Berichten

Nieuwe hobby

Wat ik deed afgelopen kerst? Eten, uitslapen, tijd met familie en vrienden doorbrengen: ja. Maar niet meer dan normaal. Wat ik wel meer dan normaal gedaan heb, is films kijken. In bed, op mijn gloednieuwe laptop, met veel te snaaien erbij. Dat was wel nieuw! Hieronder mijn indrukken. Ik zeg niet dat het tips zijn, want sommige films… zucht.. lees zelf maar.

The Woodsman
Over een veroordeelde pedofiel in rehabilitatie. Je ziet hoe hij met zichzelf in de knoop zit, hoe moeilijk een nieuw leven opbouwen gaat na zoiets, hoe hij eigenlijk zijn daad goedpraat, hoe hij wel/niet/wel/niet opnieuw in de verleiding komt en hoe ver hij daarin meegaat… hoewel dit alles wel heel subtiel is. En voordat ik het idee had dat de film echt ergens naartoe ging of er een hoogtepunt (raar woord in dit verband, sorry) aankwam, was de film ineens voorbij. Ik bleef achter met een beetje een raar, onaf gevoel. Hetzelfde gevoel had ik afgelopen zomer bij de film Jagten, die toevallig genoeg ook over kindermisbruik gaat en waarbij ik aan het eind ook niet goed wist wat ik er nou van moest denken.

My Sassy Girl
Wat kan ik hier nou over zeggen? Het is een vage film zoals alleen Aziatische films onbegrijpelijk vaag kunnen zijn. Zo gek, dat het ook alleen Aziatisch kan zijn. Aziaten zijn gewoon een beetje raar namelijk. Ik ben een beetje Aziatisch, dus ik mag dat zeggen. Er wordt heel vreemd in geacteerd, oorzaak en gevolg zijn onnavolgbaar en onlogisch, de jongen waar het om draait wordt geheel onverdiend verschrikkelijk behandeld door het meisje waarom het draait. Niet één, twee of drie keer. Nee. Ontelbaar veel keer. De theater-regel dat het publiek iets na drie keer wel gezien heeft en afhaakt, lappen ze hier mooi aan hun laars. Je wil hem op een gegeven moment door elkaar schudden, zo tenenkrommend slachtofferig is ie. Of je denkt: stik er maar in, blijkbaar wil je het zo. En toch bleef ik kijken. Juist omdat het allemaal zo weird was en ik nou eenmaal Kerstvakantie had. Om vervolgens ‘getrakteerd’ te worden op een zoetsappig, vergezocht einde. Het moet ze nagegeven worden: ik was toch nog verrast!

Fruitvale Station
Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Over een jonge, getroubleerde vader die ondanks alle niet te rooskleurige factoren in zijn leven op het rechte pad probeert te blijven. En dan door onnodig en excessief politiegeweld om het leven komt. Snel en modern in beeld gebracht en met de hoofdrol voor Michael B. Jordan, die als tiener in ongelooflijk briljante hitserie The Wire schitterde en daar ook al onverdiend de kogel kreeg…type casting much? Deed me even denken aan de vergelijkbare zaak rond de doodgeschoten Rishi die nu in Nederland actueel is. De pliesie is duidelijk niet altijd je vriend, daar kom ik meer en meer achter.

Sletvrees
Documentaire van Sunny Bergman. Al haar werk is de moeite waard om te kijken, omdat het heel eerlijk en onbevooroordeeld interessante thema’s onderzoekt. Het draait altijd om vrouwen en beelden en rollen die wij toebedeeld krijgen. In Nederland, maar ook elders ter wereld. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe zij zelf ook kritische of indiscrete vragen beantwoordt en ze niet te beroerd is actief mee te doen in het kader van het onderzoek. Zo liet zij zich naakt keuren voor een overijverige plastisch chirurg die graag aan vagina’s sleutelt voor ‘Beperkt Houdbaar’, om maar iets te noemen. Sletvrees gaat dus over de seksuele identiteit en vrijheid van de hedendaagse vrouw. Misschien nog wel interessanter zijn de extra filmpjes, die niet in de docu zijn meegenomen, van stellen en individuën die in een tent plaatsnemen en een boekje opendoen over hun eigen ideeën en gewoonten wat betreft seksuele relaties en gedragingen. Het blijft leuk om een beetje voyeuristisch met anderen mee te kijken en hen met jezelf te vergelijken. Zoals altijd het geval bij Sunny, is deze docu een goede om met je partner of vriendinnen te kijken; kun je meteen met elkaar bespreken wat anders misschien (bewust of onbewust) onbesproken blijft.

