Berichten

Status

En dan lees je het, een vriendin is ten huwelijk gevraagd. Super! Fantastisch! Echt, ik ben ontzettend blij voor ze. Ik bedoel; nu pas?! Maar goed, dat zij gaan trouwen is alleen maar het begin van dit stuk, want doordat ik blij voor ze was, kon ik het niet helpen dat er ook een apart gevoel mij bekroop. Een gevoel wat over mij ging. Over mij en mijn status.

Er is geen status, dat vind ik op zich niet erg. Ik zie het liever ook anders, maar erg is het niet. Leven zonder status is goed te doen. Ik bedoel, ik kan eten, slapen, seksen en dansen, het kan allemaal zonder status. Maar, met een status zou het ook best leuk zijn. Dat gevoel bekroop mij even. Ik had even het idee dat ik echt wel #foreveralone zou zijn. Ja, zo emotioneel. Toch ben ik nog maar drie jaar single. Maar zodra je vriendinnen beginnen te trouwen, word je misschien toch een beetje oud. Of nou ja, oud is misschien overdreven, maar de dertig is niet heel ver weg meer. Dat is toch die leeftijd waarop je burgelijk gesetteld hoort te zijn. Ik denk vast weer ouderwets, maar dat ben ik stiekem ook wel ergens. Ik was liever ook geen alleenstaande moeder met twee kinderen geweest, maar ik ben een alleenstaande moeder met twee kinderen. Zonder status.

En dat huwelijksbericht, deed mij toch even beseffen dat geen status hebben, niet altijd even leuk is.

Hoe een vrouw een man vangt

Dat hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Je moet gewoon nooit met hem bellen. Niet uit jezelf en ook niet om terug te komen op een gemiste oproep van zijn kant. Heb je hem toch aan de lijn? Gesprekjes moeten vooral ook kort zijn.

Je moet daarnaast heel mysterieus blijven, seks uitstellen tot minstens de derde date en vooral: je haar lang houden.

Dit is niet mijn advies. Het komt van twee vrouwen die De Regels schreven. Dat zou het handboek zijn voor vrouwen die hun liefdesleven in eigen hand wilden nemen en een prins willen scoren. Het kwam uit in 1995 en was toen al verschrikkelijk achterhaald. Dat had ik, groen blaadje, op mijn vijftiende al bedacht. Ik heb het boek met kromme tenen gelezen en nooit afgemaakt. Wát een onzin! Hoe achterlijk! Doen we niet aan gewoon jezelf zijn en eerlijk duurt het langst? Dat dacht ik namelijk toen.

Nog een Regel: Geen initiatief nemen. Het heft in eigen handen nemen is not done. Je zou maar laten weten dat je iemand leuk vindt…. Dat willen we natuurlijk niet hebben! Hoe graag je ook wilt, hij mag niet denken dat je beschikbaar bent. Hij moet natuurlijk jagen! Op een man afstappen en hem ten dans vragen of zelfs maar een gesprekje aanknopen: dat dóe je gewoon niet. Spontaniteit: forget about it.

Dat zette me aan het denken: als ik de telefoon niet opneem, doe alsof ik niet kan afspreken en ook niet terugbel, plus ook nog eens niet uit mezelf opbel om wat af te spreken……… HOE GAAN WE ELKAAR DAN ZIEN?! Klein detail in het grote masterplan misschien, maar dat lijkt me geen onbelangrijk detail. Het is natuurlijk wel een manier om ruzie te voorkomen, dat wel. Maar waarom zou ik zeggen dat ik geen tijd heb, als ik graag wil afspreken? Wat als hij dezelde regels toepast, of mag ik dat alleen?

Mannen die niet terugbellen, die vaag doen en doen alsof ze eigenlijk geen tijd voor je hebben, daar hebben we een woord voor: players. Dat vinden wij klootzakken. Die willen wij allemaal aan de schandpaal nagelen. Terwijl ze dus eigenlijk volgens De Regels spelen. Tegelijkertijd maken wij vrouwen elkaar wijs dat we spelletjes moeten spelen. Hoe hypocriet wil je het hebben? En daar moet je een volwassen relatie op baseren? Dat werkt toch niet? Ben ik nou gek offe……

Ik ben blijkbaar gek. Want anno nu hoor ik vrouwen elkaar steeds adviezen geven als je moet een beetje hard to get zijn, laat hem maar even wachten en dat soort dingen. Dat vindt iedereen dan logisch. Mannen doen hun best zo snel mogelijk in je bed te belanden, maar als je dat toelaat, ben je dan weer geen wifey material. Eerlijk en jezelf zijn mag je dus pas als de buit binnen is. Dan ga je je ware aard laten zien en moet ie je maar accepteren zoals je bent. Terwijl dat anders is dan je deed voorkomen, maar daar hebben we het dan ff niet meer over. Man en vrouw willen klaarblijkelijk voorgelogen worden.
Aha.
Ondertussen ben ik geen echt groen blaadje meer en heb ik de nodige ervaringen met allerlei figuren achter de rug. En als ik dan heel eerlijk ben: daar zat ook wel eens een type playertje tussen. En als die dan de ‘ik doe lekker vaagjes’ tactiek toepasten, ging ik er juist energie insteken. Duidelijkheid wilde ik, en eerlijkheid. En die zou ik krijgen ook. Wellicht onder andere door dit syndroom. Op de een of andere manier hebben foute typejes een aantrekkingskracht op vrouwen waar je U tegen zegt.  Maar hoe koppig ik ook ben: na twee keer een afwijzing houd ik er ook mee op. Geen hand vol, maar een land vol. Hiss loss. Dat soort dingen. En dan ga ik klagen dat ie een player is enzo. Cirkel rond.

