Berichten

Spijt

Hoe voelt het eigenlijk? Zit het in je hoofd, in je buik, in je keel? Zou het pijn doen of kriebelen?

Geen idee. Ik heb nooit ergens spijt van gehad. Dat lijkt misschien raar, maar dat is echt zo. Dat kan aan de ene kant komen omdat ik natuurlijk zeer verstandig en intelligent ben en dus ook weloverwogen, positieve uitkomsten tot gevolg hebbende beslissingen maak; lees: ik ben altijd een brave Hendrika geweest. Aan de andere kant komt het ook omdat ik de dingen vaak gewoon neem zoals ze zijn. Niet eens om er een les uit te trekken of er sterker van te worden. Aan zulke cliché’s heb ik echt een broertje dood. Soms is het allemaal gewoon kut. Geeft niet, het wordt vanzelf weer leuker. Volgende keer beter.

Ik ben dus niet zo’n achteromkijker. Als ik de deur achter me dichttrek, ben ik er wel klaar mee. Zou je denken.

Vandaar dat ik nu bij Kokindje op de bank zit. Logisch, toch? Met een vaag vermoeden dat ik zeer binnenkort precies weet te vertellen wat dat nou is en hoe dat dan voelt, spijt.

Want wat doe ik toch weer hier? Anderhalf jaar lang heb ik geen seconde aan hem gedacht. Toen hij na maanden ineens weer uit de lucht kwam vallen met excuses en de vraag om een tweede kans en nog meer van dat soort ongein, nam ik hem niet serieus. Ik had er geen boodschap aan en vond hem vervelend. Voor mij was het duidelijk: deze jongen is alleen bezig met scoren en spelletjes spelen. En hele foute schoenen dragen.

Die schoenen zijn de deur uit, verzekert hij me als ik hem ineens tegen het lijf loop. Ik geloof hem niet. Eigenlijk kan me dat ook niks schelen. Ik heb hem niets te vertellen. Hij mij ook niet echt. Ik heb ondertussen wel opgemerkt dat zijn wimpers minder lijken te krullen. Dat hij wat aangekomen is. Dat hij nog wat langer is dan in mijn herinnering, dat zijn handen OK zijn en zijn tanden nog steeds zo gezellig door elkaar staan. Dus natuurlijk ga ik met hem mee een ijsje eten. En houd ik me aan onze ooit gemaakte afspraak dat wanneer wij elkaar weer tegen zouden komen, we ter plekke alles laten vallen en gewoon on the spot hevig zouden gaan tongen. Ik ben immers een vrouw van mijn woord.

We lopen hand in hand en ik vind het geweldig. We zoenen en ik voel niks bijzonders. Ik ben niet verliefd op hem en zal het niet worden. Ik weet zeker dat dat andersom ook zo is. Wat moet hij met mij? Scoren, lijkt me. Zeker nadat ik hem gewoon achterliet en al dik een jaar hem afwijs en afbrand. Als mannen dan jagers moeten zijn, dan zou dit wel een overwinning zijn. Hij wil winnen en hij mag.

Wat echter mijn motivatie is om alsnog daaraan te doen, weet ik echt niet. Is hij misschien mijn foute man? Zo eentje waarvan je weet dat het op een teleurstelling uitdraait. Zo eentje waarvan je weet dat ie helemaal niks toevoegt aan je leven. Maar waarmee je dan toch in zee blijft gaan. Gewoon omdat hij een lekker ding is en zich niet gedraagt zoals jij zou willen.. Let’s find out.

Ik zit dus op zijn bank. Hij vertelt verhalen over zijn verleden, waardoor hij beschadigd is en doet zoals hij doet. Ik luister naar hem en ik geloof er geen woord van. Ik doe ook niet alsof ik hem wel geloof. Het is gewoon een trucje om sympathie te wekken. Hoe dom denkt ie dat ik ben? OK, gezien het feit dat ik hier weer op zijn bank zit, kan ik hem geen ongelijk geven…

Maar laat het dan tenminste leuk zijn. Dat is het niet. Ik verveel me. Ik wil lachen, ik wil een goed gesprek, ik wil positief uitgedaagd worden, ik wil het idee hebben dat ie mij op zijn minst mag of een beetje leuk vindt; waar is het anders allemaal goed voor? Ik zit echter met iemand op de bank die niets van dat alles laat zien. En wiens held Drake is (die van YOLO, ja). Hij post daarom van die corny plaatjes met zogenaamde wijsheden over de liefde enzo op Facebook.Van die wijsheden die totaal in tegenspraak zijn met wat hij in het echie laat zien. Hij speelt voetbal, kijkt voetbal (en soapseries) en praat voetbal. Ik wacht op iets. Op een vonk, of een glinstering. Op iets interessants, iets nieuws, op een mening ergens over. Alsjeblieft! Laat er wat zijn! Al heeft ie een passie voor zeeslakken. Al verzamelt ie iets heel sufs en is het een fervent LARPer…

Helaas. Hij heeft het over chihuahua’s en merkkleding en gadgets en ik ga een beetje dood vanbinnen. Ik ben zo niet wat hij wil. Wat zonde van mijn tijd weer. Wat hij nodig heeft is iemand die zich bezig houdt met extreem veel zonnebanken. Iemand met spinnepotenwimpers, gesteilde haren, maat 34, Vans en acrylnagels. Iemand die nog thuiswoont. Iemand die hem adoreert en die niet teveel nadenkt of terugpraat.

Dit gaat nooit meer wat dan ook worden. Ik ben zijn type niet en hij kan mij op zijn beurt niet boeien. Een relatie zal er never ever in zitten. Dus dan maar over tot de orde van de dag: seks. Dat is waar het natuurlijk om draaide en wie weet hoe dat uitpakt.

Als ik voor de tweede keer naast Kokindje wakker word, weet ik dat de spijt heel dichtbij is. Het ijsje dat ie voor me kocht vond ik nog heter. En lekkerder. Ook hierin hebben we geen klik. Bij het afscheid dit keer dus wederom geen zoete woordjes of beloften. Wat wel volgt, ik had het kunnen weten, is heel raar gedrag. Natuurlijk, de jager heeft gescored en hoeft nu de schijn niet meer op te houden. Ik kan niet zeggen dat het me verbaast.

Of ik nu weet hoe spijt voelt? Nee. Ik heb wonderwel toch iets geleerd: Kokindje is gewoon een hele grote droplul. Alleen figuurlijk, anders was ie tenminste nog ergens goed voor. Heey heey heey!

SOA test: jouw wip, wiens knip?

Vandaag werd bekend dat SOA-klinieken niet meer zomaar iedereen zullen testen.

Alleen mensen uit zogenaamde risicogroepen (mannen die prostituees bezoeken, mannen die seks met mannen hebben en mensen uit landen waar HIV veel voorkomt) worden nog gratis en anoniem geholpen. Anderen worden verwezen naar hun huisarts. Wat betekent: niet anoniem en gewoon dokken als je verzekering het niet dekt.

Meteen regende het overal boze reacties. Het zou onrechtvaardig en schandalig zijn. Hierdoor zouden er ook ineens heel veel meer mensen met SOA’s komen en zouden verstandige mensen worden gestraft voor het feit dat ze om hun gezondheid geven.