Don Jon
Over een Jersey-Shore type. Een vrouwenverslinder die dan toch een relatie aangaat, maar kampt met een ongezonde pornoverslaving. Geen idee hoe ze erbij kwamen om Joseph Gordon- Levitt voor deze rol te casten. Ik vind hem een puike acteur, hij speelt immers in mijn all time favoriete serie én film (respectievelijk 3rd Rock from the Sun en 500 Days of Summer), alleen heb ik erg veel moeite gehad en gehouden hem te geloven als stoere, ietwat platte bink. Waarschijnlijk omdat hij voor mij vooral dat lieve jongetje uit eerder genoemde serie blijft. Toch een fijne, net ff wat anders dan standaard film die, net als Sletvrees, een goede conversation starter kan zijn.

Een nieuwe hobby is geboren! Tips zijn welkom.

De donkere zwarte kant,

Een levenslange verbinding, zoals trouwen of kinderen, iedereen droomt ervan. Vooral als je jonger en meisje bent. Ik droomde nooit van die dingen. Ik en kinderen? Dat zou nooit goed aflopen. Gelukkig is dat niet het geval en heb ik de liefste kinderen van de wereld, zoals iedere goede moeder betaamt te zeggen. In mijn geval is dat ook echt zo. Op mij kunnen ze rekenen, altijd. En ik ook op hen. Zo werkt dat gewoon, ook al zijn ze nog maar acht en vier.

Ik mag wel pornoverhalen schrijven op deze site en lekker blaten over hoe ongelofelijk leuk het single zijn wel niet is, wat negen van de tien keer ook zo is. Ik vind het echt niet heel erg. Soms klaag ik omdat ik zo’n voor eeuwig alleen momentje heb dan. Maar het single-zijn heeft ook een keerzijde. Een zwarte donkere keerzijde waar ik heel veel moeite mee heb. De kindertjes heb ik natuurlijk niet alleen gekregen. Dat is een product uit een achtjarige relatie met Ex. Het mooist wat er is. Daar is geen twijfel over mogelijk. Oh ja, genoeg over het mooiste. De donkere zwarte keerzijde waar je altijd een eerste keer doorheen moet als je kinderen hebt: de nieuwe partner.

In mijn geval is Ex de eerste die een ‘nieuwe partner’ heeft gevonden. Bij die ‘nieuwe partner’ hoort ook het ontmoeten van de kinderen. Ook al zijn ze nog geen drie maanden samen. Of vier. Ze zijn al serieus. Denk ik; want hij wil ze voorstellen aan zijn ‘nieuwe partner’. Ik heb het daar heel erg moeilijk mee. Dat hij een nieuw vriendinnetje heeft maakt me allemaal niet zoveel uit. Dat is wat het is. Maar op het moment dat hij zijn kinderen komt halen voor de vakantie en gewoon even zegt dat hij ze gaat voorstellen aan zijn nieuwe vriendin, moet ik even slikken. “Ja, dan kunnen ze lekker met haar kinderen spelen.” Zegt hij doodleuk. Nou, het spijt me zeer dat ik daar een beetje misselijk van word. Of wat zeg ik, een beetje? Een beetje boel. Gewoon echt naar. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd, van links naar rechts bonken ze tegen mijn hersenen.

