Berichten

Liefde is…

Je koelkast vol cola en ice tea vinden. En truffels. IJs in de vriezer. Chocolade en koekjes in je kast. Zomaar.

Ik ben dankbaar

Dat doe je gewoon niet. Echt niet.

Vele vrouwen, veelal met relatie, walgen van het soort vrouwen die seks hebben met mannen in relatie, of nog erger; vrouwen die een ‘relatie’ hebben met een man die al een relatie heeft. Het laatstgenoemde is de zogenaamde buitenvrouw. Het maakt niets uit wat die vrouwen te zeggen hebben in hun verdediging. Elk argument is ongeldig. Dat doe je gewoon niet. Punt. Toen ik in mijn relatie zat dacht ik er ook zo over. Ik had vriendinnen die seks hadden met mannen die lang en breed in een relatie zaten. Vaak was het vrouwtje ook nog eens zwanger.  Ik haalde mijn schouders op, want wie ben ik om hun te corrigeren. Het is hun leven en trouwens, ik kan corrigeren tot ik een ons weeg, het schiet niet op. We zijn allemaal volwassen en kunnen onze eigen keuzes maken, goed of niet. Alleen mijn vriendinnen gaven niet bijster veel om die man. Zij waren minnaressen. Als hun ‘ware’ op hun pad kwam, verdwenen zij als sneeuw voor de zon.

De buitenvrouw is een heel hoofdstuk apart. Het is natuurlijk zo dat zij weet heeft van de ‘andere’ vrouw. Eigenlijk is zij de ander, maar ziet zijn echte vrouw als de ander. Ergens vraag ik me af wat er in dat koppie van die buitenvrouw omgaat. Bijster slim vind ik haar niet, maar ik vind haar ook lang niet altijd dom. Er zijn natuurlijk vrouwen die er gewoon ‘ingeluisd’ zijn door de man in kwestie. Die heeft ten alle tijden volgehouden dat hij geen ander had. Dat zij de enige was. Alleen heel cliché gezegd; ‘al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel’. Moge dat waarheid zijn. Alleen de grens tussen minnares en buitenvrouw is erg dun. Bijna niet te zien. Want oh wee als je verliefd wordt op hem, wetende dat hij een vrouw heeft. Voor je het weet ben je een buitenvrouw. Oh, en les één: kinderen binden niet. Dus ook al ben je een buitenvrouw, ben je helemaal tot over je oren en weak in your knees about him, ik wil je bijna smeken de pil op tijd te slikken en de condoom heel te houden. Maar al met al, wij vrouwen vinden de buitenvrouw vaak een slang. Dat soort dingen doe je een andere vrouw niet aan. We need to stick together. Als vrouw zijnde hoor je een schuldgevoel te hebben als je seks hebt met de man van een ander. Hoort dat, ja?

Ik kan het niet goedpraten, ik wil het niet goedpraten, maar er is altijd veel meer aan de hand dan wat er wordt gezien. En nee, ik ben geen buitenvrouw, noch buitenvrouw geweest.

Ik ben nu onderhand twee jaar single en word benaderd door mannen die alles zijn, behalve single. Vrouwtje thuis, kindertjes thuis, leuke baan, ditjes, datjes en nog meer van die dingen waardoor je zou denken dat deze man gelukkig zou zijn. Misschien is hij ook wel heel erg gelukkig. Misschien is hij een polyamorist gevangen in een ‘gesloten’ relatie en gaat ‘gedwongen’ vreemd. Nee, niemand dwingt hem bij zijn vrouw en kinderen te blijven en ja, ik ben het er mee eens dat hij weg zou moeten gaan als hij ongelukkig is. Alleen weggaan bij de vrouw van wie je houdt doe je ook niet zomaar in een handomdraai. Echt, ze houden zeker wel van hun vrouw en nog meer van hun kinderen. Er is alleen een gen, teveel of te weinig. Misschien toch ongelukkig. Houden van is een diepe valkuil met een hele steile wand. Je klimt niet zomaar uit die kuil, dat kost heel veel bloed, zweet en tranen. Nadat deze valkuil bijna is overwonnen, staat hij op de rand van de afgrond. Met één been wankelt hij, want hij heeft pijn. Zijn hart valt bijna uit zijn borstkas. De vrouw aan wie hij zijn hart en ziel heeft gegeven, die heeft hij verlaten – of zij hem vanwege het onophoudelijke vreemdgaan. Gelijk heeft ze, want als je het niet pikt, pik je het niet en dan moet je je standpunt innemen. Alleen ook dat gebeurt niet altijd. Of eigenlijk zelden. Ik ken maar weinig succesverhalen van vrouwen die direct na het vreemdgaan van de partner hun biezen hebben gepakt en zijn gaan inwonen bij hun moeder. Of vriendin. Want goed, we can work it out, is veel gehoorde smoes (?). En weer die smerige valkuil hè? Houden van.

Als buitenvrouw zijnde plan je het niet om te houden van iemand die al in relatie zit. Ik zeg; wegrennen op het moment dat je erachter komt dat hij een vriendin heeft. Dat zou ook het beste zijn. Maar maken we altijd de beste keuzes? Nee. Zouden we wel moeten doen, natuurlijk. Toch, als de vrouw afstand bewaard zal hij moeten jagen. En jagen, zijn mannen daar niet voor geboren? Ga erachter aan wat je wilt, want dan zal je het krijgen lijkt door hun hoofd de bonken. Doorgaan, doorgaan, doorgaan, tot je het hebt. En wonderbaarlijk, het lukt ze ook regelmatig. Er zullen altijd vrouwen zijn die hem the finger geven en blijven geven, volhardend zijn en zich niet laten inpakken door praatjes en mierzoete gebaren. More power to them. Dan heb je de anderen, die zich wel laten inpakken door zijn zoete gebaren en zijn smooth operator praatjes. Zijn die vrouwen dan per definitie slecht? Nee. Er zullen veel leugens de revue passeren. Hij kan zelfs zo ver gaan dat hij nooit vertelt dat hij een relatie heeft en dat jij maar een sidedish bent. Er zijn mannen die zo sterk zijn in het leven van een dubbelleven dat je het nooit zal merken als hij bij zijn andere gezin zit. Of eigenlijk, zijn echte gezin. Als een vrouw het weet dat de man een relatie heeft is het allemaal niet zo makkelijk meer. Het is vaak zelfs al zover uit proporties geslagen dat de vrouw in die smerige valkuil is gevallen. Je weet wel, die houden-van-valkuil.