Ik snap dat niet zo. Buiten dat er niets nieuws is besloten (dat dringt niet echt door, merk ik): wat is er mis met voor je eigen test betalen? Wie anders moet dat doen? En wat is in godsnaam het verband tussen niet meer gratis kunnen testen en de toename van het aantal mensen met SOA’s? Misschien heb ik het wel verkeerd hoor, verbeter me dan gerust, maar volgens mij komen SOA’s niet uit de lucht vallen. Ze ontstaan niet spontaan, maar zijn het gevolg van onbeschermde seks. Als je zover bent dat je een test nodig hebt, is het kwaad dus eigenlijk al geschied. Of je de test nu betaalt of niet, maakt voor de uitslag niets uit. Hoe kan het niet gratis uitvoeren van de test dan zorgen voor meer SOA’s? Dat is een beetje een omgekeerde wereld.

Er heerst dus een verkeerde soort gedachte over de tests. Niet alleen vind men blijkbaar dat er een soort ‘recht’ op bestaat en gaat daarbij helemaal voorbij aan de eigen verantwoordelijkheid en nog het belangrijkst: hun eigen lichamelijke gezondheid die in het geding is;  er is ook sprake van een soort schijnzekerheid. Daarom gaan er ook veel mensen trouw naar de bloedbank. Niet uit naastenliefde, maar om de SOA-test die er periodiek bij hoort. Valt die goed uit, dan kunnen ze weer vrolijk af en toe de touwtjes wat laten vieren. Het verzekert je echter nergens anders van dan dat je op dat moment de dans bent ontsprongen.

Ik snap evengoed niet waarom mensen moord en brand schreeuwen als de anti-conceptie voor volwassenen niet meer  (geheel) vergoed wordt. Even wat voorbeeldjes:

  • Een pak luxere Durex condooms kost een tientje voor tien stuks. Dat is een euro per stuk. Eigen merk of merkloos kost dus nog minder. Bij een organisatie als het JIP kunnen jongeren ze per tien krijgen voor een euro.
  • De gemiddelde anticonceptiepil kost je, afhankelijk van je leeftijd, gemiddeld €2,50 tot €5. Check het hier.

Dus: veilig vrijen kost je niet zo heel veel, terwijl het van levensbelang is. Je gezondheid is namelijk niet zomaar iets. Voor de waarde van een pakje sigaretten en een McMenu ben je een maand gedekt (no pun intended). Wie wil me nu nog vertellen dat voor je eigen gezondheid zorgen raar, oneerlijk, niet te betalen is? Wel een duur mobieltje met internet, wel op stap, wel lekker shoppen, maar anticonceptie ho maar? Jij hebt de lusten, jij hebt de lasten, zo simpel lijkt het me. Mocht je in de heel erg onwaarschijnlijke situatie zitten dat je zelfs een dubbeltje voor een condoom niet op kunt brengen, dan zou je gewoon geen seks moeten hebben.

Die test is wel even wat anders. Ongeveer honderdnogwat euro. Dat weet ik omdat ik hem zelf niet zo heel lang geleden af heb laten nemen. Dat doe je natuurlijk ook niet voor je lol, maar om dingen zeker te weten, dingen uit te sluiten. Dat mag wat mij betreft ook wat kosten. De kans dat ik zo’n test weer nodig heb schat ik heel erg klein, maar dan nog zal ik zonder morren gewoon dokken. De kans dat de mensen die nu het hardst schreeuwen een test moeten ondergaan schat ik even groot in. Zij kunnen hem waarschijnlijk, als dat moet, want dat is afhankelijk van je verzekering en eigen risico dus niet eens altijd het geval, ook best betalen. Dus wat is nu helemaal het probleem?

Ik heb het natuurlijk niet over mensen die verkracht zijn. Ik geloof en mag toch ook zeker hopen, dat daar alle hulp en andere regels voor gelden.

Het enige wat ik een beetje vreemd vind, is wie wel en niet onder de risicogroepen vallen. Mannen die met prostituees of andere mannen het bed delen, zijn gewoon volwassenen en maken volwassen keuzes. Die mogen de rekening dan ook net zo goed gewoon betalen wat mij betreft. Het impliceert daarnaast volgens mij ook allemaal andere dingen zoals verbanden tussen homoseksualiteit en ziektes die onwaar en oneerlijk zijn, maar dat is nu eventjes een brug te ver en niet geheel in hun nadeel. Ik zie tot slot ook niet zo goed wat het komen (van je partner) uit een zogenaamd risicoland aan die eigen keuzes zou veranderen. Ik zou het heel erg krom vinden dat volwassenen die het geld een stuk makkelijker zouden kunnen missen, zonder meer geholpen worden terwijl een stuk minder draagkrachtigere en meer hulpbehoevende groepen weggestuurd zouden worden.

Jongeren bijvoorbeeld. Jonge jongens en meiden die thuis niet eens over anticonceptie kunnen praten. Die niet aan de pil mogen, die geen beschikking hebben over hun eigen geld om condooms te bekostigen, laat staan zo’n test. Die niet naar de huisarts durven omdat die huisarts best wel eens zijn of haar geheimhoudingsplicht niet zo serieus neemt. Die het niet kunnen hebben dat er brieven van allerlei instanties naar huis toe gaan. Dát zijn de uitzonderingen. Dié hebben zonder meer hulp nodig. En die is er ook voor ze. Ook zij vallen, tot hun 25e, onder de risicogroep: *klik*

Waar iedereen aan voorbij gaat, is wat er in hetzelfde bericht ook vermeld staat: elk jaar voeren de klinieken 10% meer tests uit. Ook blijkt elk jaar weer, dat jongeren op grote schaal onveilige seks hebben. Dat er hele volksstammen jongeren zijn die elkaar en volwassenen seksuele gunsten verlenen in ruil voor dingen als een Breezer en een peuk en ook dat ook (seksueel) geweld steeds normaler lijkt in tienerrelaties. Dingen die veel meer zorgen baren en die aan de basis staan van veel van die tests.

Natuurlijk zou ik ook willen dat de test gewoon gratis beschikbaar was voor iedereen. Nog liever zou ik willen dat dit soort tests gewoon niet nodig waren. Net zo goed dat ik zou willen dat als ik de kraan opendoe, er cola uitkomt. Je kan niet alles hebben. In de huidige maatschappij met ziektekosten die de pan uit rijzen waarvoor we allemaal betalen zeg ik echter: jouw wip, jouw knip.

Moraal van mijn verhaal: een beetje een storm in een glas water, dit. Een soa-test is gewoon een product waar je voor moet betalen. Heb je daar moeite mee? Prima. Zorg er dan voor dat je die test niet nodig hebt. Dat lijkt mij nog het meest verstandig. Voorkomen is beter dan genezen en zo vaak zul je ook echt niet in de situatie komen dat je er een nodig hebt. Hoop ik voor je.

Bel me niet!

“Bel me niet” zei hij op een dwingende toon toen hij mijn telefoon één keer liet overgaan zodat ik zijn nummer had. Het was vrijdagnacht. De temperatuur was prima en de stad zag eruit alsof er rust over was gedaald. Dat kan ook te maken hebben met mijn dansende dronken ogen die alles met een vleugje lol zagen. Ik keek hem aan. “Waarom zou ik je bellen?” antwoordde ik. “Omdat je m’n nummer nu hebt,” zei hij een tikkeltje te bijdehand. Ik schudde mijn hoofd. Deze jongen wist duidelijk niet met wie hij te maken had. Ik heb helemaal geen behoefte om telefoongesprekken te voeren met mannen. Of jongens, in zijn geval. Ik keek naar de grond. Stopte mijn telefoon weg en draaide me om. Ik wilde van hem weglopen. Ik wist al niet eens meer waarom ik ook alweer mijn telefoonnummer had gegeven. “Bel me niet!” riep hij me nog na. Ik draaide me weer om naar hem. Keek hem in zijn ogen en liep naar hem toe. Ik stak mijn vingers uit en tikte hem op de borst terwijl ik zei dat ik wel wist waarom ik hem niet mocht bellen. Hij keek me vragend aan. Ik vroeg me echt af of hij echt werkelijk dacht dat ik net zo dom was als het achtereind van een varken. “Je hebt een vriendinnetje thuis. Ik. Bel. Jou. Niet. Je hebt toch zo’n grote mond? Bel mij maar als je je praatjes waar durft te maken,” en ik liep weg.