Wat nou als ze haar leuker vinden dan mij? Stel je voor dat ze daar willen blijven. Die prachtige verhalen waar ze straks mee thuiskomen, met de dingen die zij hebben ondernomen met dat hele gezin, straks vinden ze haar een betere moeder! Ik wil niet dat ze de haren kamt van mijn meisje. Of gaat voetballen met mijn jongen. Straks geeft ze mijn kinderen bijnamen. Leukere bijnamen dan ik ze geef. De goedenachtkus, die gaat zij ze straks geven. Straks komen ze thuis met kleding die zij heeft gekocht voor ze!

Niet goed word ik ervan. Ja, ook ik zal ooit een keer een vriend krijgen. Iemand waar ik serieus mee zal zijn. Dan zal hij de klap ook krijgen. Denk ik. Hoop ik, stiekem. Dit is natuurlijk niet alleen omdat hij de kinderen aan zijn nieuwe vriendin voor gaat stellen. Hij is over me heen. Volledig. Helemaal. Ik doe er niet meer toe. Het is over. Ook al wilde ik het zelf en ben ik klaar met hem. Ik zou er niet aan moeten denken dat hij en ik ooit weer samen komen. Toch voelt het raar dat hij ook klaar is met mij. Raar geval ben ik. Ik weet het. Toch is dat maar een minuscuul stukje van het hele gevoel. Het gaat mij vééél meer om mijn kinderen. Het zijn mijn kinderen. Ik wil ze niet delen. Met niemand.

Zeker niet met haar. Ook al weet ik niets van haar. De jaren dat ik in dat stadje heb gewoond heb ik haar nog nooit gezien. En geloof me, zo groot is het daar niet. De meesten ken je toch wel, al is het van gezicht. Vooral als ze in mijn leeftijdscategorie vallen. Gek genoeg, ken ik haar dus niet. En weet je, ik haat haar nu al. Mijn kinderen, mijn bloed, horen bij mij. Niemand moet hen voorlezen voor dat ze gaan slapen. Of een goedenacht kus geven. Oh, en het ergste; straks komt mijn dochter thuis met Hello Kitty spul. Even zonder grapjes. Het is niet grappig. En helemaal niet leuk.

Ook hier zal weer tijd overheen gaan. Weer iets wat ik moet verwerken uit een levenslange verbintenis. Dit is niet het eerste en vooral niet het laatste. Mocht ik ooit weer zo’n verbintenis aan zou willen gaan met iemand, schop me dan even op m’n knieschijven.

Dank u.

 

 

NIEUWE FILMS: liefde en relaties

Aankomende donderdag, 17 februari, gaat er een nieuwe film met Ashton Kutcher en Natalie Portman in première, genaamd No Strings Attached.

De film gaat over twee beste vrienden die besluiten sex te hebben. OK. Wij denken: dat gaat fout!
Ze spreken af geen echt stelletje te worden, want ze willen vrienden blijven. Ze hebben een ‘open relatie’ en zullen niet verliefd op elkaar worden. OK. Wij zeggen: da luk nie!

Wij zijn dus erg benieuwd naar de film. Buiten dat het op het eerste gezicht een film lijkt waarbij je niet al te veel hoeft na te denken (dat is soms heel fijn), geeft het toch wel wat stof om na te denken, of sluit het eigenlijk aan bij de dingen die wij beleven en bespreken. Want: vriendschap, liefde, scharrelen, verliefdheid, verwarrende relatievormen, jaloezie, verwachtingen: allemaal thema’s die ons aanspreken en zeker aangesneden zullen worden. En zeg nou zelf: de hoofdrolspelers (en Ludacris!) zijn daarnaast ook nog eens heus niet onaardig om naar te kijken.

Ook draait nu Blue Valentine, deze met Michelle Williams en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Deze film zal ook erg herkenbaar zijn, want: het gaat over een stel dat ooit heel erg verliefd op elkaar was, maar nu na jaren elkaar een beetje kwijt is en terugkijkend op wat was de boel probeert te redden. Wij behouden ons nu wijselijk van commentaar want been there, done that. Ai, een stuk minder lichthartig maar daarom niet minder interessant.
Wij gaan kijken! Verslag volgt.

Trailertjes:

[youtube]Ubfcfs98MBw[/youtube]

[youtube]3oiY7W7nDeE[/youtube]