Een buitenvrouw is nooit zielig. Verdient ook geen medelijden wat mij betreft. Alleen ik kan me niet verplaatsen in wat ze dan wel zijn. Hoe het komt dat ze het zover laten komen. Natuurlijk zullen er vrouwen zijn die gewoon dikke vette schijt hebben aan de vrouw met wie hij een relatie heeft. Zij zullen hem versieren wetende dat hij een relatie heeft. Zullen dit zover doorduwen dat hij zijn huidige vrouw verlaat voor haar. Die heb je ook nog. Er zitten zoveel verschillende kanten aan dat ik er nu bijna scheel door kijk. Ik weet haast niet meer waar ik het zoeken moet, maar deze vrouwen, ik weet het niet. Duidelijk dat er meer is dan het oog laat zien. De conclusies die worden getrokken door kamp Tegen Buitenvrouwen kunnen best juist zijn. Al denk ik niet dat je zo kortzichtig mag denken over vrouwen die zich lenen voor het buitenvrouw-spektakel. Of ze er nou ingeluisd wordt of schouderophalend, met de kennis dat hij een vriendin heeft, doorgaat of om wat voor reden dan ook buitenvrouw wordt. Het is en blijft een ingewikkeld iets, wat je waarschijnlijk nooit geheel zal begrijpen als je zelf nooit buitenvrouw bent geweest.

Het spijt me.

Vergeef me. Ik heb het niet zo bedoeld. Jij was de ware voor mij. Er was geen ander zoals jij. Hoe je met me omging, wat je met me deed. Alsof je dwars door mijn ziel heen keek. Ik had je nog niet, maar ik wist zeker dat ik je kon krijgen. Ik was er van overtuigd dat het niet zoeel moeite zou hoeven doen. Eigenlijk was je al zo goed als van mij. Een beetje arrogantie was hier best op zijn plaats.

Ik wist het zeker. Toch kon ik niet altijd zo zeker blijven. Soms twijfelde ik aan mezelf. ‘Het zit vast tussen m’n oren’. Die blik die ik denk te voelen is vast niet alleen voor mij. Zo kijk je meerdere vrouwen indringend aan. Misschien zocht je wel iemand die gevoelig was voor je charme, je uiterlijk en je charisma. Die iemand was ik, duidelijk. Ik was jouw zwakste schakel. Je zette je tanden in mij en liet me niet meer los. De beet van een pitbull.

Het enige wat ik probeerde was mezelf niet in jou verliezen. Of ik nu onzeker was of ik wel degene was die jij wilde. Exclusief. Of dat ik juist weer eens een tikkeltje arrogant was, want er is natuurlijk niemand zoals ik. Mijn verlangen naar jou werd groter. Ik wilde je huid aanraken. Ik wilde je voelen. Ik wilde met je lopen en pronken. Ik voelde de brandende ogen van al het vrouwelijk schoon op de straten al in mijn rug. De kletspraatjes van al die jaloerse vrouwen, het was een genot om daar alleen al aan te denken. Maar al die vrouwen wisten ook, jij past perfect bij mij. Jij maakt mij compleet.Mijn icing on the cake, het neusje van de zalm. Mijn arrogantie was gelukkig niet geheel misplaatst. Binnen de kortste keren was je van mij.

Ook al heb ik zo’n zwak voor je. Ik weet dat ik je niet trouw kan blijven. Hoe hard ik het probeer, het lukt me niet. Er zijn meerderen met dezelfde blikken, hetzelfde charisme en misschien nog wel meer charme. Ik val voor ze. Ik ben zwak vlees. Misschien was ik inderdaad wel de zwakste schakel. Maar dat betekent niet dat ik niet van je hou. Integendeel. Ik hou met heel mijn hart van je. Ik maak elke keer weer de loze belofte dat ik zal veranderen. Toch blijf je me vergeven, dat maakt jou mijn ware liefde.  Jij begrijpt dat als ik mijn zwakke vlees niet meer tegen kan houden. Het. Moet. Gewoon. Tenminste ik denk dat je het begrijpt. Je bent nog altijd bij me. Jij bent de enige die me tot nu toe niet heeft verlaten.

Al mijn geld geef ik uit aan mijn slippertjes. Toch zorg ik dat ik nog altijd wat geld heb voor jou. Je verdient het beste van het beste. Alles om je soepel te houden. Er gaat niets boven jou als ik weer eens emotioneel ben of als ik me niet lekker voel.  Toch als ik me weer goed voel en ik ga weer naar buiten, hoor ik de belofte in mijn achterhoofd. Ik kan mijn eigen belofte aan mijn ware niet nakomen. Ik ben je niet waard.  Het bedonderen houdt niet op en het spijt me. Keer op keer opnieuw. Alleen ik lijk er niet van te leren.

Ik kijk naar je. Er loopt een rilling over mijn rug. Ik voel je rug, je neus. Ik wil je beminnen. Ik houd zielsveel van je, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Gelukkig ben je perfect. Ik kijk naar je en weet dat houden van lang niet zo moeilijk is als ik denk dat het is. Je bent niet heel groot, niet heel klein. Gewoon normaal. Gemiddeld denk ik zelfs. Maar voor mij, voor mij ben je perfect.  Daarnaast moet ik heel eerlijk zijn. Op de momenten dat ik je bedrieg met iemand anders, voelt het zo goed. Maar ze zijn altijd tijdelijk. Jij bent er voor altijd, dat weet ik zeker. Ik ben een slechte eigenaresse Louboutins, maar neem het me niet kwalijk. Mijn liefde voor je is onvoorwaardelijk. Echt, ik zal nooit meer van een ander paar schoenen houden dan van jou. Tot ik het andere perfecte paar tegenkom. Vergeef me.

 

Onbereikbare bereikbare

“Ik bel je wel.” Ik ben geduldig. Echt. Ik heb engelengeduld als het gaat om mensen. Ik vind alles prima en haal snel mijn schouders op. Ik heb niet echt strepen waar ik op sta wat betreft mannen. Misschien blijft mijn bereikbare man daarom zo onbereikbaar. Ik ben meegaand. Ik ben niet moeilijk, vind alles best. Het enige waar ik echt niet tegen kan is als ik geflashed word. Ik vind dat getuigen van pure dissrespect. Als je niet kan komen: prima. Maar let me know. Desnoods via een sms, ping of rooksignalen.

