daar wel eens dat er nog steeds klootzakken bestaan die vreemdgaan of andere chickies warm houden terwijl ze thuis de brave partner uithangen, maar ik had het goed met mijn vent, ik had het maar getroffen, dacht ik. Hij ging niet vreemd, kwam altijd thuis, ik wist precies waar en met wie hij uithing, kwam braaf of mijn rug krabbelen als ik ziek was en hield zelfs mijn haar vast als ik weer eens mijn complete maaginhoud aan het uitbraken was.

Ach wel, zoals je al leest was ook hij niet perfect en ben ik inmiddels weer onder mijn steen vandaan gekropen en mij weer beetje bij beetje bloot gaan geven aan andere mannen en gaan ‘’scharrelen’’ met een oude bekende. Ik wist tenslotte van hem welke kunstjes hij kon en wat ik aan hem had: helemaal niets.

Mijn ex zit inmiddels al weer zwaar onder de plak en heeft zelfs een heuse relatie met haar op Facebook. Wat ik natuurlijk ontzettend stom vind, pure jaloezie natuurlijk! Hij is/was van mij, afblijven lelijk wicht! Ze is echt lelijk, sorry. Als ze knap was had ik het ook eerlijk gezegd hoor! Echt!! Maar goed, ze drinkt bier, gaat op de eerste date al met hem naar bed, wat ik hem al maanden weigerde, dus dan kan het voor hem al niet meer stuk natuurlijk en ze houdt nog van boten en festivalletjes ook.

Nadat ik mij weer open was gaan stellen en in contact was gekomen met een andere leuke man via Facebook en met hem was gaan chatten, nummers had uitgewisseld en was gaan sms’en; je kent het wel, kreeg ik weer een beetje de kriebels, ik dacht: Oeff, hij is wel echt leuk. Zo sprak hij in ieder geval wel en ik wist al hoe hij eruit zag: yummy! Ik had hem vroeger al eens voorbij zien lopen in de buurt waar ik ben opgegroeid en toen dacht ik al: hij mag er best wezen.

Meneer bleek geïnteresseerd te zijn in een date met mij en gaf duidelijk aan dat hij mij leuk vond maar ik was daar nog niet echt aan toe, dus had ik eerlijk bekend dat ik het stiekem erg eng vond om af te spreken met hem, waarop hij niet meer reageerde op mijn sms. Ik heb het laten bekoelen en sprak hem afgelopen week weer op Facebook via de chat, hij gaf toen aan dat hij was geschrokken van mijn reactie en het als persoonlijke aanval had ervaren. Ik natuurlijk uitgelegd dat dit helemaal nergens voor nodig is en hij beloofde mij weer te gaan lastig vallen door contact te zoeken.

Afgelopen zaterdag zou ik een paar vrienden uitnodigen om bij thuis gezellig spelletjes te gaan spelen onder het genot van een hapje en een drankje en ik trok mijn stoute schoenen aan en belde hem gewoon. Ik dacht: lekker veilig, met mijn vrienden erbij, hoef ik niet zo nerveus te zijn wanneer ik hem dan daadwerkelijk ontmoet en hij had eerder al aangegeven voor een spelletje en een biertje te porren te zijn, dus ik al mijn moed bij elkaar geraakt en hem gebeld. Drukt hij mij gewoon weg!! Het loeder. Ik natuurlijk zwaar op mijn ….. getrapt en besloot mijn aloude scharrel dan maar uit te nodigen en die kwam nog ook, ik was helemaal flabbergasted maar goed, op zich wel grappig dat hij dus gewoon echt kwam. De eerste tien minuten dat hij binnen was dacht ik: o, God, hoe zal dit toch gaan verlopen, hij voor het eerst, tussen mijn vrienden, hmmm. Maar toen we eenmaal met een spelletje ‘’Wat ben ik‘’ begonnen en hij ‘poffertje’ op zijn kaartje had staan, lachte ik al mijn nervositeit, ja, zelfs met aloude bekenden heb ik er last van, weg en was dat het begin van een zeer gezellige avond.

Het leermoment volgde toen mijn vriendin ‘dweil’ op haar kaartje had staan en hij haar als hint gaf dat dit dus een benaming is voor vrouwen die nogal gemakkelijk zijn. Wij allemaal verbaasd en zeer geïnteresseerd natuurlijk, noemen jullie ons vrouwen echt zo? De benaming dweil kon natuurlijk pas uitgebreid besproken worden nadat zij had geraden wat zij was, wat nog zo’n tien minuten later was. We hebben hem bestookt met vragen over deze ‘’dweil’’ en hij was minstens net zo verbaasd dat wij dit niet wisten als wij waren met deze benaming. Ik vroeg mij direct af of hij mij ook als een ‘’dweil’’ zag. Dit heb ik natuurlijk pas aan hem gevraagd nadat hij weg was, veilig over de Whatsapp, waarop hij antwoordde met: ‘nee hoor’. Ik helemaal gerust natuurlijk, ik ben tenslotte al bijna 5 jaar niet met hem naar bed geweest, we douchen alleen maar samen, compleet onschuldig (ahum).

De dweil bleef toch wel een beetje in mijn hoofd rondspoken, vrij respectloos om vrouwen als dweilen te zien en ons zo te benoemen, natuurlijk zijn er altijd exemplaren die erom vragen, maar toch! Of het nu echt een power-up is weet ik ook niet.

