Berichten

Lijkt me leuk.

Een man?  Die heb ik niet nodig joh. Die brengt geen toegevoegde waarde in mijn leven. Ik bedoel, vuilniszakken kan ik zelf ook wel weggooien en lampjes uitdraaien ook. Of tenminste, het lijkt er op dat ik ze kan uitdraaien. IKEA verliest van mij en behangen en laminaat leggen? Daar draai ik mijn hand niet voor om. Ik zit niet te wachten op een ‘wat ik ga doen, met wie ik wat ga doen, hoe ik het ga doen en hoe laat ik van plan ben om thuis te komen’ ondervraging. Om niet heel erg vervelend te zijn; ik woon op mezelf. Al een heleboel jaartjes, mag ik dat zelf bepalen? Ik wil geen achterdochtige gedachten als ik met mannelijke vrienden ben. Al heb ik er maar een paar. Maar die ken ik al eventjes, dus ik wil daar niets over horen. Bovendien kan ik mijn eigen zware boodschappen tillen en anders heb ik altijd nog AH.nl.

Maar eerlijk? Het zou wel heel leuk zijn. Zo’n man.

Niet om mijn lampen in te draaien of mijn muren te behangen. Niet eens om laminaat te leggen of mijn zware boodschappen te tillen. De vuilnis kan ik nog steeds zelf wegzetten, zelfs met een man. Een pot bruine bonen kan ik makkelijk opendraaien zonder een mannelijk persoon in de keuken. Daarvoor heb ik hem allemaal niet nodig. Of dat hij me goed laat voelen omdat ik me onzeker voel. Oké, daar heb ik hem misschien dus wel voor nodig. Ach, nodig nodig is het ook weer niet. Maar het zou wel heel leuk zijn.

Zo eentje waar je mee op de bank kan zitten en een filmpje kan kijken. Al dan geen The Notebook. Ach, je kan niet alles hebben, moet je dan maar denken. Zo’n man waar je een hele dag in bed kan liggen. Kletsen. En zo.  Zo een waar je voor kan zorgen en zo een die voor jou zorgt. Een die jou de waarheid vertelt en niets anders dan de waarheid. Ook over jou. Vooral over jou tegen jou. Het zou ook wel leuk zijn als hij ook zijn eigen plan trok. Lekker met zijn vrienden erop uit. Niet claimend en vooral niet bezitterig. Maar hij vindt het wel altijd fijn om weer bij mij te zijn. Maar hij is wel een man. Een Man. Met principes waar hij voor staat. Waar hij heel duidelijk in is. Hij respecteert mij en ik hem. Hij verdient, vanzelfsprekend, zijn eigen geld. Is onafhankelijk en goed opgevoed. Hij draait zijn hand niet om voor een afwasje. Hij is volwassen en kent zijn verantwoordelijkheden. En hij vertelt mij wanneer ik ongelijk heb – probably on a daily -.

Zo een. Dat lijkt mij wel leuk.

Serial Dater

Eigenlijk, heb ik sinds dat ik vrijgezel ben, nog niet één keer een date gehad. Een date-date dan. Zo een met potentieel, zeg maar. Het scheelt natuurlijk ook wel dat ik absoluut niet kieskeurig ben en dat ik ontzettend van daten houdt. Daar heb ik al vaker wat over geschreven alleen of ik het nou leuk vind of niet, het doet er niet meer toe. Soms wil ik gewoon een date. Een date-date. Een man-man die je het hof maakt-maakt. Zo een die graag bij je wilt zijn omdat hij je gewoon leuk (denkt) te vinden.

Dat zenuwachtige en ongemakkelijke gedoe neem ik dan maar even op de koop toe. Het zoeken naar onderwerpen om over te praten, goed, je kan niet alles hebben. En de angst om iets doms te zeggen, ach, die heb ik sowieso niet. Ik zag namelijk nooit wat doms. Oké, niet keihard in lachen uitbarsten nu, hè. Ik ben niet wanhopig voor een date. Maar het zou wel eens leuk zijn om wat andere, nieuwe mensen te leren kennen. Er hoeft niets uit te groeien, ik zit ook weer niet écht verlegen om een relatie (ik mag geen verkering meer zeggen). Ik vind het wel best zo. Als ik er aan denk hoe een relatie kan zijn, zit ik liever alleen op de bank en lig ik liever alleen in bed. Totdat het koud wordt, want dan is een relatie plotseling erg aantrekkelijk.