Vertellen dat ik verliefd ben op Darryl heeft geen moer verschil gemaakt. Ik ben al duizend keer klaar geweest met hem, maar hij hoeft maar iets te zeggen en ik ben weer verliefd. Het is niet beter,  het is niet slechter. Dus ik had net zo goed m’n mond kunnen houden. Toch is hij een soort van onbereikbaar. Misschien isn’t he into me, maar ik kan wel honderden redenen verzinnen waarom hij wel into me is. Dat verzin ik natuurlijk zelf – duh – , maar handelingen en woorden verklappen ook een heleboel.

Op één of andere manier lijk ik hem niet te kunnen grijpen. Niet omdat ik per se een relatie wil, helemaal niet. Nee, ik zit mezelf hier niet voor te liegen. Echt niet. Ik wil alleen wel dat hij bereikbaarder is. Normaal afspreken is voor hem al teveel moeite. Wanneer het hem uitkomt, komt het hem uit. Ik ben altijd beschikbaar voor hem. Ja, daar heb je het al hè. Ik ben beschikbaar. Maar dat komt omdat ik een hekel heb aan spelletjes spelen. Ik vind dat onnodig. Klaar. Je hebt een afspraak met elkaar. Die afspraak is duidelijk: seks. Niks meer, niks minder. Geen gezelligheid, geen babbels, geen verantwoording, niets. Easy said, easy done. Right?

Right. Hij wilt weten wat ik doe, met wie, waarom en wanneer ik weer thuis ben. Hij komt gezellig op visite, zomaar. Zonder één seconde seks of elkaar maar aanraken. Euhm? What happened to ‘no strings attached‘? Ok, ik ben nu wel aan het fronten, want ik vind het totaal niet erg dat hij mij die dingen vraagt en op visite komt. Het voelt aan alsof ik toch wat waard ben voor hem. En zodra ik wat waard ben voor iemand, dan ben ik beschikbaar. Simpel. Daarnaast zie ik hem ook als een vriend. Dat is gegroeid na een periode. We hebben het over alles en over niets. Ik word pissig als-ie zich niet normaal gedraagt. Maar stiekem blijft hij ergens onbereikbaar. Dat triggert.

Onbereikbaar is best interessant. Want waarom doet hij nou zo? Waarom maakt hij het allemaal zo ingewikkeld? Wanneer ga je nou gewoon eens toegeven dat je wel into me bent? Maar onbereikbaar is helemaal niet leuk. Geef gewoon normaal antwoord als ik je wat vraag, don’t dodge the question. Wees duidelijk, want serieus, al die er-omheen-lul-gesprekken ben ik moe van. Wat is de bedoeling? Waar gaan we naartoe? Laat je me vallen als een baksteen als je een andere vrouw ontmoet? Laat me ergens op voorbereid zijn. Hoe ga je reageren als ik een andere man ontmoet? Wat wat WAT!

Oké, misschien ben ik toch niet zo geduldig. Ik kan het gewoon goed verbergen. Ik snap het nog steeds niet. Zo bereikbaar, maar tegelijkertijd onbereikbaar. Rise like a star. Eikel.

Yes, i do

Trouwen. Vereeuwigen met een ring en een papiertje in een kerk, kapelletje of in de buitenlucht. Hoe origineler, hoe leuker. Een groot feest, een intiem feest. Whatever floats your boat.

Ik heb nooit willen trouwen. De gedachte van die witte jurk, of ivoorkleurig, al die mensen, drukte en geregel. Samen met een kerel in een pak in het middelpunt van de belangstelling staan. Ik moest al kotsen bij die gedachte.  Het vastleggen van je liefde, voor je familie, voor de staat en voor jezelf. Voor jezelf vind ik misschien nog wel het ergste. Een handtekening en een ring betekent dat je van elkaar houdt. De alleszeggende ring om je ringvinger, ingegraveerd met de datum wanneer je getrouwd bent. Brrr, de rillingen lopen over m’n rug. En dan nog niet te spreken over de duizenden euro’s die je over de balk gooit om een dag speciaal te maken. Misselijk werd ik er van.

Ja, moest en werd. Ik had blijkbaar niet de juiste waar ik me wilde trouwen. Ik werd misschien misselijk van de gedachte om voor de rest van mijn leven bij hem te blijven. Ergens zit die kreukel in je gevoel. Dat stemmetje in je hoofd wat je blijft toespreken. In eerste instantie negeer je het stemmetje, maar het gaat schreeuwen, net zo lang en hard tot je het niet meer kan negeren. Wat gebeurt er dan? Dan ga je luisteren naar dat stemmetje wat roept: “Nee, jij wilt niet met hem trouwen. Je hele leven met hem zijn? Neeee!” En het meest vervelende was dat het stemmetje gelijk had. Ex en trouwen in één zin maakte me misselijk. Gaf me de rillingen en maakte me zo goed als aan het kotsen. Het was dus niet het huwelijk waar ik bang voor was. Een huwelijk met Ex, dat was de horrorscene die ik niet mee wilde maken.

Nu ik wat ouder ben, los ben van mijn Ex en dagdroom alsof mijn leven er vanaf hangt, zou ik wel willen trouwen. Opeens lijkt de witte jurk de enige lange jurk die ik ooit nog aan zou trekken. Voor mijn trouwerij zal ik nog eens 20 kilo afvallen zodat ik eruit zie als een catwalkmodel. Ik wil trouwen met de afgezaagde wegvliegende duiven. Ik zie mezelf voor me; mijn haren opgestoken, een strapless jurk die mooi valt langs mijn lichaam. Sierlijk beweegt bij elke stap die ik zet. Geen tierelantijntjes, geen steentjes, geen ditjes en datjes, gewoon simpel, mooi, strak. Ivoorkleurig. Wit maakt dik, weet je. Dromen, dromen is mooi. Toch zie ik veel gebroken huwelijken. Die je toch wel eventjes doen twijfelen aan hoe serieus mensen het huwelijk nog nemen. Ik neem het huwelijk zo serieus dat je er bijna bang van wordt. Ik ben door Ex in totaal vier keer ten huwelijk gevraagd, ik heb drie keer geweigerd. Ja, ik ben verloofd geweest, maar toen kwam dat stemmetje in mijn hoofd schreeuwen en ik kon het niet meer negeren. Mijn huwelijk ging niet door, omdat ik voor de verandering eens luisterde naar mijn inner-ik. Toch wil ik trouwen. Ooit.