Een avondje stappen met vriendinnen. Het was harstikke gezellig. De drank vloog ons letterlijk rond de oren. Ik kreeg namelijk een glas bier over mijn prachtige jurk heen. Gelukkig ben ik goedgezind en kan ik me daar niet heel erg druk om maken. Ik kan heel boos kijken, doen alsof ik het verschrikkelijk vind en daarna een gratis glas, of twee, Southern comfort met Ginger Ale in ontvangst nemen als excuus. We genoten met z’n allen. Het was veel te warm. Het liefst wilde ik mijn jurk lozen, maar ergens zei mijn common sense dat ik dat maar beter niet kon doen. Niet omdat het stom zou staan, maar ik zou vast aandacht krijgen van de verkeerde mannen. De man waar ik juist aandacht van wilde stond achter de draaitafels. Man, man, man, wat een man. Precies met dat deuntje van de Coca Cola Light-reclame. Weet je nog? Dus die jurk liet ik maar aan. Nu ik er over nadenk, had ik de jurk misschien beter uit kunnen trekken.

De mannen daar waren trouwens redelijk ok. Niet dat ze aantrekkelijk waren, maar ze waren niet vervelend. Het was leuk. Het was gezellig en we dansten met z’n allen door de tent. Met enkele elleboogstoten om ruimte te creëren, maar niemand die dat door had joh. Iedereen had wel een paar druppeltjes drank in het glas, het was één en al liefde. Tenminste, ik deed in ieder geval net alsof. Mijn vriendin was ondertussen flink aan de dans met één of andere gozer die wel een oogje, of twee, op haar had. Prima. Ik ging gewoon verder keutelen met andere vriendinnen, mijn glas Southern Comfort met Ginger Ale, of 7-Up of Coca Cola, zolang er maar een prik-iets in zat, vond ik het allemaal best. Geregeld.

We, mijn vriendinnen en ik, kregen continu aandacht van één jongen. Een interessante jongen. Ik vergat de DJ even. Even voor de hele avond. Ik was namelijk een klein beetje troebel. Doe ik anders nooit. Ik vermaakte mezelf met hem. Beetje dansen, beetje lomp doen en vooral veel lachen. Zijn armen waren versierd met tatoeages, mooie bril, driedagenbaardje en meer kan ik me niet herinneren. Volgens mij was hij ook nog eens klein. Als in, net zo lang als ik. Voor een man ben je dan redelijk klein.

De avond liep op z’n eind. Mijn vriendinnen en ik liepen naar buiten en werden ongelofelijk blij van de koele buitenlucht die ons tegemoet kwam. We namen even plaats op het terrasje om even uit te blazen van het vele dansen en lachen. We kletsen wat en kregen al gauw genoeg gezelschap. Van de danser en de kleine jongen met driedagenbaardje. Het werd gezellig. Iets te gezellig. Ik vond hem wel leuk en was belachelijk in het openbaar aan het flirten met hem. Moet kunnen. Alleen toen liep de DJ voorbij. Dat zag ik. Hij zwaaide en lachte naar me. Facepalm Thamar. Echt.

Het was tijd om afscheid te nemen. Toch bleef hij op één of andere manier aandacht van me vragen. Op een manier waar ik geïrriteerd op reageerde. “Wat wil je van me?” vroeg ik. Dom, Thamar, dom. “Ik wil alleen maar seks met je.” Mijn ogen knipperden. Gewoon BAM. Dat overkomt me niet gek vaak dat iemand gewoon maar zegt wat-ie van je wilt. Ik kan dat waarderen. Echt. Al dat omheen-gelul is totaal niet mijn ding. Uiteindelijk draait het negen van de tien keer allemaal op hetzelfde uit. En dan investeer je allemaal kostbare tijd in niks, die had je dus ook kunnen investeren in een potje goede vieze.. Nou ja, je weet wel. Seks dus.

Ik lachte en liep naar mijn vriendinnen. Ze hadden ondertussen een taxi aangehouden. Ik liep naar mijn andere vriendin toe om afscheid te nemen. De sportieveling, altijd en eeuwig op het fietsje. Het was harstikke tijd om te gaan. Ik keek hem nog één keer aan. Wist weer waarom ik mijn nummer had gegeven en stapte in de taxi. Ik wist dat ik hem niet mocht bellen, maar ik was zijn arrogantie, grote bek en bijdehante gedrag meer dan zat. “Luister dan, bel mij ook maar niet. Ik bel jou misschien wel, als ik een potje wil neuken.” Ik sloeg de deur van de taxi dicht, zag zijn verbouwereerde gezicht en besloot – met een zelfvoldaan gevoel – vervolgens nooit te bellen.

 

Tijd en zin

Hij sms´te haar. Of ze tijd en zin had vanavond. Ze was verbaasd zijn naam op haar beeldscherm van haar ontzettend hippe iPhone te zien. Ze had hem al maanden niet gehoord. Ze las het bericht en legde haar telefoon weg. Ze wist niet zo goed of ze nog wel tijd had en zin in hem had. Toch bleef ze naar haar telefoon kijken terwijl haar favoriete film “Breakfast at Tiffany’s” op televisie was. De film waarvan ze iedere scene kende. Ze wist geen woord meer. Ze was helemaal van haar à propos. Door één simpel sms’je bestaande uit vijf woorden. Vijf woorden lieten haar alle tekst vergeten van de film die ze altijd keek als ze niets te doen had en er niets anders op tv was. Dat betekende natuurlijk dat ze tijd en zin had in hem. Maar kom op? Maanden? Ze vond dat hij wel even kon wachten voordat ze antwoord gaf. Tien minuutjes. Of een half uur. Misschien wel maanden. Ze was eigenlijk een beetje boos op hem, maar dat wilde ze absoluut niet toegeven. Ze was immers maar een bootycall. Dat wist ze heel goed. Dat zijn regels die ze zelf had gemaakt. Niet tegen me praten, behalve als je tijd en zin hebt, had ze tegen hem gezegd. Maar maanden? Ze baalde een beetje. Het was niet dat ze een ander had gevonden en dat ze hem daarom kon weigeren. Eerlijk gezegd was hij de laatste met wie ze seks had gehad. Maanden geleden dus. Dus, ja, ze had tijd en zin.

Ze pakte haar telefoon op en wilde hem terug sms’en. Toch legde ze de telefoon nog even terug op de tafel die bezaaid was met zakken chips, dozen chocolade en een half leeggegeten bak Ben & Jerry’s. Eerst even opruimen voordat ik hem terug sms, dacht ze, daarna zal ik hem terug sms’en. Ze pakte de zakken chips en frommelde ze dicht. De deksel op het bak ijs en terug in de vriezer en de dozen chocolade weer in de voorraadkast. Even snel een doekje over de tafel. Ze keek haar woning rond en vond het best kunnen. Het was opgeruimd. Een beetje chaotisch, net als zijzelf. Dat kon ze niet voorkomen. Ze had nou eenmaal veel spullen en wist van ellende soms niet waar ze het kwijt moest. Gelukkig was het vrij netjes en schoon. Ze pakte haar telefoon en sms’te hem. “Over een uurtje heb ik tijd en zin”. Ze zette de muziek aan op haar telefoon en legde deze in de douche. Op het randje, bij de spiegel. In de douche vond ze het altijd heerlijk om muziek te hebben. Helaas kon ze nog steeds geen stereo in de muur bouwen, dus haar telefoon voldeed voorlopig. Of voor eeuwig. Ze zette de douche aan en liep naar de slaapkamer.