Meneer de scharrel is nog even op bezoek geweest, hij was ziek van zijn werk vertrokken en kwam even een ‘’knuffel’’ halen. Yeah, right. Hij ging niet eens zitten en zakelijk als altijd zei hij: ‘geef me een knuffel dan’, waarbij ik direct voelde dat zijn bloed op bepaalde plaatsen nog altijd even goed circuleert als altijd. Hij begon mij te betasten op de wat intiemere plekken en ik dacht: ja dag! Het is al ruim een half jaar geleden en nam hem mee naar boven. Meneer de scharrel is nogal gecharmeerd van een kunstje dat ik kan, dus ik dacht: let’s give the man a break, hij is tenslotte ziekjes. Wel, vrijwel direct nadat ik erachter kwam dat hij nog steeds goed kon sproeien, ging hij half brakend naar de badkamer en gooide erg charmant het een en ander dat hem dwarszat neer in mijn wasbak. Hij kwam terug en trok direct zijn kleding weer aan en nog geen twee minuten later was hij weer verdwenen. Daar stond ik dan, nog steeds geen porno, tssk.

Nadat hij weg was, begon er wat aan mij te knagen. Ik voelde me er toch niet prettig bij dat ik al mijn kunstjes mag vertonen en er jack shit, niks nada noppes voor terug krijg, behalve een half kotsende man, wat witte spray tan en het gevoel dat ik misschien een dweil ben. Wat ik natuurlijk pertinent weiger te zijn. Een dweil heeft tenminste nog een seksleven, ik mag alleen maar kunstjes vertonen en krijg er niets voor terug.

Dat ik weiger om zijn dweil te worden, heb ik hem natuurlijk wel laten weten. Hoe ziek hij ook mocht zijn, het zat mij niet lekker en ik heb hem duidelijk gemaakt dat wanneer ik mij ooit weer zo voel in of buiten zijn afwezigheid, hij beter weg kan blijven.

Dat is dan mijn verse vrijgezellenleven, ik doe het goed he? 😛
Nog steeds geil maar absoluut geen dweil!

Tara- Een 31 jarige, zelfstandige single en grote zus. Noemt zichzelf creatief, loyaal en semi-sociaal. Heeft lange benen, is niet zo goed in relaties, wel aandachtsgeil en koopziek. Is daarnaast rusteloos, onzeker, zoekend en verliefd op haar katten en de liefde.

Nog zo’n syndroom

Met het risico vrouwen tegen me in het harnas te jagen en de mannen een stok te geven waarmee ze mij/ ons in het vervolg lekker kunnen slaan: wij vrouwen zitten vol tegenstrijdigheden, rare maniertjes en complexen.

Het iedereen-moet-mij-leuk-vinden syndroom bijvoorbeeld. Waar haar Ring the Alarm-zusje wordt gecreëerd door gebeurtenissen die je overkomen, worden wij met het IMMLV-ding geboren.

En niet zonder gevolgen. Het maakt dat je je grenzen verlegt en dingen doet die je bij anderen afkeurt of waar je ze voor waarschuwt. En dan doe je ze, ineens, zomaar zelf. Dingen die je ‘normaal’ echt niet zou doen. En die ook echt geen tweede keer voor gaan komen.

Mee uit stelen gaan: IMMLV
Onder lichte druk toch dingen toelaten/doen die je eigenlijk niet wilt door die bink van wie je nog steeds niet kan geloven dat hij bij jou is: IMMLV
Verschillende afspraken op 1 dag maken, wetende dat het eigenlijk niet haalbaar is en waardoor je helemaal in de knel komt: IMMLV

Die voorbeelden komen niet zomaar uit de lucht vallen: ik ben schuldig aan alledrie.  Bij sommigen bleef het niet bij een enkele keer ook. Ik ben er van overtuigd dat we allemaal met gemak een handvol voorbeelden kunnen geven.

Het gaat verder dan de alom bekende disease to please. Iedereen moet jou bij voorbaat namelijk al leuk vinden. Jij moet er juist het liefst niks voor doen. Met ‘leuk’ bedoel ik natuurlijk ook grappig, intelligent en mooi. En onder iedereen vallen je collega’s, familie, vrienden, vrienden van vrienden, mensen in de tram, de slager, zelfs typetjes die jij op jouw beurt zelf geen blik waardig gunt. Ie-der-een.

Eigenlijk gaat het nog een beetje verder.  Ze moeten jou stiekem de leukste vinden. Nou ja, stiekem, ze moeten het natuurlijk ook weer niet voor je verbergen. Anders heb je er nog niks aan.  Stel, ik ga uit en het wemelt van de drop dead gorgeous vrouwen, waarvan er een ook nog eens dezelfde jurk als ik aan heeft. Dan wil ik niet dat mijn vriend zegt: ‘ja, maar ik vind jou de mooiste hoor’. Met als toppunt een flauw, geruststellend schouderklopje. Neen. Het moet zijn: ‘jij bent sowieso de allermooiste’. Als een feit. Dát is de manier. Of het gemeend is en dat ik heus wel weet dat het niet zo is, zijn bijzaken. Nee, dat is inderdaad niet erg realistisch. Dat ben ik alleen als het mij uitkomt. Ja, dat is inderdaad een beetje opportunistisch. En voor de zekerheid: nee mannen, dat betekent niet dat jullie altijd moeten liegen om ons te beschermen of te plezieren.