Als voorbeeld neem ik mijn Opa en Oma. Zij zijn zo goed als hun hele leven getrouwd geweest. Door goed en slecht, door beter en nog slechter. Tot de dood hen scheidt. Letterlijk. Als je ziet hoe zo’n man kapot gaat van verdriet omdat hij nooit meer tegen zijn vrouw zou kunnen praten, haar nooit meer een kus kan geven of desnoods geen pakje sigaretten meer voor haar kan halen. Zo’n liefde wil ik. Met zo’n liefde teken ik met liefde het contract van de eeuwigheid, graveer mijn ring die ik nooit meer af zal doen, trouw ik voor duizenden mensen en sta ik in het middelpunt van de belangstelling. Voor zo’n liefde roep ik on the top of my lungs JA! Ik wil en ik laat je nooit meer gaan.

Met zo’n liefde wil ik trouwen. I won’t settle for less and i’m worth it. Punt.

Foute keuzes

Of het nu te maken heeft met dat ene paar schoenen wat je nooit aantrekt (maar in hoeverre is dat nou eigenlijk een foute keus, je hebt ze immers wel!). Of het te snel maken en beëindigen van vriendschappen, te lang nadenken over die ene jongen (is hij je wel waard, is hij nou wel leuk, wel, niet, wel, niet) of dat je spijt hebt dat je seks hebt gehad met iemand. Whatever, het gebeurt.

Vaak gebeuren foute keuzes omdat je je gutfeeling negeert. Je weet dat het niet goed is, maar ergens blijf je doordrammen om dit toch te doen. Ook ik. Ik luister heel slecht naar mijn inner-ik. Ik doe regelmatig wat ik zelf wil, maar loop daardoor regelmatig met m’n smoel tegen de muur. Op zich niet erg. Word je hard van. Maar het is niet altijd even leuk. Je kan daardoor in vervelende confrontaties terecht komen. Confrontaties met anderen, maar vooral confrontaties met jezelf. Geconfronteerd worden met jezelf is niet altijd iets waar je echt op zit te wachten. Ik niet in ieder geval.

Maar zijn foute keuzes altijd zo fout? Je kiest voor iets wat je een bepaalde weg opstuurt, die uiteindelijk helemaal niet zo verkeerd bleek te zijn. Ik ga er niet op weg zweven, maar ik denk dat het fenomeen ‘foute keuzes’ niet echt zo fout hoeft te zijn. Je zal altijd could’ve, would’ve, should’ve denken, iedereen. Hoe dan ook. Plus, wat is er nou leuk aan om heel je leven op safe te spelen? Voorzichtig lopen, voorzichtig doen. Daar word een mens toch ontzettend moe van?

Mijn foute keuzes hebben een heleboel leuke dingen opgeleverd. Heleboel dingen waar ik nu heel erg blij mee ben, ook al pluk ik soms nog steeds de vruchten van mijn foute keuzes. Alleen het maakt die dingen waar ik blij mee ben, niet minder leuk. Ik pluk rustig de vruchtjes van mijn foute keuzes, ik probeer en leer er mee omgaan en leef verder. Ik ga niet zitten mokken bij dingen die ik anders had kunnen doen. Vooralsnog bestaat er geen tijdmachine, dus heeft het totaal geen zin. Ik vertik het.

De relatie door laten gaan met Ex, dat was één van mijn foute keuzes. Het had niet gehoeven, we gingen door totdat we elkaar niet meer konden luchten of zien. Tenminste ik kon hem niet meer luchten of zien. Toen ik een relatie met hem kreeg, zei mijn gutfeeling al dat ik niet oud met hem zou worden. Luisterde ik? Nee. Ben ik oud met hem geworden? Nee. Maar ben ik altijd ongelukkig geweest? Ook niet. Tuurlijk had het anders kunnen zijn, was ik eerder van de zwaartekracht op mijn schouders afgeweest. Logischerwijs was het misschien wel makkelijker geweest als ik er eerder mee was geweest, misschien niet. I’ll never know. Het einde was hel, maar is niet ieder einde, van iedere relatie hel?

Dus, iedereen maakt ze. Cliché hè? Ja ik weet het, maar het is wel zo. Jij maakt ze en ik maak ze (veelvuldig). En om in de clichés te blijven, je leert er wel van. Tenminste, je hoort ervan te leren. Daar wil ik ook nog wel eens falen.

Playa fo’ life

Als er iets in mijn vriendinnengroep kapot-geanalyseerd is, is het wel de player. De man die er meerdere vrouwen op na houdt. De man die zonder enige moeite een vriendin heeft, een vrouw heeft en nog een scharrel en misschien wel een friend with benefits. Hoe hij dit allemaal kan rondbreien zonder in de knoop te komen is mij nog steeds een raadsel. Het geheim van de player, zeg maar.

Ik heb zelf een keer te maken gehad met een player. Hij was sexy, mannelijk en erg zeker van zijn zaak. Iets te zeker wat mij betrof. Hij had een vrouw in het buitenland, een vriendin in het binnenland en een stuk of wat kinderen. Hij wilde mij er bij en zwoer dat ik verliefd op hem zou worden.  Die zelfverzekerdheid van zo’n man is wel belangrijk. Hij moet je natuurlijk om je vinger winden. En als een vrouw iets sexy kan vinden is het zelfverzekerdheid – niet te verwarren met arrogantie!

Spelletjes spelen. Een goede, doorgewinterde player is hier erg goed in. Mindfucks all the way. Je kan er amper een speld tussen krijgen. Zijn leugens zijn zo goed als waterdicht. Doordat hij je als een prinses laat voelen zal hij jou om z’n vinger winden. Tot op het moment dat je niet meer van hem afkomt. Hij zorgt ervoor dat hij onder je huid komt.  Dat is misschien ook waarom dready zo zeker van zijn zaak was. Hij was smooth, zelfverzekerd en vooral duidelijk. Hij vertelde me eerlijk dat hij honderd-en-een kinderen had en twee vrouwen. Prima, dan ligt de keuze bij mij. Doe ik het wel of doe ik het niet? Ik besloot dit niet te doen. Dat is één playa for life. Ik heb er namelijk een hard hoofd in dat hij dit spelletje opgeeft. Als ik me goed kan herinneren was hij 30. Ik ben nou niet direct op zoek naar de ware, maar ik wil mijn hart niet verliezen aan iemand die nooit van z’n lang zal z’n leven voor mij zal kiezen. Dat is nou niet echt mijn toekomstvisie.