Ze trok de la open waar haar lingerie in lag. Misschien had ze nog niets wat hij nog niet had gezien. Niet dat hij er überhaupt wat van zou zien, maar goed, een beetje voor hem en wat meer voor zichzelf. Ze pakte een turquoise setje en bekeek het even goed. Mooie kleur, ze knikte goedkeurend naar het setje en nam het mee naar de douche. De douche had zich ondertussen gevuld met stoom en Lay it On me kwam uit haar iPhone. Ze kleedde zich uit en stapte voorzichtig onder de warme douche. Ze stralen kletterde op haar hoofd en ze liet zich even verdrinken onder de warme stralen. Ze sloot haar ogen en liet het warme water over haar gezicht lopen. Ze wreef in haar gezicht en smeerde alle make up over haar gezicht. Ze gleed met haar handen van haar gezicht in haar haren. Ze pakte de shampoo en rook eraan. Ze werd altijd blij van haar shampoo. De geur was perfect. Kauwgomballen. Van die hele zoete. Ze hield van deze shampoo en ze werd alleen al gelukkig van de geur. Ze sopte haar haren in en liet de shampoo heel even inwerken. De geur moest goed intrekken. Dat fabeltje zat tussen haar oren, maar ze deed het altijd. Heel even inwerken. Alsof de geur dan extra goed pakte. Onzin, maar ze deed het toch. Ze zong mee met het nummer van Kelly Rowland onder de douche en voelde zich een superster. Zoals ze zich altijd voelde onder de douche. Waarom weet ze niet, maar ze had het idee dat niemand haar hoorde onder de douche. Niets was natuurlijk minder waar, maar er was nog nooit geklaagd, dus ze ging gewoon door. Ze spoelde de shampoo uit haar haren. Ze liet de warme stralen over haar rug lopen, haar billen en haar benen. Het liefst wilde ze uren onder de douche staan. Ze hield van het glijdende water over haar lijf.

Het was tijd voor het echte werk. Ze pakte haar scheermes en haalde deze behendig langs haar oksels, benen en bikinilijn. Snel maar voorzichtig. Ze wilde geen stuk vel in haar scheermes en een bloedbad in haar douche. Ze had hem al maanden niet gezien, dus hij moest wel weten wat hij had gemist in al die maanden. In ieder geval haar gladde poes en benen. Ze zeepte zich nog even van top tot teen in met een douchegel met haar favoriete geur. Musk. Deze was zo goed dat het de volgende dag nog op haar huid hing. Het was het duurste wat in haar douche stond, maar het was het geld dubbel en dwars waard. Ze spoelde het schuim van haar af, draaide de kraan dicht en stapte voorzichtig uit de douche. Ze wikkelde zich in haar handdoek. De spiegel was beslagen maar ze wilde per se zien waar de make up zat. Ze wreef de spiegel een beetje droog en zag dat het wel meeviel. Tandjes poetsen. Insmeren met bodylotion. Met dezelfde geur als de douchegel en ze rook weer naar bloemetjes. Of naar musk, om precies te zijn. Ze keek op haar telefoon hoe laat het was. Ze had nog een half uur.

Ze trok haar setje aan en liep naar de slaapkamer. Ze koos een kanten jurkje uit. Hierin zal ze de deur voor hem open doen. Er was misschien tijd en misschien zin, maar ze had geen zin om gezellig met hem op de bank te kletsen. Ze wilde minimaal twee rondes. Minimaal. Het maximale moest nog blijken, het lag er maar aan hoeveel tijd hij had. Soms kon hij maar twee uurtjes blijven, soms maar een uur. Dat irriteerde haar, maar ze wist dat ze er niets aan kon doen. En hij ook niet. Die drukbezette baan die hij had vergde veel tijd. En ze was maar een bootycall, dat mocht ze niet vergeten. Ze trok het kanten jurkje aan. Waarom ze nou per se dat jurkje aan wilde, wist ze ook niet goed. Het jeukte. Nu maar hopen dat het jurkje snel uitging, want anders zou ze gek worden. Ze droogde haar haren en maakte haar gezicht een beetje op. Een klein beetje mascara en een dun lijntje. Dan lijkt het in ieder geval niet alsof ze knock out op de bank lag en dat hij haar wakker had gemaakt. En dat ze haar slaap onderbrak voor hem. Dat zou veel te veel eer zijn. Ze spoot een klein beetje Burberry Brit op en haalde haar tong langs haar tanden. Ze bekeek zichzelf van een afstandje met kritische blik. ‘Te dik’, dacht ze, ‘maar ach, zeggen we dat niet altijd?’

De deurbel ging.

 

De kansloze ‘good guy’

Waarom zijn goede, lieve mannen op één of andere manier nooit goed genoeg. Voor mij dan? Iets in mij roept om die klootzak. Die ghetto-gangster-grote-mond-stoere-vent-man-man-kerel. Zo één? Waarom is dat? Ik vraag het me regelmatig af.

Dan ontmoet ik een hele lieve jongen. Echt, hééél lief. Heel rustig ook. Is het niet goed genoeg. Nog niet. Ik kan er maar niet aan wennen. Het is zo gek. Het voelt ongemakkelijk. Iemand die de salontafel opruimt. Het voelt raar als iemand aan me vraagt of ik nog wat wil drinken. Iemand elke keer mijn sigaretje aansteekt als ik een sigaret in mijn mond steekt. Mij overlaadt met complimentjes en niet van ophouden weet. Het klopt niet. Het voelt raar. Ik krijg de kriebels. En geen goede.

Het lijkt alsof ik verslaafd ben aan drama. Aan spanning. Een rush in mijn leven. Een goede kick, zo een die je inbrengt met drugs. Adrenaline. Een hart uit mijn ribbenkast bonkt. Stabiliteit klinkt eng. Echt en zo burgerlijk. Burgerlijk. Burger-brrrr. Bij het woord burgerlijk krijg ik een hartstilstand. Niet zo een waar ik eerder om vroeg. Maar een slechte hartstilstand. Waar je dood aan gaat. Dat denk ik namelijk; dat een good guy je dood maakt.

Niet letterlijk, natuurlijk. Wel figuurlijk. Een sleur. Saai. Suf. Ik hoor de excuses al om mijn oren vliegen. Ik zie hem al elke avond bij mij op de bank zitten. Elke avond. Elke zaterdag, elke zondag. Ik voel me claustrofobisch. Opgesloten. I. Need. To. Get. Out. Ik zie het al helemaal voor me, een man die alles voor me doet. Alles voor me koopt wat ik wil. Me verwend, met spullen, waarvan ik vertel dat ik die wil hebben (zelf kopen!). Helpt in het huishouden. Wacht even. Dat klinkt juist perfect. Daar zijn we toch juist als vrouw naar op zoek? Een man die dat wil, is toch DE man voor ons? Nou, blijkbaar niet voor mij.

Ooit vroeg ik om een klootzak. Of nou ja, niet echt een klootzak. Vooral een man-man. Zo een waarvan je je haren uit je hoofd gaat trekken. Die wil ik nog steeds. Alleen een prototype loser was toen misschien een beetje hard. Zelfs een beetje gemeen. Alleen op het moment dat ik een good guy tegenkom, wil ik niet. Juist omdat het niet klopt. Terwijl ik wel een goede vent wil. Echt waar. Een echte goede vent waar je op kan rekenen. Iemand die zachtaardig is, lief en attent. En als ik die tegenkom, denk ik van… nee.