Hoewel ik mezelf totaal niet tot de standaardvrouw met jaloezietjes hier en drama daar reken (zijn we niet ook allemaal… anders?), moet ik (weer eens) toegeven dat ik hierin ook al geen uitzondering ben. Ik heb het ook.  Dat wist je al, want ik zit net toe te geven dat ik weleens iets heb gestolen om leuk gevonden te worden. Ik kan er verder ook niks slims over zeggen. Waar het precies vandaan komt? Wat het betekent? Wat je er verder mee moet? Tja. Natuurlijk zullen heel snel dingen als ‘onzekerheid’ en ‘jaloezie’ als antwoord naar boven komen, maar dat vind ik zulke schotten voor open doel.

Ik schuif het voorlopig in dezelfde hoek als waarom vrouwen van schoenen en tassen houden. Van die mysteries van het leven waarvan je weet dat ze er zijn en waarmee je leeft, maar die je nooit zult ontrafelen.

Vrouwen

“Ik heb nieuwe lingerie nodig. Hij komt vanavond langs. Volgens mij is vanavond dé avond. Weet je wel, de avond!” “Ja, dan moet je wel even naar de stad. Even langs de Hunkemöller, of de Livera. Misschien nog ietsjes hoger gooien en naar de Christine le Duc?” “Ja, ja, zoiets!” “Oh, kijk mijn haar! Dat zit er ook niet uit. Wat een ellende! Ook maar naar de kapper, ik hoop dat ze nog plaats hebben.” “Ja, inderdaad, hoop ik ook voor je.” “Niet alleen mijn haar, ik heb ook een nieuwe outfit nodig, we gaan eerst daten. En volgens mij heeft hij wel alle mogelijke combinaties gezien die ik in mijn kast heb hangen. Nieuwe kleren dus!” “Ja, dat ook. We moeten wel opschieten, want zo kom je straks nog tijd te kort. Heb je de kapper al gebeld?” “Ja, ik kan over een uurtje terecht. Als we nu vertrekken, dan kunnen we het precies rond krijgen voordat hij je komt ophalen.” De beide dames pakte hun jassen, tassen, controleerde het haar in de spiegel. Op het moment dat ze het haar en de lipstick goed hadden gekeurd, sloegen ze de deur achter zich dicht.

Eenmaal aangekomen in de stad was het stressen geblazen. Welke lingerie? Zwart? Rood? Paars? Blauw. Alle kleuren van de regenboog. Zoveel keuzes, zoveel gedoe. “Welke moet ik nu kiezen?” “Ik weet het niet, probeer ze allemaal.” Dat besloot ze te doen. Eerst de rode. Toen de zwarte. Daarna de paarse en vervolgens de blauwe. “Pfff. Ik ben dik, het is allemaal geen gezicht! Ik kan net zo goed niets kopen, wie wilt mij nou met zo’n lijf?” “Stel je niet aan.” “Nee, echt! Kijk die vetkwabben. Daar – wijst naar haar heupen –, daar – wijst naar haar buik – en daar – wijst naar haar benen – . “Verschrikkelijk. Ik kan wel janken.” “Ik zei dat je je niet zo aan moest stellen.” “Pff, kijk die buik! Het lijkt net of ik een basketbal heb ingeslikt! Of een wereldbol. Anyway, het is gróóót!” “Laat me kijken,” zei de vriendin en trok het gordijn van het pashokje open. Ze keek, bestudeerde gebiologeerd en zei: “Stel je niet zo aan,” en trok het gordijn weer dicht. “Hm, ok,” en ze trok het setje uit. “Op naar de volgende winkel maar. Zullen we eerst de Zara doen? Als ik daar niets vind de H&M en misschien ook nog wel even de Bershka.” “Prima.” De dames slenterde door de stad, praatte honderduit over van alles en nog wat, maar vooral mannen.

“Deze man is zo leuk! Het is echt een tijd geleden dat ik zo iemand heb ontmoet.” “Ja, hè?” “Hij is lief, attent, romantisch, maar ook een man. Ik vind hem echt leuk.” “Snap ik, zou ik ook vinden.” “Hij heeft natuurlijk wel zijn nadelen. Hij is bijvoorbeeld ontzettend langzaam. Komt altijd te laat. Maar hij is zo leuk, dus ik pik het.” “Hmm, ja, niet te lang, anders verandert vijf minuten, naar vijftien en dat wordt zo rustig aan een uur.” “Ik weet het. Maar hij is zoooo leukkk.” “Ja, ja, nu weet ik het wel.” Eenmaal in de winkel aangekomen pakte ze alle leuke kledingstukken uit het rek en paste alles aan. Uiteindelijk werd het na een hoop gezeul en gedoe een mooi zwart jurkje van de H&M. “Een jurkje, is dat niet een beetje over de top. Straks denkt ‘hij dat ik gek ben.” “Dat denkt hij toch wel.” “Bedankt hè!” “Het is ok.” Eenmaal bij de kapper aangekomen wilde ze d’r haar in laagjes. Duurde ook weer dertig minuten. Dertig minuten tijd te kort. Toen ze bij de kapper zat bedacht ze zich ook nog dat ze acrylnagels wilde zeggen. Kostte ook weer 45 minuten. In al die tijd had ze het over niets anders dan over de aankomende avond. Haar vriendin werd een beetje gek van haar, maar het was ok. Het hoorde erbij en dat wist ze.