De andere kant zijn de leugenaars. Zij zullen alles doen om te ontkennen dat ze je gebruiken. Of dat ze een vriendin hebben. Je weet wel. De singles forever, maar ondertussen zitten ze gewoon thuis met vrouwtje op de bank als jij dertig smsjes stuurt of 15 keer belt, maar er wordt niet gereageerd. Je weet dat het er iets niet goed zit, maar luister je naar je eigen gevoel? Nee, natuurlijk niet. Het is vast allemaal niet zo erg als het lijkt. Fout! Dat is het dus wel. Er is niks mis met een beetje los en vast scharrelen, maar duidelijkheid is geboden. Het is belangrijk dat je weet waar je aan toe bent, anders gaan je gevoelens met je op de vrije loop. Dat is niet wat je wilt. Liegen en bedriegen, dat is de player. Het enige wat de player doet. Omdat ze je toch willen neuken maar er vanuit gaan dat jij respect hebt voor zijn relatie, liegen ze er liever over. Tenminste, dat zijn mijn ervaringen.

Er zullen vast nog meer gradaties zijn van playa fo’ life. Natuurlijk, ik ben ze gelukkig nog niet allemaal tegengekomen. Alleen één ding, je scharrelt pas wanneer het duidelijk is dat je scharrelt. Want als je denkt dat je seks hebt met iemand, die jou leuk vindt.. tsja. Rumour is: hij vind je helemaal niet zo leuk. Hij vindt z’n vriendin ook niet leuk, want anders zou hij haar niet bedriegen. Of zit er toch meer aan vast?

Het enige wat ik weet is dat ik onder geen omstandigheid contact wil hebben met een playa. Iemand die je warmhoudt tot wanneer het hem uitkomt, iemand die zoet en lief tegen je doet maar ondertussen nog zo’n vijf vrouwen heeft waar hij dat bij doet en nog een leuk vrouwtje op de bank. Nee. Walgelijk. Scharrelen? Prima. Laat het duidelijk zijn dat ik er absoluut niet van houd als er spelletjes met me worden gespeeld.

Een kerel wilt toch ook niet dat er spelletjes met hem worden gespeeld? Wel? Dan ga ik direct aan de slag en ga ik me een slag in de rondte playen.

(mochten er mannen zijn die de drang hebben tot reageren EN players zijn, please do enlighten me wat de fun is om iemand zo te gebruiken en te kwetsen, dat is een vraag die eeuwig blijft bestaan. Ik gok op pure egoïsme)

Unsent Letters

In een mensenleven kom je een heleboel tegen. Toch denk ik wel eens terug aan alles. Aan ‘alle’ jongens/mannen die ik heb gehad, lief heb gehad en die ik heb gebruikt. Ik besloot eens naar al deze jongens/mannen een briefje te schrijven. Zomaar kort, wat ze hebben gedaan voor me wat niet. Wat ze voor me betekend hebben en wat niet. Een reflectie, met liefde en soms een beetje haat.

Beste Eerste Vriendje,
Jij gaf mij de smurfen uit de kindersuprises. Elke keer weer. Ik denk wel eens dat jij je scheel at aan die eitjes zodat je het cadeautje aan mij kon geven. Ik vond je schattig, maar ik wist niet wat ik met je moest. Nu ik ouder ben denk ik wel eens dat ik je vast had moeten houden. Toen was je al lief, dat kan nooit veranderd zijn. Groep 5, mijn allereerste vriendje, zonder dat ik verliefd was. Geen kusjes. Geen knuffels. Zelfs hand in hand lopen was te eng. Maar ik kreeg altijd de smurfen.

Beste Tweede Vriendje,
Jij was niet bepaald het stuk van de school. Groep 8. Je had voor een Nederlandse jongen bijzonder volle lippen. Dat vond ik wel interessant. Ik heb ze nooit gekust. We gingen altijd naar de bibliotheek, samen zitten. Kletsen was het enige wat we deden. Ik denk dat ik dacht dat ik je kende, maar je ruilde me zo in. Je maakte het uit midden op het schoolplein. Ik vergeet het nooit meer. Je schreeuwde: “Thamar, het is uit!” Ok. Ik heb nooit meer naar je omgekeken. Tweede vriendje, weer niet verliefd.

Beste Derde Vriendje,
Op jou was ik verliefd, echt verliefd. Ik denk dat ik nooit zo verliefd ben geweest in mijn leven. Ik zoende met jou voor de eerste keer. De meest smerige, ranzige kus ever. Het smaakte naar jou en een uur later proefde ik het nog. Drie dagen later wat het uit. Ik was daar best verdrietig van. Je woont nog steeds in mijn oude buurt en ik hoor dat het niet altijd even goed is gegaan, maar dat je nu wel alles een beetje oppakt. Spijtig om te horen dat je volledig aan de drugs hebt gezeten, maar verkeerde afslagen maken we allemaal, gelukkig rook je nu alleen nog maar jointjes en gaat het geloof ik wel ok. Je bent nog steeds een rare vogel, maar dat was je altijd al. Ik denk dat jij echt zo een was waar de middelbare school je beste tijd was. Het ga je goed.

Beste Vierde Vriendje,
Jij was de eerste die mijn hart brak. Echt brak. Ik heb me wekenlang niet goed gevoeld. Jij was ook de eerste die mij bedroog. Jij was 20 en ik was 15. Nu zie ik in dat het niet helemaal normaal was. Alleen ik was wel streng, want ik wilde geen seks. Dat kon je niet hebben en besloot daarom seks te hebben met een vriendinnetje van mij. Ik hoefde je niet meer. Ik moest van je kotsen. Letterlijk. Wat was ik ziek van jou. Gehuild tot ik niet meer kon. Toch vraag ik me af hoe het met je gaat, oprecht. Ik vond je ooit op Hyves, maar voordat ik ooit antwoord kon ontvangen had ik mijn account alweer verwijderd. Ik hoop dat het goed met je gaat. Als ik aan je denk krijg ik nog steeds een beetje kriebels. Toch denk ik dat bij jou ongeveer de baggage begon.