Naast dat ik er een soort van kriebelige onaardige rode uitslag van goede mannen krijg, ben ik ook bang voor de seks. Straks zit ik opgescheept met een man die met me wil vrijen. Vrijen. Een keer, oké. Twee keer, ook nog te doen. Lieflijk gestreel. Lieve woordjes. Complimentjes. Kusjes. Rustig aan. De liefde bedrijven (kots). Rilling over mijn lijf. Een dergelijke perfecte attente lieve behulpzame man, kan mij toch helemaal niet bekoren. I need a soldier, zoals de meiden van Destiny’s Child een paar jaar geleden riepen. En ja, ik wil een soldier. Tattoo’s, stoer, ruff and steaming hot.

Er is een verschil tussen een soldier en een ghetto-ass-no-good-for-nothing-man. Zo’n ghetto-ass-no-good-for-nothing-man moet jij gebruiken. Daar heb je namelijk niets aan. Kan een goede man niet verpakt worden in een soldier? Maar niet te goed, want dan word ik claustrofobisch, kriebelig en allergisch. Ik wil een goede man, maar toch niet. Ik wil iemand die van alles voor me doet, maar niet te veel. Een man die stoer is, maar zachtaardig. Iemand die keihard tegen me kan zijn, maar toch ook heel lief is. Heel lief ja. Jezus, wat een sukkel ben ik eigenlijk ook.

Waarom zo moeilijk? Waarom kan ik niet gewoon akkoord gaan met een man die niet ruig is, een man die niet stoer is en een man die gewoon doet wat er verwacht wordt van een man. Hij die weet wat hij wil, zonder daar enige doekjes om te winden. Niemand die iets voor me sugarcoat. Maar ik wil wel een prinses zijn. Dat dan weer wel. Ik wil liefdesbrieven, maar geen zoetsappige bullshit in mijn face. Ik wil originele dingen doen, schattige dingen en lieve attente gebaren, maar niet te veel. Ik wil verwend worden, maar ik kan heus wel alles alleen.

Een man die bij je in bed ligt en nul komma nul nul moves maakt. Niks. Ik ook niet. Vergeet het even. Waar is de man gebleven die je aan je polsen pakte en gewoon deed wat hij wilt met je. Wel iemand die stopt als je niet wil, graag. Dat is wel zo prettig. Anders heb je niet eens meer met een soldier te maken. Nou goed, sommigen hebben die fantasie, kan ik ook niets aan doen. Maar ik dwaal af.

Een goede man is niet goed genoeg voor mij. Gekker moet het niet worden. De good guy is niet kansloos. Ik ben kansloos.

Vrouwen

“Ik heb nieuwe lingerie nodig. Hij komt vanavond langs. Volgens mij is vanavond dé avond. Weet je wel, de avond!” “Ja, dan moet je wel even naar de stad. Even langs de Hunkemöller, of de Livera. Misschien nog ietsjes hoger gooien en naar de Christine le Duc?” “Ja, ja, zoiets!” “Oh, kijk mijn haar! Dat zit er ook niet uit. Wat een ellende! Ook maar naar de kapper, ik hoop dat ze nog plaats hebben.” “Ja, inderdaad, hoop ik ook voor je.” “Niet alleen mijn haar, ik heb ook een nieuwe outfit nodig, we gaan eerst daten. En volgens mij heeft hij wel alle mogelijke combinaties gezien die ik in mijn kast heb hangen. Nieuwe kleren dus!” “Ja, dat ook. We moeten wel opschieten, want zo kom je straks nog tijd te kort. Heb je de kapper al gebeld?” “Ja, ik kan over een uurtje terecht. Als we nu vertrekken, dan kunnen we het precies rond krijgen voordat hij je komt ophalen.” De beide dames pakte hun jassen, tassen, controleerde het haar in de spiegel. Op het moment dat ze het haar en de lipstick goed hadden gekeurd, sloegen ze de deur achter zich dicht.

Eenmaal aangekomen in de stad was het stressen geblazen. Welke lingerie? Zwart? Rood? Paars? Blauw. Alle kleuren van de regenboog. Zoveel keuzes, zoveel gedoe. “Welke moet ik nu kiezen?” “Ik weet het niet, probeer ze allemaal.” Dat besloot ze te doen. Eerst de rode. Toen de zwarte. Daarna de paarse en vervolgens de blauwe. “Pfff. Ik ben dik, het is allemaal geen gezicht! Ik kan net zo goed niets kopen, wie wilt mij nou met zo’n lijf?” “Stel je niet aan.” “Nee, echt! Kijk die vetkwabben. Daar – wijst naar haar heupen –, daar – wijst naar haar buik – en daar – wijst naar haar benen – . “Verschrikkelijk. Ik kan wel janken.” “Ik zei dat je je niet zo aan moest stellen.” “Pff, kijk die buik! Het lijkt net of ik een basketbal heb ingeslikt! Of een wereldbol. Anyway, het is gróóót!” “Laat me kijken,” zei de vriendin en trok het gordijn van het pashokje open. Ze keek, bestudeerde gebiologeerd en zei: “Stel je niet zo aan,” en trok het gordijn weer dicht. “Hm, ok,” en ze trok het setje uit. “Op naar de volgende winkel maar. Zullen we eerst de Zara doen? Als ik daar niets vind de H&M en misschien ook nog wel even de Bershka.” “Prima.” De dames slenterde door de stad, praatte honderduit over van alles en nog wat, maar vooral mannen.

“Deze man is zo leuk! Het is echt een tijd geleden dat ik zo iemand heb ontmoet.” “Ja, hè?” “Hij is lief, attent, romantisch, maar ook een man. Ik vind hem echt leuk.” “Snap ik, zou ik ook vinden.” “Hij heeft natuurlijk wel zijn nadelen. Hij is bijvoorbeeld ontzettend langzaam. Komt altijd te laat. Maar hij is zo leuk, dus ik pik het.” “Hmm, ja, niet te lang, anders verandert vijf minuten, naar vijftien en dat wordt zo rustig aan een uur.” “Ik weet het. Maar hij is zoooo leukkk.” “Ja, ja, nu weet ik het wel.” Eenmaal in de winkel aangekomen pakte ze alle leuke kledingstukken uit het rek en paste alles aan. Uiteindelijk werd het na een hoop gezeul en gedoe een mooi zwart jurkje van de H&M. “Een jurkje, is dat niet een beetje over de top. Straks denkt ‘hij dat ik gek ben.” “Dat denkt hij toch wel.” “Bedankt hè!” “Het is ok.” Eenmaal bij de kapper aangekomen wilde ze d’r haar in laagjes. Duurde ook weer dertig minuten. Dertig minuten tijd te kort. Toen ze bij de kapper zat bedacht ze zich ook nog dat ze acrylnagels wilde zeggen. Kostte ook weer 45 minuten. In al die tijd had ze het over niets anders dan over de aankomende avond. Haar vriendin werd een beetje gek van haar, maar het was ok. Het hoorde erbij en dat wist ze.