Nageltjes gedaan, haartjes gedaan een lingeriesetje gescoord en een mooie jurk inclusief schoenen. Ze was er klaar voor. Ze wilde de stad uitlopen toen ze ineens riep dat ze ook nog een Brasilian wax wilde. Haar vriendin trok een wenkbrauw op, maar goed, prima. “Alleen, ik wacht wel buiten.” Ze liep naar boven om haar poes, oksels, benen en armen te laten harsen. Alles ratsj eraf. Lekker glad, dacht ze. Eng was het wel. Het zal vast wel pijn doen. Toch deed ze het. Op haar tanden bijten met haar tong ertussen. Alles voor een perfecte avond. Het hoefde niet per se romantisch te zijn, maar het moest wel perfect te zijn. Ze wilde dat het bijzonder was. Vooral omdat ze hem leuk vond, daarom deed ze al die moeite. Voor hem en ook een klein beetje voor zichzelf. Ze voelde zich lekker als ze er mooi uitzag. Als ze zich goed voelde, straalde ze dat ook uit.

Met rode wangen liep ze naar beneden. Haar gezicht was wat bezweet. Het had best zeer gedaan, maar ze wist waar ze het voor deed. “Zo, klaar? Gaat het?” Ze knikte. Ze wandelden naar de metro en gingen naar huis. Het was tijd om te douchen. Het was immers al bijna etenstijd. Om 8 uur had ze afgesproken met hem. Hij zou haar ophalen en ze zouden uit eten gaan en daarna gaan ze seks hebben. Alleen wist hij dat nog niet. Maar zij was al helemaal voorbereid. Ze had het precies uitgestippeld. Ze zouden gaan eten, even wandelen en daarna zou ze hem vragen met haar mee te gaan naar huis. Vanaf daar heeft hij het natuurlijk door.

Ze trok haar nieuwe lingerie aan, daarover haar nieuwe jurk, nieuwe schoenen en zorgde ervoor dat haar haren perfect zaten. Haar nieuwe nepnagels werden rood gelakt. De make up werd perfect verzorgd. Ze stapte de woonkamer in waar haar vriendin zat. Haar mond viel open. “Prachtig, als hij niet bezwijkt, is het een sukkel.” Ze lachte. De deurbel.

Daar was hij eindelijk. Na een hele dag voorbereiding was hij daar. Ze opende de deur en liep naar buiten. Hij kuste haar op de wang en begeleidde haar naar de auto. Hij zag er mooi uit. Goede jeans, mooie schoenen, blouse aan, maar niet tuttig. Wel stoer. Altijd stoer. Wat zij zo belangrijk vond. In het restaurant konden ze niet stoppen met praten. Het was ontzettend gezellig. Ze genoten van de avond en van elkaar. Het was bijna perfect. Na het eten vroeg ze inderdaad of hij met haar naar huis wilde. Hij knikte. Hij zou immers geen man zijn als hij zou weigeren. Ze stonden al een tijdje met elkaar in contact, ze vonden het gezellig en hadden het reuze naar hun zin. En hij vond haar ook leuk.

Bij haar thuis aangekomen gingen ze nog even op de bank zitten. Van het één kwam het ander. Zoenen op de bank. Strelen op de bank. Wandelen naar de slaapkamer. Jurk uit. Schoenen uit. Daar stond ze. In haar nieuwe prachtige lingerie.

In het donker.

 

Klote-mannen. Klootzakken. Eikels.

Alle mannen gaan vreemd. Nee, oké, dat is natuurlijk niet waar. Veel mannen gaan vreemd. Vrouwen zijn altijd het slachtoffer en de gebeten hond. Terwijl mannen eigenlijk de honden zijn. Mannen zijn klootzakken, eikels en vieze vuile vreemdgangers. Ze kunnen niet met hun poten van vrouwen afblijven. En ze krijgen het potverdorie ook nog eens allemaal voor elkaar. Een man die zijn vrouw, haar vriendin, haar nicht en haar buurvrouw ook nog eens flink geeft. Gewoon, zo af en toe, wanneer vrouwlief geen zin heeft om op haar knieën de avond door te brengen. Dan zucht manlief gewoon eventjes en de volgende dag doet hij de buurvrouw op alle mogelijke manieren. Niks aan de hand. Hij is de klootzak hier.

Wij vrouwen weten dat er nou eenmaal mannen zijn die al sinds jaar en dag vreemdgaan. Dat weten we vanaf dat we in de Pampers zitten. Dat is kennis die wordt er bij de geboorte ingegoten. Er zijn zoveel vrouwen slachtoffer van vreemdgaande mannen. Mannen die vrouwen in hun eigen huis belazerden. Mannen die zussen van hun eigen vrouw namen, alsof het niets was. Mannen die seks hebben met hun secretaresse. Mannen, mannen, mannen. Altijd maar die mannen! Klote-mannen. Klootzakken. Eikels. Ze doen maar wat. Ze begrijpen niet wat ze hebben.