Beste Vijfde Vriendje,
Tegen jou ben ik als eerste volledig eerlijk geweest over wie ik was. Je zoende als de beste, dat wel. Je zag er niet uit, dat ook. Ik weet niet of jij echt verliefd op mij was, maar ik niet echt op jou, eigenlijk. Ik heb je ook bedrogen met vriendje nummer vier. Toen ik je dat vertelde kon je het wel waarderen. Dus ik denk niet dat jij echt verliefd op mij was. Je reageerde totaal niet hoe ik het verwachtte. Ergens was ik daar wel blij mee, maar ik haatte mezelf dat ik kustte met vriendje nummer vier. Alleen met jou wilde ik wel seksen. Ik mocht niet bij je blijven slapen van mijn moeder, achteraf had ze gelijk, maar ik wilde alleen maar omdat vriendje nummer vier mij bedroog omdat ik niet wilde seksen. Dat wilde ik bij jou niet meemaken, toch een beetje een nasleep van vriendje vier.

Beste Infatuation,
Ik deed alles om bij jou in de buurt te zijn, maar jij zag mij niet staan. Ik was niet goed genoeg voor jou. Jij koos voor blonde barbiepoppen met een maatje XS. Dan was ik duidelijk niet het type waar jij op viel. Toch probeerde ik je wel te versieren. Maar op een gegeven moment hield het op, op een gegeven moment was het genoeg. Jij zag mij alleen staan als praatpaal als Barbie je irriteerde. Dat was ik zat. Ik wilde niet in de friendzone komen als ik daar zelf niet voor had gekozen. De vriendschap heeft niet lang stand gehouden. Ik heb ooit wel eens gehoord dat je nu aan de snuif zit. Dat je jezelf de man vind en dat je nog steeds alleen bent. Dat vind ik heel vervelend, want je was een lieve jongen. Ik hoop dat het allemaal goed komt of is gekomen, dat verdien je.

Beste Infatuation 2,
Hoe ik ooit verliefd-ish geworden ben op jou is nog maar de vraag. Je was een halve kop kleiner dan ik en ik ben maar 1m69. Je had vies vettig zwart haar en elfenoortjes. Ik deed best veel voor je. Ik vond je ook best leuk. Verliefd mag ik het niet noemen denk ik. Je was een goede vriend van me en ik vond het chill om met je om te gaan. Ik zou het niet in m’n hoofd kunnen halen om ooit seks met je te hebben. Of te kussen voor mijn part. Nee, dat was niet mijn ding. Ik denk dat ik onze goede vriendschap verwarde met verliefdheid. Je was een apart gevalletje met al een heleboel baggage van jezelf en ik vond het moeilijk om daar mee om te gaan. Ik probeerde het, maar het werkte niet. Plus ik kwam steeds closer met jouw beste vriend, dat had geen reden. Je had me niets aangedaan. Jaren later hoorde ik dat je ook een soort crush had op me en dat je baalde dat je me had kunnen hebben. Dat deed mij goed, echt. Een soort erkenning was het, denk ik. Je vond me een toffe meid, down for the ride. Kon je waarderen en je had spijt dat je geen move had gemaakt toendertijd. Nu heb je twee kindertjes geloof ik en ben je gelukkig met de moeder van je kinderen. Huisje, boompje, beestje, ik spreek je nooit meer, maar ik geloof dat het goed gaat. Gelukkig.

Beste OneTimer 1,
Ik zeg altijd tegen mijn vriendin dat ik je nog een keer wil doen. Elke keer glij ik van mijn stoel af als ik je zie. Je blijft geil. Helaas hebben wij een keer flink gefaald. Moeten we een keer overdoen, maar ik krijg je m’n bed niet meer ingeluld volgens mij. Vrouwtje, kindje, dat respecteer ik. Jammer, maar helaas.

Beste OneTimer 2,
Eigenlijk heb ik geen goed woord voor je over. Je bent een lul. Een regelrechte lul. Als ik je zin niet wilde geven was ik alles waar je moeder je voor zou slaan. Ik kwam je laatst tegen in een club. Je groette met een stoere knik. Ik keek je aan en deed hetzelfde. Eigenlijk had je ik je een schop moeten geven. Trouwens, je seks was echt het slechtste wat ik ooit heb meegemaakt. Ongelofelijk.

Best OneTimer 3,
Tja, jij was alleen maar lief. Stil, rustig en lief. Je durfde amper m’n broek los te maken toen het er eenmaal van kwam. Ondertussen ben je wel wat stoerder geworden. Ook lelijker. Ach, wat doe je er aan. Volgens mij heb je een vriendinnetje nu. Het zou me ook niet verbazen als je een kindje hebt of twee. Het maakt me niet zoveel uit eigenlijk.

Beste Ex,
Jij was de beste vriend van infatuation 2. Ik woonde samen met een vriendin en jij kwam dagelijks langs. We hadden het leuk. Uren konden wij praten, maar we konden ook uren zwijgen zonder ons ongemakkelijk te voelen. Het was gezellig. Met jou rookte ik de meeste jointjes ever. Met jou sliep ik gaten in de dag. Met jou heb ik alle films gezien die in 2002 in de bioscoop draaide. Met jou maakte ik de stad onveilig. Bij jou voelde ik me voor het eerst helemaal goed. Maar verliefd nee. Jij werd wel verliefd op mij. Jij vertelde het me en ik stapte met jou in relatie. Ook al was ik niet écht verliefd. Ik vond het eng. Onze eerste zoen was tegen de muur van de woning. Altijd als ik langs het huis fiets als ik bij mijn moeder ben moet ik er aan terugdenken. Vanaf het moment in 2002 begonnen we aan iets wat tegelijkertijd prachtig en lelijk was. Het was een droom en een nachtmerrie. Ach, ik heb al zoveel brieven naar je geschreven, ik heb al zoveel tegen je gezegd. Ik heb nog nooit van iemand gehouden, behalve van jou. Dat zal ik ook altijd blijven doen. Hoe dan ook. Dat weet je.