Nageltjes gedaan, haartjes gedaan een lingeriesetje gescoord en een mooie jurk inclusief schoenen. Ze was er klaar voor. Ze wilde de stad uitlopen toen ze ineens riep dat ze ook nog een Brasilian wax wilde. Haar vriendin trok een wenkbrauw op, maar goed, prima. “Alleen, ik wacht wel buiten.” Ze liep naar boven om haar poes, oksels, benen en armen te laten harsen. Alles ratsj eraf. Lekker glad, dacht ze. Eng was het wel. Het zal vast wel pijn doen. Toch deed ze het. Op haar tanden bijten met haar tong ertussen. Alles voor een perfecte avond. Het hoefde niet per se romantisch te zijn, maar het moest wel perfect te zijn. Ze wilde dat het bijzonder was. Vooral omdat ze hem leuk vond, daarom deed ze al die moeite. Voor hem en ook een klein beetje voor zichzelf. Ze voelde zich lekker als ze er mooi uitzag. Als ze zich goed voelde, straalde ze dat ook uit.

Met rode wangen liep ze naar beneden. Haar gezicht was wat bezweet. Het had best zeer gedaan, maar ze wist waar ze het voor deed. “Zo, klaar? Gaat het?” Ze knikte. Ze wandelden naar de metro en gingen naar huis. Het was tijd om te douchen. Het was immers al bijna etenstijd. Om 8 uur had ze afgesproken met hem. Hij zou haar ophalen en ze zouden uit eten gaan en daarna gaan ze seks hebben. Alleen wist hij dat nog niet. Maar zij was al helemaal voorbereid. Ze had het precies uitgestippeld. Ze zouden gaan eten, even wandelen en daarna zou ze hem vragen met haar mee te gaan naar huis. Vanaf daar heeft hij het natuurlijk door.

Ze trok haar nieuwe lingerie aan, daarover haar nieuwe jurk, nieuwe schoenen en zorgde ervoor dat haar haren perfect zaten. Haar nieuwe nepnagels werden rood gelakt. De make up werd perfect verzorgd. Ze stapte de woonkamer in waar haar vriendin zat. Haar mond viel open. “Prachtig, als hij niet bezwijkt, is het een sukkel.” Ze lachte. De deurbel.

Daar was hij eindelijk. Na een hele dag voorbereiding was hij daar. Ze opende de deur en liep naar buiten. Hij kuste haar op de wang en begeleidde haar naar de auto. Hij zag er mooi uit. Goede jeans, mooie schoenen, blouse aan, maar niet tuttig. Wel stoer. Altijd stoer. Wat zij zo belangrijk vond. In het restaurant konden ze niet stoppen met praten. Het was ontzettend gezellig. Ze genoten van de avond en van elkaar. Het was bijna perfect. Na het eten vroeg ze inderdaad of hij met haar naar huis wilde. Hij knikte. Hij zou immers geen man zijn als hij zou weigeren. Ze stonden al een tijdje met elkaar in contact, ze vonden het gezellig en hadden het reuze naar hun zin. En hij vond haar ook leuk.

Bij haar thuis aangekomen gingen ze nog even op de bank zitten. Van het één kwam het ander. Zoenen op de bank. Strelen op de bank. Wandelen naar de slaapkamer. Jurk uit. Schoenen uit. Daar stond ze. In haar nieuwe prachtige lingerie.

In het donker.

 

Soms ben je er gewoon klaar mee

Soms ben je er gewoon even klaar mee. Zo klaar dat je zweert tot G.O.D dat je er klaar mee bent. Niet dat dat nou zoveel waarde heeft als ik dat doe, maar het gaat om het idee, niet? Vind ik wel. Goed. Waar ik dus gewoon even klaar mee ben is dat scharrels nooit kunnen. Nooit kunnen wat? Nooit kunnen, komen sexen. Ik bedoel HALLO! Doe even normaal. Ik weet de een heeft het druk en de ander, nou ja, de ander heb ik niet. Ha ha.

Ik kan natuurlijk een beroep doen op Slungel. Alleen ik denk dat ik dan liever weer maagd word dan dat ik ooit met hem het bed moet delen. Hij maakt mij kapot weet je. Ik wil zoiets niet eens uitproberen. Niet omdat ik bang ben dat hij mij inderdaad kapot maakt. He prolly can’t put his money where his mouth is. Nee, Slungel ga ik niet eens aan beginnen. Ik kan me beter bezighouden met iets zinnigs. Richard of zo. Maar die heeft geen tijd, dus dat gaat het ook al niet worden.

Er zijn geen achter-de-handjes voor mij. Ik heb gewoon geen seks. Simpel. Niet met Richard, niet met Darryl, niet met Slungel. Met. Niemand. Maar ik moet me niet druk maken. Want krijg argumenten als: “joh, je hebt dat konijn toch?” Ja, die heb ik. Maar het is niet te vergelijken. Ik sta nog liever droog dan dat ik verkering neem met m’n vibrator. Dat ding is koud. En het trilt. Ooh en het zweet ook niet. Oké, dat trillen is niet zo’n vervelende bijkomstigheid en dat koud ook niet, dat wordt vanzelf warm. Ik wil het gewoon niet! Goed, vibrators en Sahara terzijde gelaten. Ik zou er haast gefrustreerd van worden.

Een regelaar ben ik niet. Zou ik wel moeten worden. Het gebruiken van mannen voor mijn eigen pleziertjes. In theorie klinkt dat erg leuk. In praktijk kan ik dat niet. Het zit niet in me. Het genieten van verschillende mannen, een paar achter-de-handjes en het daten met mannen, het zit er niet in. En als ik de moed bij elkaar heb geraapt om te daten met een man, word ik niet gezien als zijn toekomstige bruid. Hij speelt namelijk wel met mij. Oké, spelen is niet zo erg, echt niet. Ik hoef niet te trouwen, ik wacht niet op een relatie, ik overleef ook wel zonder, maar het zou wel leuk zijn als er iemand eens op je pad zou komen met wie je samen op de bank gezellig zou kunnen knuffelen en zo. Of praten met iemand als je eens een kutdag hebt gehad. Die is er niet. Er is niet eens een potentieeltje.

Soms ben je er gewoon klaar mee. Met alles. Met de mannen waar ik in geïnteresseerd ben. Met het konijn. Met seks. Met alles. Ga maar gewoon even fietsen en laat mij maar met rust. Maanden zonder seks. Oké, ik word niet gefrustreerd, ik bén het.

Ik ga nu even lelijk doen tegen mijn vriendinnen die wel seks hebben. Of een vriendje. Tot later!

 

 

VOLGENS HEM: Jij, ik…. Seks?

Heb je weleens van die dagen dat je je zo lekker, zo sexy, zo goed voelt, dat je iedereen kan krijgen die je maar wilt? Zo’n dag had ik, een paar weken geleden: het zonnetje scheen, het bezoek aan de kapper wierp z’n vruchten weer af, m’n outfit was nice, dus ik was het mannetje (jaja, je leest het goed; nu even geen blog doordrenkt met oestrogeen deze keer, maar met testosteron). Die dag moest Jay-Z vrezen dat Beyoncé met mij een avondje uit wilde.

Enfin; terwijl ik mijn uitgestippelde route bewandelde door de drukke winkelstraten van de stad om zoveel mogelijk vrouwelijk schoon te kunnen zien én om zelf gezien te worden, zag ik haar, mij tegemoet komen lopend bij een pinautomaat vandaan. Ik denk 1.70m, slank, rondingen aanwezig, haren donkerbruin gekleurd, lichtgroene ogen, huidskleur was caramel gekleurd alsof ze een bad had genomen met Baileys, parelwitte tanden, nagels netjes gedaan, wenkbrauwen geëpileerd; ik was duidelijk niet de enige die zich zo lekker en zo sexy voelde die dag.