Klopt. Dat weten ze ook niet. Maar wij vrouwen daarentegen, weten het vaak ook niet. Ook wij nemen mannen regelmatig als vanzelfsprekend. Misschien zelfs wel vaak. Kijk, ik ben een vrouw, in mijn eigen ogen doe ik natuurlijk altijd alles goed. Alleen als ik er een beetje afstand van neem, dan zie ik wel in dat het niet altijd klopt wat ik heb gedaan. Oorzaak. Gevolg. Natuurlijk. Zo gaat dat. Toch ben ik er van overtuigd dat het niet alleen de mannen zijn. Ik ben er zelfs van overtuigd dat alles wat er te lezen valt in die vrouwenmagazines, soms heerlijke propaganda is.

Als ik een dergelijk artikel lees voel ik alle hoop in mijn schoenen zakken. Als dat vreemdgaan de standaard is, wat gaat er nog overblijven van de man-vrouw relaties? Dikke koppen op voorpagina’s van de meest gerenommeerde vrouwenbladen. Vrouwenbladen. Juist. Wij vrouwen in een groep zijn een grote man hatende bijenkorf. Laat staan als er een heleboel vrouwen dat blad lezen. Een he-le-boel vrouwen. Dan wordt de man collectief gehaat. Zo werkt dat gewoon. Vrouwen in een groep vallen volledig over de man heen. Alle mannen zijn verschrikkelijk. Vrouwen die gelukkig zijn, daar moet een addertje onder het gras zitten. Je kunt niet gelukkig zijn met een man. Dat kan gewoon niet. Het zijn vieze, stinkende, ranzige, vreemdgaande, leugenachtige mensen. Beesten.

Eigenlijk heb ik een beetje medelijden met de man. Vooral de man die totaal niet voldoet aan dit beeld wat door honderden, misschien wel duizenden, vrouwen geschetst wordt. Mannen die eeuwig worden neergezet als het uitschot van de aarde. En soms is dat ook echt wel zo. Maar vaker dan soms toch niet? Toch willen wij vrouwen dit beeld in stand houden. Waar valt er anders dan nog over te zeiken. Noem eens één onderwerp waar je niet over uitgepraat kan raken. Of het nou leuk is, vervelend, verbazingwekkend of ontzettend verdrietig. Mannen. Juist ja. Dus we moeten goed met zijn allen beseffen dat we zonder mannen gewoon niets hebben om over te praten. In ieder geval niet veel. Niets is wel heel weinig.

Kijk, ik neem het heus niet op voor de man, of zo. Alleen vind ik wel dat wij vrouwen wel eens hand in eigen boezem mogen steken. Dat leidt de man ten eerste namelijk zo mooi af. Ten tweede wij vrouwen zijn krengen, bitches en zeurpieten. Ook wij vrouwen gaan vreemd – en nog belachelijk goed ook. En manipuleren? Dat hebben wij vrouwen uitgevonden. Zelfs wij vrouwen moeten toegeven dat wij gewoon houden van de man. Ook al gaan ze vreemd, stinken ze, zijn het leugenachtige dieren en zijn ze lui. Wij vrouwen zijn namelijk ook helemaal niet zo geweldig als we onszelf voorhouden. Wij zijn niet áltijd het slachtoffer. Wij zijn niet de enige die altijd kapot worden gemaakt. Ons hart is niet het enige wat bloed en onze ziel is niet de enige ziel die is vertrappeld.

Er zijn mannen die hetzelfde meegemaakt hebben als wij. Mannen waarvan hun hart flink is gebroken. Mannen met littekens op hun ziel. Mannen die zo achterdochtig zijn dat je het zou bestempelen als paranoïde. Ze zijn er, alleen ze praten er weinig over. Want mannen zijn stoer. Zij doen dat soort dingen niet. Dat past niet. Een man doet dat niet. Een man huilt niet. Zelfs niet in stilte. Schouders eronder en doorgaan. Dat is wat een man hoort te doen. En een vrouw? Een vrouw mag zeiken en zeuren tot ze erbij neervalt. Totdat de man helemaal kapot geanalyseerd is. Totdat elke vrouw geen een man meer vertrouwt. Want mannen zijn nou eenmaal vieze krioelende insecten. En die moeten kapot. Tot ze helemaal plat, gebroken en vermorzeld zijn. Zo zien ze er het beste uit.

Toch moet ik toegeven, en ik ben me er van bewust dat ik me nu op glad ijs begeef, dat ik van mannen houd. Want ik weet heel goed dat er goede, prachtige exemplaren tussen alle grappenmakers zitten. Alleen waar, dat is nog even de vraag. Zodra ik deze heb gevonden laat ik het jullie weten en dan zal ik met volle overtuiging vertellen dat lang niet alle mannen slecht zijn. Als.

Ik moet waarschijnlijk nog eventjes door een riedeltje grappenmakers. Maar hij ook. Mijn aanstaande betrouwbare, frisse, heerlijke man moet ook nog door een riedeltje bitches. Zolang hij mij niet vindt zal hij er van overtuigd zijn dat alle vrouwen in-en in slecht zijn.

Zo werkt dat gewoon.

TV: Ze is van mij

“Vrouwen kunnen heel goed manipuleren. Zo zijn ze. Als man heb je daar absoluut geen weerstand tegen. Je bent bij voorbaat uitgeschakeld”

Aparte uitspraak. Er valt veel voor te zeggen, moet ik als vrouw eerlijk toegeven.
Bovenstaande uitspraak is van Rob de Nijs, gedaan in het programma Ze is van mij. Een talkshow waarin mannen over vrouwen praten. Elke maandagavond nemen twee bekende Nederlanders plaats en kan het praten gaan beginnen. Daarbij worden vragen gesteld als: Hebben vrouwen humor? Kunnen mannen en vrouwen maatjes zijn? Wat is ware liefde? Houden vrouwen van ijdele mannen? Hebben oudere mannen minder behoefte aan sex?