Beste Scharrel/Friend with benefit,
Jij kwam drie weken na Ex. Ja, het was wel erg snel, maar ik was toe aan iets nieuws. Iets anders. Jou ‘ken’ ik al jaren. Ik was helemaal nog niet over Ex heen toen jij in mijn leven kwam. Ik denk dat ik je wel een rebound mag noemen, in het begin. Ik wilde leven. Ik wilde goede dingen voelen na een break up. Misschien had ik dat niet moeten doen. Want Ex is nog een flinke nasleep voor me geweest. Toch is het met jou altijd leuk geweest. Alleen naast dat we scharrels van elkaar waren en duidelijke afspraken hadden werd het ergens in the middle blurry. We werden vrienden, denk ik. Ondertussen zijn we twee jaar verder en praten we nog steeds iedere dag. Ik heb verteld dat ik verliefd op je ben geworden. Toch weerhoudt dat je er niet van om elke dag met me te praten. Het is nog steeds gaande en ik vind het best. Jij laat me weer hele nieuwe dingen zien en daar ben ik je nog steeds dankbaar voor.  Ik ben al tig keer klaar met je geweest, al honderden keren ben ik boos en gekwetst geweest. Maar ik ben te ver heen met jou. Ik kan je niet loslaten. Jij mag blijven, for now.

Beste OneTimer 4,
Het was maar één keer, maar door alle keren die vooraf gingen die je bij mij op de bank zat heb je me wel doen inzien wat ik prachtig vind in een man. Jij had zoveel eigenschappen die ik fantastisch vond. Jammer dat het seksueel gewoon niet klopte. Het klikte niet, het voelde niet goed. Je bent een prachtvent en ik hoop dat je iemand vind waarbij het wel klikt en goed gaat. Ik ben diegene in iedergeval niet. Maar desalniettemin was je een lieverd. Tikje teveel praatjes voor wat je waarmaakte, maar ach, daar hebben er meer last van. Toevallig kwam ik je tegen en het was gelijk weer gezellig. Je bent een lieve jongen, maar niet voor mij. Daarbij kwam ook nog eens je knakworst.. ja. Sorry.  Ik hoop dat je vindt wat je zoekt.

Beste Scharrel,
Jij en ik zijn hét team als het aankomt op scharrelen. Toch, als we eens een gesprek hebben over de koetjes en kalfjes moet ik altijd om je lachen. Jij en ik zijn zo goed als hetzelfde. Staan praktisch hetzelfde in het leven, toch word ik niet verliefd op je. Al zou ik het willen. Je bent een schat van een kerel, echt waar. Ik weet niet of ik moet zeggen dat iedere vrouw blij met je moet zijn als ze je krijgt, want je gaat natuurlijk wel vreemd. Maar ik denk wel dat als je krijgt wat je wilt uit je relatie dat je een goed vriendje bent. Jou gun ik alles wat je wilt. Echt. Ach, ik zie je vast nog wel eens. Volgend jaar ofzo.

 

Ja, ze zullen allemaal invloed hebben gehad op wie ik ben en wie ik ga worden. Naarmate de tijd verstrijkt zullen de briefjes misschien aangepast worden met Vriendje 5 en Infatuation 3 en wie weet nog een nieuw Scharrel. Ik zie wel waar de tijd mij brengt. De toekomst kan ik vooralsnog niet voorspellen, hoe graag ik het ook zou willen.

Iets in de trant van: auw, stop en hou op

Ik was jong. Te jong. Veel te jong. Als ik die leeftijd nu hoor heb ik zoiets van: nee. Dat kan niet, dat mag niet. Het is illegaal. Je zou er een taakstraf voor moeten krijgen. Zestien was ik. Ik zal het ook nooit meer vergeten, helaas. Want alle keren erna waren zoveel meer memorabel. Tenminste, de meeste dan.

Het was donker. Ik was preuts. Ik voelde me totaal niet op m’n gemak. Toch stelde hij, laten we hem Dennis noemen, op m’n gemak. Of tenminste hij probeerde het. We hadden net een schoolfeest gehad en het was voor mij al heel laat geworden. Ik was namelijk het type wat om 11 uur thuis moest komen en als ik te laat kwam werd ik aan m’n haren terug naar huis gesleurd door vaders. Gelijk had-ie, denk ik nu. Alleen toen, toen was het een ramp. Want het werd pas gezellig om 11 uur. Iedereen kwam pas los om 11 uur. En ik? Ik moest naar huis. Gevalletje van fuck my life.

Ik had al een tijdje een oogje op Dennis. Dat wist hij, maar ik deed er nooit wat mee. Hij vond me vast niets. Ik durfde niet op hem af te stappen om te vertellen dat ik hem wel leuk vond. Praten deden we alleen in de pauzes en daar kwam nou nooit wat zinnigs uit. Toch was ik verliefd. Verliefd op zijn lach. Op zijn mooie tanden, die niet helemaal recht waren. Het was eigenlijk geen mooie jongen, maar zijn uiterlijk zei zoveel over hem, dacht ik.

Hij bracht mij naar zijn kamer. Hij was immers al 18 en woonde op zichzelf. Daar moest het in iedergeval op lijken. Zijn kamer was 6 bij 6 ongeveer en de wc, douche en keuken moest hij delen. Ik ben alleen gaan toiletteren, gelijk de eerste en laatste keer. De douche en de keuken durfde ik niet aan. De keuken en de wc roken ongeveer naar hetzelfde soort schimmel. Dus de douche zou niet veel anders ruiken. Ik besloot dit niet uit te proberen.

Ik kwam terug in de kamer toen ik gebruik had gemaakt van het schimmelhok en zag dat hij wat te drinken voor me had neergezet. Ik ging naast hem zitten op de bank. Ongemakkelijk. Ik wist niet zo goed wat er zou gaan gebeuren. Ok, ik wilde niet inzien wat er zou gaan gebeuren. Ik stond op, pakte een sigaret en ging in zijn vensterbank zitten. We waren een beetje aan het kletsen over van alles en nog wat. Zenuwpees-gesprekken weet ik nu. Hij wist al wat hij wilde gaan doen, maar hij wist ook dat ik nog maagd was.