Ik moest en zou in contact met haar komen. Dat was op dat moment m’n levensdoel. Fock maatschappelijke carrière opbouwen, fock zelfontplooiing, fock it all. Ik wil haar. Hoe dan ook. Nu. Dus, ik ging over naar m’n Rico Suave/Don Juan/Casanova-modus. Alledrie in één ja. Ik keek, zij klootte nog met haar portemonnee en haar handtas, ik keek. Ik was enkele seconden verwijderd van mijn definitieve transformatie naar Mr. Smooth Operator, maar ze voerde nog een strijd met haar portemonnee om deze een veilige plek in haar handtas te geven. Dat moment duurde en duurde, terwijl ze in een rustig tempo aan mij voorbij dreigde te lopen. Eindelijk borg ze haar portemonnee op. Ik keek, zij keek op, ik keek, zij keek me aan en…let the games begin. Ik glimlachte en zette een schattige blik op als die kat in Shrek. Zij beantwoordde dat door me te laten zien dat ze waarschijnlijk haar tanden poetst met Colgate. We naderden elkaar en ze wist dat er een gesprek zou volgen. Ik wilde dat, zij wilde dat. Nee, ik ben niet arrogant. Ik was focking lekker, remember? Als twee mensen die in een overvolle metro staan in de spits, stonden we in elkaars comfort-zone, die voor ons oneindig leek te zijn. Ik bekeek haar en zei: ‘Ik vind je echt een snoepje en…ik wil gewoon een avontuurtje met je. Ik draai er niet omheen. Jij, ik, wij. Seks.’ Ze lachte verlegen, maar tegelijkertijd ook uitdagend en ondeugend. Ze zweeg. Ik hoorde haar in haarzelf beraadslagen en toen kwam het antwoord: ‘Ik wist het direct toen ik je zag. Ik lust je rauw. Ik woon hier 10 min lopen vandaan. Kom mee.’ Mission accomplished; jeweetzelluf!

Ik hoor jullie al denken: ‘Pfff, wat een sloerie zeg. Heeft ze geen zelfrespect ofzo? Die spreidt ook makkelijk haar benen.’ Om eerlijk te zijn, mocht ik willen dat ik geen ballen, maar kokosnoten had om op zo’n manier een dame aan te spreken en ik mocht willen dat ik zo’n antwoord kreeg. Het zou te mooi om waar te zijn als dit in praktijk de norm is. Als een man eigenlijk één ding wil van een vrouw, kan hij dat zelden point blank tegen haar zeggen. Hij is genoodzaakt te investeren. Bij een vrouw speelt niet alleen het uiterlijk van een man een rol, voordat zij naar bed met hem wil gaan. Hij dient ook wel werk te hebben of te studeren, beleefd te zijn, haar aandacht te geven, haar het gevoel te geven dat zij de enige dame is waarmee hij contact heeft, volwassen te zijn (tenzij ze van Ciske de Rat/Pietje Bell/Kruimeltje-crossovers houdt) en uiteraard te betalen voor de first date. Ok, maximaal Double Dutch, maar zij betaalt sowieso niet voor hem én voor haarzelf. Bij de mannen is het simpel: ben je lekker? Ja? Ok. Seks? Punt. Klaar. Nee, je hoeft ons niet te SMS’en. Oh sorry; pingen is het tegenwoordig. Nee, je hoeft ons niet mee uit eten te nemen. Nee, we hoeven niet naar de bios te gaan. Nee, we hoeven niet te chillen. Wees lekker, wees geil en zoals Marvin Gaye het zo mooi zei: let’s get it on.

Een deel van de mannen vindt het gewoon kut om dit te moeten doen. Waarom? Omdat vrouwen hierdoor het idee krijgen dat hij meer wil dan alleen seks. Hij wil huisje, boompje, beestje, want hij doet moeite voor je, geeft je aandacht en is geregeld jouw gezelschap. Je kan met hem praten, hij is relaxed, niet bezitterig, maar hij doet geregeld een check-up om te kijken wat de stand van zaken is bij jou. Jij leert hem beetje bij beetje kennen, hij blijft zich op de oppervlakte begeven. Sommige heren maken het nog bonter door te zeggen dat ze je leuk vinden. Jij kan niet weten dat hij dat zegt om een Oscar-nominatie binnen te halen, so you fall for it, unfortunately. Dan is het moment daar, dat het gebeurt. Jij vond het heerlijk, omdat je gevoelens jou dat ook vertellen, hij vond het heerlijk omdat je erg oraal ingesteld was en je een freak in bed was. Jij wilt dat jullie lepeltje-lepeltje in slaap vallen, hij wilt zo snel mogelijk óf naar huis óf slapen met ruimte tussen jullie twee in groter dan de Grand Canyon. We get in, get off, get out.

Waarom wij het nou kut vinden om dit te moeten doen? Precies vanwege datgene wat ik net aangaf: miscommunicatie, misinterpretatie, mis-nogwat-atie, hoe je ‘t noemen wilt. Wij doen zo, omdat we weten dat we dat avontuurtje zullen gaan krijgen als we ons zo zullen gedragen en als we zo met jullie om zullen gaan. Of wij dat nou willen of niet. Wat ik al zei, een deel van de mannen heeft hier niks mee. Dat percentage laat ik even achterwege. Wij zijn simpel en makkelijk. Wij willen seks. Wij willen geen Fast and the Furious 5 met je kijken, wij willen niet uit eten met je bij Sumo en wij willen niet met je naar de Salsa Lounge gaan. Wij willen je laten zien dat wij met gemak in de voetsporen kunnen treden van Ron Jeremy, meer niet. Omdat wij dé vraag nooit direct aan jullie kunnen stellen, omdat wij toch een keiharde nee van jullie te horen zullen krijgen, is dit de enige manier om het doel te bereiken. Ik snap het ook wel. Het wekt een goedkope indruk als een vrouw daarmee direct instemt en dat gevoel wil een vrouw zeker niet krijgen. Op het moment dat je (boven-)gemiddelde aandacht krijgt van een man, verzwakt dat het goedkope gevoel, waardoor jij sneller neigt naar de goedkeuring van dat avontuurtje en hij dichter bij zijn doel komt.

Keerzijde van de medaille is wel dat er mannen zijn die zorgen dat hun hersenen niet te vaak afzakken naar hun Willy tussen de benen en gewoon oprecht om kunnen gaan met een vrouw, zonder een verborgen agenda. Dat kan door de vrouw, gezien haar ervaringen, opgevat worden als zijnde investering. Zij denkt dan wederom dat er meer in het spel zit, omdat hij haar veelvuldig aandacht geeft, terwijl hij gewoon vrijblijvend met haar om wil gaan. Sure, misschien zegt hij geen nee tegen je, want ja, jij ziet er toch goed uit, jij bent toch sexy, jij bent toch spontaan, maar hij zit niet achter je aan. Sommige mannen kunnen dat. De echte man. De echte man kan bepaalde verleidingen weerstaan. De echte man hoeft niet per se altijd te laten zien een doorgewinterde pornoster te zijn. Hij gaat gewoon met je om; hij investeert niet in je. Zoek er niks achter.  Creëer geen verwachtingspatroon en vraag op de man af hoe de vork in de steel zit, als je twijfelt, onzekerheden of vragen hebt.

Ironisch dat men roept dat eerlijkheid het langst duurt, maar dat dat vaak niet leidt tot het gewenste resultaat, antwoord of de gewenste reactie die men voor ogen had. Wij willen best eerlijk met jullie zijn op een directe manier, echt waar. Gewoon zeggen dat we jullie willen. Dat we de kleren van jullie lijf willen rukken ( ← corny woordspeling). Dat we jullie all night long willen. Maar wat zeggen jullie, als je net geld hebt gepind op een mooie, zonnige dag, jij wegloopt van de pinautomaat en er komt een leuke vent op je af gelopen, die zegt: ‘Ik vind je echt een snoepje en…ik wil gewoon een avontuurtje met je. Ik draai er niet omheen. Jij, ik, wij. Seks…?’