Dat is niet het enige dat aan bod komt. Een kleine opsomming van wat er nog meer elke week terugkomt:

– Een apenexpert die de gastenvertelt op welke aap zij (qua gedrag) lijken. Best grappig, vaak treffend. Mannen zijn dus geen honden, het zijn apen! *Genoteerd.
– De tieten- de billentape, waar een stuk of 15 plaatjes voorbij komen en favorieten uitgekozen worden. Met soms merkwaardige beredenering (“je ziet gewoon dat hier een lieve vrouw aan vastzit”).. Mannen zijn natuurlijk visueel ingesteld. Als vrouw ga je meteen zitten vergelijken. Op welke lijken die van mij? Hoe doe ik het in vergelijking tot die anderen? Jaja, ontken het maar. Ik doe het wel!
– Gekke weetjes. Bijvoorbeeld dat sexpoppen in Japan Dutch wives worden genoemd, mooie meisjes vaak vreemd ruiken en 60% van de vrouwen masturbeert op het werk. Zoals ik al zei: gekke weetjes. Hou ik wel van.

Dit halfuur durend tv-feestje wordt gepresenteerd door Waldemar Torenstra en Maxim Hartman. Prima combinatie. Waldemar met zijn blonde lokken, aandoenlijke stottertje en slisje (tegenover die strakke armen, dat ontgaat ons heus niet!) en die fungeert als sussende buffer tussen Maxim en de gasten. Maxim dan: zelfbenoemd vrouwenexpert en rouwdouwer met het hart op de tong maar wél met een valide punt die weleens wil doorduwen of te ver gaat. Een good cop, bad cop combinatie die heel prettig is om te zien en die gewoon werkt.

Thamar en ik vinden het te gek als mannen zich laten horen. Als ze met ons in discussie gaan of als ze ons een kijkje in hun hoofd gunnen door een stuk voor ons te schrijven, bijvoorbeeld. Daarom vind ik dit programma ook leuk. Mannen en vrouwen en relaties; je raakt er niet over uitgepraat! Mannen over vrouwen horen praten is dan ook echt rete-interessant. Het is allemaal wat minder intelligent dan de VPRO in de programmaomschrijving zelf doet vermoeden, maar dat maakt helemaal niks uit. Het is gewoon herkenbaar, soms juist niet, het is lekker luchtig en toch licht informatief, er worden soms heerlijk platte grappen gemaakt en dat mannen ook heel oppervlakkig en hard over uiterlijk kunnen zijn, bewijzen de volgende uitspraken wel:

Haar borsten zijn wel een beetje groot… Maar ik vergeef het haar (over Scarlet Johansson).

Haar haar is niet zo mooi hoor; ze heeft een vrij slap kapsel! (over Eva Jinek)

Verschrikkelijk. Het lijkt of haar hoofd te groot is voor haar lichaam (over Sylvie Meis)

“Jij bent zo perfect afgetraind, dat is niet meer sociaal!” (over gast Arie Boomsma)

Fantastisch toch? Ik heb heel goed opgelet tijdens de drie uitzendingen die al zijn geweest. Ik heb een aantal uitspraken (vrij) genoteerd. Sommige treffend, andere cliché of gewoon niet zo waar, weer andere gewoon grappig:

“Vrouwen denken dat ze bepalen, maar dat is helemaal niet zo”

“Je moet ze altijd gelijk geven… de man wil geen gezeik”

“Vrouwen zijn altijd zo onzeker”

“Wij zijn gewoon verstandiger”

“Alles is moeite en pijn in dit leven”

“Ik vind het heerlijk om aangevallen te worden”

“Toegeven aan lust vind ik een zwakte”

“De vrouwen hebben de macht”

“Jullie reduceren vrouwen tot een onzeker hoopje wanhoop”

“Taal is de beste ingang bij vrouwen. Als je een beetje kan formuleren, kan je elke avond een nieuwe date hebben”

“Als je deze vrouwen ziet zou je toch bijna denken dat god wél bestaat!”

”Bij een mooie lach en lichaam ben je als man 2 uur behoorlijk hulpeloos”

“Machtsverhoudingen zijn de basis van elke relatie”

“Als je dan weer verliefd bent, denk je “Ja goddomme, ik leef!”

‘Ik hou niet van die opgeruimde typjes, met van die blonde haren”

“Je moet het je als stoere vrouw kunnen veroorloven om stoer te zijn”

“Ik kan er niet tegen als een vrouw gaat huilen… dan ga ik smelten”

Ik zou bijna zeggen: Ze is van mij is een soort ZoetZuur, maar dan omgekeerd. En op de buis. Er werden acht afleveringen gemaakt, waarvan aankomende week alweer nummer vier op de buis verschijnt. Ik ben fan! Gemist maar wel nieuwsgierig? Op internet terug te zien: klik!

 

Ze is van mij/VPRO/Maandag/Nederland 3/rond half tien ’s avonds

VOLGENS HEM: Onbegrijpelijk?