Misschien word ik wel een serial-dater. Ik bedoel, van ervaring leert men. Dan ben ik bij date nummer 200 niet meer zo ongemakkelijk als dat ik was bij date 1. Als ik dan op m’n bek ga op mijn killerheels, ren ik niet meer naar huis om me vervolgens in een hoekje te gaan huilen. Dan zal ik hem gericht kunnen ondervragen als een echte ervaren personeelsmedewerker, maar dan anders.  Maximaal 4 dates per persoon. Daarna is het klaar. Ik heb dit trouwens gepikt uit een film die ik laatst zag op televisie, ik geloof dat deze I Hate Valentine’s Day heette. Ik vond dat wel een goed idee. Het moet dan niet eindigen in verliefdheid ofzoiets. Daar zit ik niet op te wachten. Of zoals ontzettend interessante mensen altijd zeggen: “Ik heb daar geen tijd voor.” Ik denk dat ik die gewoon ga gebruiken. Vier dates. Dan leer je iemand net genoeg kennen om er finaal op af te kunnen knappen. Als je bij date 1 al afknapt, dan is dat ook weer mooi meegenomen natuurlijk, kan je direct door naar de volgende. Win-win. Ik zie geen problemen. Alles is peachy en iedereen is blij. Tenminste ik. Ik wil alleen maar serialdaten met mooie, lekkere mannen. Ook wel intelligent, dat is altijd een mooie bijkomstigheid.

Oké, even zonder gekkigheid. Ik date niet. Ik doe geen moeite om te daten en ik ga amper tot niet in op uitnodigingen. Het is vrijwel altijd nee. Dat is niet omdat ik hem niet aardig vind. Of aantrekkelijk. Oké, het laatste dus wel, maar dat zeg ik gewoon niet hardop. Dat hoeft niemand te weten.

 

Oh Lawd, have mercy!

Daten. Ik heb er al eerder over geschreven. Toen ik bijvoorbeeld dacht dat ik het nodig had om Darryl te vergeten. Nou, dat was natuurlijk dikke onzin, ik weet namelijk niet meer wie Darryl is. Of dat ik soms zou moeten daten om te kijken wat ik nu wil in een man. Niet zoiets als Ex, natuurlijk. En daarvoor moet je mannen ontmoeten. Nou, ik weet heel goed wat ik wil, ongeveer, en niets van wat Ex in zich had komt daar in voor. Lijkt me logisch.

Goed, Ex, Darryl, Richard en weetikveelwieallemaal even daargelaten. Dat zijn allemaal geen dateable mannen. Voor mij. Hoewel, Richard zou ik wel kunnen daten, maar wel in een andere dimensie. Andere tijd. Andere situatie. Ander leven. Voor de rest, is hij natuurlijk wel zo eentje waar je anderen aan gaat meten. Qua.. ehm.. skills, zullen we maar zeggen. Maar ik kan soms ook gewoon daten zonder dubbele agenda. En wat krijg ik dan? Ja, dan krijg ik de moeder op het tweepersoonsbankje. Leuk.

Voor mij is daten net solliciteren. Je trekt je beste pakkie aan, je mooiste paar schoenen. Leuke rok. Of broek. Shirtje met decolleté, niet te diep, natuurlijk. Je geeft het niet gelijk weg op de eerste date. Dat zijn de ongeschreven regels die iedereen kent. Doe je het wel, ook goed. Zelf weten. Je make up zit goed. Niet te veel, anders lijk je op een clown. Je haren heb je perfect gedaan. Dat ene koppige plukje heb je bijgewerkt. Deze heb je zodanig plat gehaarlakt dat het geen kant op gaat. Je ziet eruit als een miljoen euro. Al zeg je het zelf. Je kijkt nog voor een laatste keer in de spiegel en knikt goedkeurend naar jezelf. Als hij het niets vind, ligt dat aan hem. Je weet bijna zeker dat hij dit wel kan waarderen. En zo niet, dan toch.

Ook hij ziet eruit om je vingers bij af te likken. Keurig gekleed. Niet te stijf, maar toch netjes. Lekker casual. Je bekijkt hem, onopvallend, van top tot teen en keurt hem goed. Altijd fijn als iemand toch een beetje moeite voor je doet. Zijn haar, als hij haar heeft, zit ook netjes. Hij ruikt lekker. Dat is toch ook altijd wel mooi meegenomen.

Je gaat tegenover elkaar zitten. Een beetje ongemakkelijk. Zo goed ken je elkaar niet en je weet niet zo goed hoe je met elkaar om kan gaan. Het is een beetje aftasten. Voorzichtig. Kat uit de boom kijken. Vaak voel je wel aan of het direct klikt en hoe je met elkaar om moet gaan. Dat is wel fijn. Maar soms blijft het heel de avond stroef. Moeilijk. Vervelend. Dan blijf je elkaar met vragen bestoken om het gesprek gaande te houden. “Wie is je vader, wie is je moeder, wat doe je voor werk, waar ga je naartoe als je gaat stappen, wat is je lievelingskleur, wat is je lievelingseten, wat is je schoenmaat, ben je besneden.” Dat soort dingen. Ik houd daar niet van. Ik leer liever mensen gaande weg kennen. Gewoon, via via.