Precies.

Jullie lezen het goed! Dit is een stuk van een man. We noemen hem Harvey; hij wil graag anoniem blijven. Hij houdt van dikke billen en kookt zelf.~

Suffe seks, superseks en alles ertussen

Als vrouw zijnde val ik best mee. Natuurlijk ben ik op z’n tijd flink emo, kan ik gruwelijk aan het analyseren slaan en totaal onbegrijpbaar, ik erken dat. Ik zal er niets aan veranderen, maar ik wil wel accepteren dat het soms zo kan zijn. Maar eerlijk, ik ken vrouwen die meer zeuren dan ik. Zoals ik al eerder zei; ik haal snel m’n schouders op. Een beetje een whatever-houding. Het zal allemaal wel.

Het enige qat ik vraag is goede seks. Dat is toch niet zoveel gevraagd? Ik bedoel, ik heb echt wel leuke, goede seks met Darryl. Met Richard heb ik vuurwerkseks. Af en toe. Dat komt zo weinig voor dat als we het één keer in de zes maanden doen, het veel is. Dat geeft niet, omdat als ik één keer vuurwerkseks krijg, dan kan ik er echt wel zes maanden tegenaan met goede, leuke seks. Ongeveer.

Soms denk ik wel dat ik wat meer ‘achterdehandjes’ moet hebben, want Darryl is het type dat mij, volgens Jan Heemskerk in het boek ‘Over seks & liefde’, troostseks geeft en hoopt dat ik ooit een keer uit mezelf wegga. Het is natuurlijk nog steeds analyseren, want toegeven zal hij niet doen. Ik begin alleen steeds meer te denken dat meneer Heemskerk, lezeressen en Anouk wel eens gelijk kunnen hebben. Kijk, bij één kan je nog zeggen dat het niet klopt. Bij twee moet ik al gaan twijfelen en bij de derde, bij de derde kan ik helaas niet meer ontkennen. Dus ik ga nadenken, opnieuw analyseren en dan vooral, waarschijnlijk, verkeerd analyseren. Maar het is wel beter. Beter voor mij. Nu wordt de ‘liefde’ negatief. Waar hebben we het over? Waar gaan we naartoe. Antwoord: nergens. No strings attached met goede seks. Punt. Oké, ik dwaal af. Fucking Darryl ook.

Goede seks is dus één van de weinige dingen die ik wel van je vraag. Ja, je denkt vast: ja, dat is toch logisch? Nou, zo logisch is dat blijkbaar niet. Aangezien er werkelijk mensen zijn die echt geen moer om seks geven. Die relatie moet vast gammel en labiel zijn. Of ze moeten zo druk zijn dat ze niet eens de tijd hebben om kut of pik uit te spreken. Dus nee, zo logisch is dat niet. Naast dat ik vraag om goede seks zijn er nog wel meer dingen. Alleen die zijn nu even niet relevant.

Goede seks is breed. Rechttoe-rechtaan-seks kan best goed zijn. Maar dan ben je vast smoorverliefd op elkaar. Ik hoef ook geen driedubbele salto’s te doen, ondersteboven en binnenstebuiten gevouwen te worden. Dat is ook niets voor mij. Touch the hair. You need to touch the hair. Je mag heus wel trekken. Best wel een beetje hard, eigenlijk. Ik draag geen pruik, de haren worden heus niet zomaar uit m’n hoofd getrokken. Tantra-seks, kamasutra-seks (behalve als het easy is, haha!) en al die andere spirituele, vliegerige dingen komen m’n bed niet in. Ik zie mezelf al helemaal zitten, diep in de ogen starend van m’n partner van dat moment. Tot je zomaar uit het niets klaarkomt. Ofzo. Dikke doei. We hebben onze private parts niet voor jan doedel gekregen. Geen hersen-seks.

Eigenlijk ben ik gewoon easy. Ik ben soms ook liever lui dan moe, ja sorry hoor. Soms is hij het gewoon niet waard. Dan ben ik nog te bedonderd om m’n reet op te tillen. Maar liever natuurlijk wel. Geil kan ik uit mezelf wel worden, alleen hij moet het gewoon verder tillen. I mean, maak me gek hoor. Niet te voorzichtig, niet te langdradig en te diep in m’n ogen staren – daar krijg ik gruwelijk de slappe lach van, niet te hardhandig, dan komt het vast allemaal goed. Toch? Jawel.

Seks, seks, seks en nog meer seks

Ik praat over seks. Ik heb weinig schaamte als het gaat om dat. Openlijk, in de bus, tram, metro, aan de telefoon op een terras, het kan me niet schelen. Ik praat. Niet eens per se over mijn eigen toestanden, dat valt namelijk reuzemee. Maar over alles. Dildoparties, standjes, attributen, vroegere mannen en hun acties, huidige mannen en hun acties, sappige verhalen van mijn vriendinnen. Talk-a-lot. Maar eerlijk: wat geeft het?

Ik zie mensen wel eens geshockeerd kijken. Ogen die zeggen dat ik rechtstreeks naar de hel ga als ik er over praat. Maak je niet druk, daar ga ik toch al naartoe. Mensen die je ziet luistervinken maar onder geen omstandigheid jouw kant op kijken. Alleen op het moment dat ik de slappe lach krijg om iets achterlijks, dan zie ik die mensen meelachen. Het mag alleen niet teveel opvallen. Ze grinniken zeg maar. Geforceerd hun lach in houden. En natuurlijk alles ertussen in: plaatsvervangende schaamte van andere vrouwen, mensen die meekletsen uit het niets (vooral dronken mannen – beat it) en mensen die steunend en zuchtend je proberen te vertellen dat je niet zo hard moet praten over zo’n onderwerp.

Rustig maar, ik zeg heus niet keihard in een volle tram dat ik gisteren zo goed ben genomen dat ik er krom van liep. Dat vertel ik zachtjes. Ook ik heb wel wat schaamte in me, iets. Ik ga niet met een volslagen vreemde lekker chitchatten over seks. Over wat ik het lekkerste vind, over hoe groot de grootste was of hoe klein de kleinste. Welke man het beste was en welke man ik nooit meer zou willen doen. Nee, dat doe ik niet. Daar heb ik mijn vriendinnen voor. En zij mij. Alle verhalen die van hen kant komen naar mij, zijn ook niet altijd om over naar huis te schrijven. Of juist wel. Praten over seks, vriendinnen doen dat.

Ik heb nog nooit vertelt over mijn seksleven met Ex tegen vriendinnen. Ik heb nooit vertelt over hoe groot hij geschapen was. Dat kwam pas na Ex. In relaties heb ik het er dus nooit over gehad. Onnodig. Plus ik leefde met hem samen. Dat was toch anders. Maar nu? Nu is iedere man de Sjaak. Ik bespreek je. Punt. Hoe dan ook. Oh en de kans is groot dat hij op deze blog komt.

Toch vind ik het heerlijk om met mijn vriendinnen over seks te praten. Over mannen te praten. Om kapot te analyseren, om te zoeken naar wat er hoogstwaarschijnlijk niet is, om te dagdromen, om goed te praten en te verdedigen. Over alles. Seks, dat is toch wel het onderwerp waar een heleboel vrouwen nooit over uitgesproken raken. En dat is maar goed ook, want van elkaar kunnen we wat leren. Of niet. Maar het lijkt in iedergeval wel zo.