Onbegrijpelijke vrouwen, of vrouwen die ik niet begrijp. Ik heb er niet veel ervaring mee, de meeste vrouwen die ik in mijn leven heb gekend of nog steeds ken, meen ik te begrijpen. Er is echter een opvallend gegeven dat ik van veel vrouwen niet begrijp. Ze vinden mij na enkele gesprekken of zelfs na bepaalde opmerkingen lief. Lief verdomme, ik ben helemaal niet altijd lief, sociaal wellicht en met een sterk empathisch vermogen, maar dat is heel wat anders dan lief.
Lief klinkt weer zo klef, alsof je een watje bent. Alsof vrouwen medelijden met me hebben. Waarom pikken vrouwen dat altijd op, dat lieve? Is het zo overduidelijk of is het een vrouwelijke kant aan mij?

Toch heb ik ook andere ervaringen opgedaan gedurende mijn leven. Heb bijvoorbeeld bemerkt dat veel vrouwen die mij weghoonden, openlijk de pest aan mij hadden, in werkelijkheid zich aangetrokken voelden door mij. Daar kwam ik dan achter tijdens feestjes waarin de door alcohol bedwelmde mij-haters ineens heel aanhankelijk werden. Voor ik het wist lag ik in het openbaar te vrijen met een vrouw die gewoon getrouwd was of een partner had. Zoiets geeft achteraf natuurlijk problemen maar dat kon me op dat moment niets schelen en later eigenlijk ook niet. Een vrouw die juist heel afstandelijk was jegens mij en nu als een wulpse poes lag te kronkelen: dat was het ultieme genot. Maar waarom vrouwen zich op deze manier manifesteerden is mij nooit duidelijk geworden. Ik, als man laat het merken als ik een vrouw aantrekkelijk vind, subtiel of direct. Okay, dan kun je een blauwtje lopen, so be it. Is je ego even gekrenkt maar veel verder dan dat gaat het toch niet.

Het meest onbegrijpelijke moment was voor mij de nacht met een lesbienne. Want dat was ze, een echte pot. Maar wel met een goddelijk lichaam. Een prachtig open gezicht, halflang donker haar, doordringende bruine ogen en een prachtig lijf. Ze was niet te dun, ook niet te dik maar verder helemaal mannelijk geaard. Ik woonde in een zusterflat en dat was natuurlijk het Walhalla voor mij.  De meeste verplegers waren gay en in de minderheid. De vrouwen daarentegen waren, op een enkele uitzondering na, verre van gay en dat hebben ik en zij geweten. En toch was ik geen notoire player, ze vonden mij gewoon lief, altijd maar lief! Damn!

Zo ook deze lesbienne. Ze heette Carla en studeerde 1 jaar langer dan ik. Zij en ik waren beiden types die de sfeer maakten, waren bij tijd en wijle redelijk grof en sarcastisch en hebben veel medestudenten tot wanhoop gedreven.  Maar zij was gay en ik hetero. Niet dat dit in de omgang iets uitmaakte maar ik vond haar ook een lekker ding. Ondanks de veelal mannelijke kleding en het stoere gedrag probeerde ik haar toch stiekem in bed te krijgen. Altijd zonder succes, ze had een vriendin die een echte mannenhaatster was. Die doorzag mijn gedachten en als ik maar iets teveel in de buurt kwam van Carla dan gromde ze als een aangeschoten tijgerin. Uiteindelijk had ik mijn versierpogingen opgegeven en toen gebeurde juist het onverwachte. Het was één uur ’s nachts en ik lag net in mijn bed toen er op mijn deur werd geklopt. Het was Carla, ze was uit geweest, had duidelijk gedronken en een beetje geblowd. Ik ook, dus dat scheelde. Ze wilde bij mij slapen als dat mocht, wilde niet alleen zijn. Ik stelde geen vragen, want die waren op dit moment overbodig en onzinnig. Ze trok in hooguit een minuut al haar kleren uit en kwam naast me liggen. “Hou je me stevig vast, ik heb het een beetje koud”, zei ze zachtjes. Ik drukte mijn warme, naakte lichaam tegen de hare en mijn armen sloeg ik om haar middel net tegen het punt waar de rondingen van haar borsten begonnen. Ik streelde haar maar verder ging ik niet. Ik voelde me geil en geremd tegelijkertijd. Want dit was wel Carla, de vrouw die onbereikbaar was voor mij als het ging om seks. Het voelde alsof ik haar zou misbruiken voor mijn eigen genot en dat onze collegialiteit op het spel zou worden gezet. Ze was moe, moe en dronken. Het duurde dan ook niet lang voordat ze in slaap viel. Verdomme, daar lag ik dan, met de vrouw die ik begeerde, allebei naakt, maar zij slapende en ik klaarwakker en met een enorme erectie. Ik kon het niet nalaten om die stevig tegen haar bilspleet te drukken. Als een soort van wraak. Want ik voelde me op dat moment misbruikt, maar tegelijkertijd vond ik het ook heel teder en lief dat ze bij mij in slaap was gevallen. Dat ik haar blijkbaar dat veilige en warme gevoel gaf dat ze nu verlangde. We lagen lepeltje lepeltje en ik bleef haar zachtjes strelen.  Uiteindelijk viel ook ik in slaap, moe van de gedachten die mijn hersenen hadden gepijnigd en van de paradox waarin ik beland was.