Daten is niet voor mij weggelegd, denk ik. Ik wil niet door die selectieronde. Ik wil niet solliciteren naar de ‘ware’. Ik wil niet op sollicitatiegesprek. Ik wil het niet. En toch ook weer wel. Ik houd van uit eten gaan. Ergens wat drinken. Wandelen. Dat soort dingen. Dat vind ik wel weer heel erg leuk. Maar niet als het ongemakkelijk is. Lastig. Dan sta ik straks op Scheveningen met een lul van een vent. Oké, ik kan natuurlijk altijd naar huis, die optie is er altijd. Maar toch.

Wat daten betreft ben ik een tikkie besluiteloos (goh,what else is new?). Want het kan heel leuk zijn als het leuk is. Maar als het stroef begint, stroef blijft en stroef eindigt, moet je weer contact beëindigen. Ik ben daar allemaal niet voor gemaakt. Ik ben veel te aardig. Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik het niets vind. Maar niets laten horen, pakte ook niet goed uit. Dat werkt natuurlijk ook niet. Alleen zodra het leuk is, is het natuurlijk leuk. Wie weet wat er allemaal uit kan komen. Je ware liefde, je levenspartner, je soulmate, je weetikveelwatvoorcliché.

Dat hoort erbij denk ik. Daten daar kan je niet van houden, lijkt me. Daten zou precies goed voor mij zijn. Twee kanten. Net als ik zelf. Lekkere afwisseling. Leuk. Nu alleen nog een man waar ik mee wil daten. Dat is ook niet heel onbelangrijk. Dat maakt daten gelijk iets leuker. Denk ik. Hoop ik. Oh Lawd, have mercy.

Part II: Maar, ik durf niet..

Hoe moet ik je hart veroveren als ik niet durf. Nou. Niet dus. Of toch weer wel. Ik ben ontzettend leuk. Daar hoef ik hem niet voor aan te raken. Dat moet hij gewoon inzien. Als hij dit niet inziet dan valt er sowieso al niets te veroveren, toch. Maar ik vertrouw op zijn gezonde verstand. Dat heeft hij. Of misschien.. Nee Thamar, zijn gezonde verstand zegt “Thamar is de leukste”. Als hij dit niet denkt, dan heeft hij dus duidelijk geen gezond verstand.  Maar oké oké, genoeg veren in m’n eigen reet geduwd.

Ik durf niet. Waarom durf ik eigenlijk niet? Ben ik bang om het te verpesten? Ben ik bang om een juist stap te zetten? Of ben ik ‘gewoon’ een bange schijtluis? Ik denk alledrie als ik volledig eerlijk ben. Als ik een kerel écht leuk-leuk vind, vind ik het opeens heel erg belangrijk wat hij van me vindt. Ik geef er ook echt om. Wat nou als ik hem ineens een kus zou geven? Zou hij me dan stom vinden? Of gek? Misschien denkt hij wel “wat doe jij?! Dat doe je vast bij iedereen”.  Of nog erger: straks weigert hij. Trekt ie z’n gezicht weg of zo. OH NOES!

Kijk, ik zal het even uitleggen. Ik ben bekend met gierige mannen. Mannen die direct zeggen dat ze je willen. Wat ze met je willen doen. Op bed gooien, tegen de muur aan kwakken en dat soort pornografische praktijken. Mannen die je plotseling zoenen zodat je je een hoedje schrikt. Mannen die er voor gaan wat ze willen. Deze man doet dat niet. Deze man houdt een veilige afstand. Raakt me niet aan. Kijkt niet semi-verleidelijk naar me. Ik ben het warretje! Ik kan hier helemaal niet mee omgaan. Ik snap er niets van. Ach, ik zal me wel aanstellen. Ik stop het wel onder de noemer fatsoen. Anders dan de mannen die ik niet leuk vind. Mannen die niets voor me betekenen.

Met mannen die ik niet interessant (genoeg) vind durf ik alles bij. Die kus ik wanneer ik het wil. Die raak ik aan wanneer ik het wil. Kan mij het nou schelen of hij me gek vindt. Of raar. Met mannen die ik niet leuk-leuk vind zal het allemaal wel loslopen. Als er opeens een soort van gevoel bij komt kijken dan wordt het opeens allemaal ingewikkeld. Veel te ingewikkeld. Dan ga ik nadenken bij alles. Hoe zou hij dit bedoelen? Hoe zou hij dat bedoelen? Waarom zegt hij zoiets? Waarom zegt hij niets? Vervelend.

Ik moet gewoon niemand leuk-leuk vinden. Dat is beter. Veel beter. Dat durf ik namelijk wel.

This must be my lucky day

Want:

– Ik werd vandaag 20 geschat;
– Ik heb een heeeeel leuke sollicitatie lopen op een heeeeeeel leuke droomfunctie;
– Ik kreeg dit superlieve kaartje binnen van iemand die anoniem wil blijven:

Nou, dat is een fijn begin! Ook eens leuk om te delen naast alleen de verschrikkelijke dingen die wij meemaken 🙂

p.s. Ik ben ook twintig natuurlijk. Al een tijdje….

Have a great day!