Op een gegeven moment riep hij mij bij me. Ik gooide mijn sigaret naar buiten en liep naar hem toe. Hij pakte me vast en zoende me. Dennis zoende mij. Hallo! Ik was in de zevende hemel. Hij zoende mij. Hij pakte mij vast. Hij wilde mij. Zonder dat ik teveel moeite deed. Tenminste, ik gooide me niet echt voor z’n voeten. Nu weet ik, dat hij weet dat ik met hem mee wilde om te seksen. Nu zie ik in dat er totaal niets onschuldigs was aan zijn uitnodiging. Toen kon ik nog niet normaal nadenken. Ik kon het allemaal nog niet zo goed inschatten. Al wist ik dat het wel ergens dat het niet zomaar een gezellig avond met z’n twee zou zijn zonder enige lichamelijke aanrakingen. Ik was natuurlijk niet geheel achterlijk.

Hij trok me op zijn bed. Ik wist niet zo goed wat ik er van moest verwachten, vond het ook best eng. Of best, je kan gerust zeggen dat ik het doodeng vond. Ik had alleen maar horror-verhalen gehoord. Dat het zeer deed. Dat het helemaal niet lekker was en dat je net zo lang maagd moest blijven tot je niet meer kon. Nou, dat heb ik geprobeerd. Door die keuze die ik had gemaakt die avond, ben ik net zo lang maagd gebleven tot ik kon.  Ik lag daar op zijn bed, onzeker en bang. Alleen niet bang genoeg om te zeggen dat hij moest stoppen. Hij zoende lekker en ik genoot van hem boven op me. Wat mij betrof was dit genoeg. Alleen wat hem betrof niet.

Hij trok m’n shirt uit, knoopte mijn broek los en daar lag ik. Totale naaktheid. Inclusief onzekerheid en angst. Want dit zou mijn eerste keer zijn. Met iemand waar ik straalverliefd op was, maar of hij ook wat voor mij voelde was totaal onduidelijk. Het interesseerde me niet. Op dit moment was hij van mij. Dit moment was genoeg. Hij trok zijn kleren uit en klom bovenop me. Ik wist niet beter of dit hoorde zo. Ik was passief. Ik wist niet wat er komen ging. Het was ongelofelijk bizar en vooral onwerkelijk. Een naakte vent boven op me. Wat moest ik er mee?

Hij zorgde ervoor dat ik nat werd, omdat het anders moeilijk glijden werd, maar echt aandacht besteedde hij niet aan me. Dat had al een belletje moeten doen rinkelen natuurlijk. Alleen vond ik het niet zo erg.  Ook ik interesseerde hem niet. Zolang hij maar aan z’n vrienden kon vertellen dat hij iemand ontmaagd. Hij frunnikte wat met het condoom en probeerde zijn lul bruut naar binnen te schuiven. Gewoon bruut. Alsof ik dat allemaal al hebben kon.

Ik duwde hem weg en zei dat het zeer deed. Hij verontschuldigde zich en zei dat hij er niet zo bij stil stond. Ok, fair enough, dacht ik. Hij checkte even of ik nog nat genoeg was. Bewoog zijn vingers een beetje langs me en vond het OK. Hij begeleidde zijn dick naar binnen, langzaam. Het sneed. Alsof er een mes langs m’n muts ging. Ik vond het helemaal niets. Mijn gezicht gaf ook duidelijk aan dat ik zoiets had van: nee! Toch zette ik door. Als ik het nu niet zou doen, zou ik het hoogstwaarschijnlijk nooit meer doen. Doorgaan dus. Dat was de enige optie. Op het moment dat hij begon te stoten, had ik het helemaal niet meer. Naarmate de tijd verstreek ging het wel. Het was minder pijnlijk en ik begon mezelf te betrappen dat ik het wel ok vond. Ja, ok. Het was niet lekker, het was niet pijnlijk. Maar ge-wel-dig? Nee. Ik vond het helemaal niet zo super. Hij stootte een paar keren flink en ik zag hem klaarkomen. Zijn gezicht stond alsof hij moest poepen. Mijn poes deed niet meer zeer, ik vond het best ok. Hij mocht zelfs nog wel even doorgaan, ik begon er net aan te wennen. Maar nee, meneer moest klaarkomen.

Hij klom van me af. Keek me hoopvol aan. Ik lag daar, flabbergasted met de gedachte: was dit het nou? Ja, dat was het. Ik stapte uit bed. Ik kleedde me aan en zei dat ik naar huis ging. Hij vond het allemaal best. Hij was immers klaargekomen.  Op mijn fietsje naar huis dacht ik nog dat ik dit niet snel nog een keer zou doen. Wat een flop. Ik heb me daar aan gehouden. Tot mijn 18e heb ik het kunnen rekken. Vanaf toen, tja, vanaf toen weten we het hè?

 

“Samen huilen van het lachen”

Gisteren twitterde ik dat ik geen vriendje wil, maar wel alle bijkomstigheden van een vriendje. Niet eens per se seks, maar de warmte, liefde en steun zijn soms de dingen die ik echt mis. Samen wakker worden, samen eten, samen boodschappen doen.  Walgelijk gelukkig zijn met elkaar. Zo’n dumbass glimlach op je gezicht krijgen als hij je belt. Romantisch hand in hand lopen door een overvolle stad om elkaar niet kwijt te raken. Samen eten, samen drinken, samen huilen van het lachen. Samen, samen, samen.

Soms lig ik in bed en denk ik daaraan. Hoe graag ik een verkering zou willen hebben. Omdat het zo lekker warm is. Maar dan denk ik weer terug hoe ik me voelde in mijn verkering en dat, dat was helemaal niet zo warm. Maar het begin, het aller prille tiener-begin. Ik denk dat ik nooit zoiets warms heb gevoeld. Natuurlijk was ik jong, maar ik was ook stapelverliefd. Ik ben alleen maar verliefd geweest op Ex. Nog nooit op iemand anders. Ja, nu een beetje (boel, kuch) op Darryl, maar dat is niet te vergelijken. Met Ex was het warm, lief en vooral samen. Alles samen doen. Hij en ik. Ik en hij. Bonnie & Clyde zonder het bankroven en het moorden. Ik wil zoiets, maar niet met Ex.

Ik wil zoiets met een nieuwe liefde. Nieuwe kriebels in m’n buik, nieuwe glinsterende ogen, nieuwe films, nieuwe restaurants. Alles nieuw. Dat is het meest spannende wat er is. Alleen het enige probleem is: ik wil geen verkering. Zit ik dan.