Toen het ochtendlicht door de gordijnen begon door te dringen werd ik wakker. Ik lag op mijn rug en zij zat gehurkt tussen mijn benen. Er is weinig fantasie nodig om te raden wat ze aan het doen was. En het voelde heerlijk. Dit orale spelletje speelde ze heel goed en lang. Ze was ook onverbiddelijk, haar lichaam was niet voor mij, maar dit was haar manier van dank zeggen voor het slapen. Daarna vleide ze zich weer tegen me aan, gaf me een kus en zei “Je bent lekker”! Om daarna weer in slaap te vallen tot ver in de middag.

Was het wederom die vrouwelijke kant van mij die haar had verleid tot dit enigszins onbegrijpelijke spel, of beeld ik me dat in? Is er helemaal geen sprake van een vrouwelijke kant? Waarom vinden vooral vrouwen mij eerder lief dan stoer? Is lief zijn ook een mannelijke eigenschap die misschien niet op waarde wordt geschat? En wat is dat lieve dan waardoor ze zich blijkbaar aangetrokken voelen tot mij? Gek eigenlijk dat ik dat nooit heb gevraagd. Of moet je dat nu juist niet vragen en het onbegrijpelijke gewoon zijn werk laten doen?

Peer denkt dat hij het snapt, maar hij begrijpt er niets van. Toch houdt hij van alle vrouwen en laat hij zich niet gek maken.

Mannen: de weg kwijt

Arme mannen. Ze hebben het zo zwaar. Je zou bijna voor ze gaan bidden. Bijna. Helaas ben ik niet gelovig, dus dat zou een beetje onzinnig zijn. Naar mij zou hij/zij/het toch niet luisteren. Gelukkig heb ik een blog waarop ik mijn sympathie voor ze kan uiten, the next best thing to een Onze Lieve Heertje en soms ook net een biechtstoel.

Dus. Mannen. Ik voel jullie hoor. Jullie moeten zoveel, hè?

Jullie moeten providen. De boterham op tafel verzorgen, het liefst een beetje een dikbelegde want het leven moet natuurlijk ook leuk zijn. Jullie moeten ons vrouwen beschermen, niet in de laatste plaats voor jullie eigen ego. Heeft te maken met iets van vroeger, dinosaurussen, grotten, gevaar enzo.

Tot zover lukt het vaak nog wel. Maar toen, toen gebeurden er vreemde dingen in de wereld. Vrouwen gingen werken, nadenken, jeetje ze mochten zelfs stemmen en gingen in broeken rondlopen! Dat was het spreekwoordelijke hellende vlak. Langzaam maar zeker begonnen ze dingen te willen en werden eisen-lijstjes uitgebreider.

Die man zijn die op zondag het vlees snijdt ain’t cutting it no more. Nee nee. Trouwens, dat vlees wordt dan natuurlijk vervangen door een stukje gemarineerde soya. Tja. Sta je dan met je vleesmes. Verlengstuk van je mannelijkheid, want een auto is zo duur. Wat moet je dan he? NOU!…

Je moet ook sociaal zijn. Interesse tonen in haar vriendinnen, maar wel platonisch natuurlijk, viezerik. Subtiele veranderingen in haar uiterlijk opmerken en –gemeende!- complimentjes uitdelen. Een beetje presteren in bed is ook niet weg. De technologie heeft heel vernuftige vriendjes aan de vrouw cadeau gedaan. Die vriendjes die je ook nog eens in het felroze en met glitters –hihi- kunt krijgen en die altijd hun werk goed doen. Waardoor je dalijk nog vervangbaar wordt ook! Over het huishouden gaan we het nu niet hebben. Daar worden we allemaal niet vrolijk van. Er wordt wél van je verwacht dat je praat, je gevoelens uit, vrouwen begrijpt of in ieder geval een poging doet/veinst. Eerlijk bent maar niet te bruut. Jezelf verzorgen is ook aan dit rijtje toegevoegd, maar niet te. Nooit mag iets te zijn.

Nou en dat snappen ze dus niet. Waar is de balans? Wat mag nog wel en wat niet? Wat wil ik zelf? Ik kan me zo voorstellen wat er allemaal in die koppies omgaat. En dat nog wel naast al die gedachten over voetbal en seks. Wát een ellende. Ze doen hun best hoor, dat wel. Soms. Dat kan rare stuiptrekkingen tot gevolg hebben. De man in rok en met mascara op bijvoorbeeld. Zulke dingen mogen alleen als je Goth (tegenwoordig Emo) bent of Manson van je achternaam heet, want die types neemt de wereld toch al niet serieus. UGGS, oogrollers en de man-bag zijn de equivalenten voor de wat hipperen onder ze. Niet doen. Wat dan wel? Nou, wat ik net zeg, duh.

Dus ja, moeilijk hè? Al die rollen en verwachtingen die ze moeten vervullen en waar ze aan moeten voldoen. Wat een druk op die, gelukkig sterke en hopelijk rechte want dat vind ik sexy, schouders. Een jongleur is er niks bij. Ik begrijp het. Natuurlijk begrijp ik het. Omdat dat namelijk is wat wij vrouwen altijd al doen. Multitask, schakelen, flexibel to the max. Wij draaien ons hand er niet voor om. Hoor je ons klagen? Die was retorisch…

Eén minuut stilte voor de stakkers dus. Hopelijk vinden ze hun draai. En snel een beetje.  En die ene minuut was heus niet symbolisch. En ik moest toch net mijn nagels lakken.