Misschien moet ik mijn mening over de Regels dus bijschaven, want blijkbaar werken ze. Deze mevrouwen zijn nog steeds in business, en hoe. Ze zijn ondertussen al ongeveer bij boek vier ofzo. Oprah Winfrey en Beyoncé zouden bij hun theoriën zweren. Kate Middleton heeft er haar voordeel mee gedaan en Blake Lively schaakte er Leonardo DiCaprio mee. De Regels-site  staat ook bol van allerlei ‘succes stories’ met foto’s van gelukkige  echtparen die volgens De Regels hebben gehandeld.

Voor degenen die denken: ‘dat wil ik ook!’ Dat kan. Je kan het boek lezen. Maar er is meer. Als je de Regels wilt gaan toepassen in je leven en daar hulp bij nodig hebt, kan je een emailcursus voor ‘maar’ achthonderd dollar bij ze volgen. Dat betekent 12 mailtjes en huiswerk. Let wel: geld krijg je nooit terug. Voor twaalfhonderd dollartjes dan krijg je een certificaat en kun je zelf geld gaan vragen voor advies. En dan heb je ook natuurlijk ook wat. Een droomhuwelijk bijvoorbeeld. Wie wil dat nou niet? Het is leuk geld verdienen in ieder geval.

Hoe je een man strikt is één. Hoe dat op langere termijn gaat, vind ik interessanter. Wat schetst mijn verbazing: één van de betweetsters is in 2000, vijf jaar na het uitkomen van dit revolutionaire boek, gescheiden. HA!

Soms ben je er gewoon klaar mee

Soms ben je er gewoon even klaar mee. Zo klaar dat je zweert tot G.O.D dat je er klaar mee bent. Niet dat dat nou zoveel waarde heeft als ik dat doe, maar het gaat om het idee, niet? Vind ik wel. Goed. Waar ik dus gewoon even klaar mee ben is dat scharrels nooit kunnen. Nooit kunnen wat? Nooit kunnen, komen sexen. Ik bedoel HALLO! Doe even normaal. Ik weet de een heeft het druk en de ander, nou ja, de ander heb ik niet. Ha ha.

Ik kan natuurlijk een beroep doen op Slungel. Alleen ik denk dat ik dan liever weer maagd word dan dat ik ooit met hem het bed moet delen. Hij maakt mij kapot weet je. Ik wil zoiets niet eens uitproberen. Niet omdat ik bang ben dat hij mij inderdaad kapot maakt. He prolly can’t put his money where his mouth is. Nee, Slungel ga ik niet eens aan beginnen. Ik kan me beter bezighouden met iets zinnigs. Richard of zo. Maar die heeft geen tijd, dus dat gaat het ook al niet worden.

Er zijn geen achter-de-handjes voor mij. Ik heb gewoon geen seks. Simpel. Niet met Richard, niet met Darryl, niet met Slungel. Met. Niemand. Maar ik moet me niet druk maken. Want krijg argumenten als: “joh, je hebt dat konijn toch?” Ja, die heb ik. Maar het is niet te vergelijken. Ik sta nog liever droog dan dat ik verkering neem met m’n vibrator. Dat ding is koud. En het trilt. Ooh en het zweet ook niet. Oké, dat trillen is niet zo’n vervelende bijkomstigheid en dat koud ook niet, dat wordt vanzelf warm. Ik wil het gewoon niet! Goed, vibrators en Sahara terzijde gelaten. Ik zou er haast gefrustreerd van worden.

Een regelaar ben ik niet. Zou ik wel moeten worden. Het gebruiken van mannen voor mijn eigen pleziertjes. In theorie klinkt dat erg leuk. In praktijk kan ik dat niet. Het zit niet in me. Het genieten van verschillende mannen, een paar achter-de-handjes en het daten met mannen, het zit er niet in. En als ik de moed bij elkaar heb geraapt om te daten met een man, word ik niet gezien als zijn toekomstige bruid. Hij speelt namelijk wel met mij. Oké, spelen is niet zo erg, echt niet. Ik hoef niet te trouwen, ik wacht niet op een relatie, ik overleef ook wel zonder, maar het zou wel leuk zijn als er iemand eens op je pad zou komen met wie je samen op de bank gezellig zou kunnen knuffelen en zo. Of praten met iemand als je eens een kutdag hebt gehad. Die is er niet. Er is niet eens een potentieeltje.

Soms ben je er gewoon klaar mee. Met alles. Met de mannen waar ik in geïnteresseerd ben. Met het konijn. Met seks. Met alles. Ga maar gewoon even fietsen en laat mij maar met rust. Maanden zonder seks. Oké, ik word niet gefrustreerd, ik bén het.

Ik ga nu even lelijk doen tegen mijn vriendinnen die wel seks hebben. Of een vriendje. Tot later!

 

 

Yes, i do

Trouwen. Vereeuwigen met een ring en een papiertje in een kerk, kapelletje of in de buitenlucht. Hoe origineler, hoe leuker. Een groot feest, een intiem feest. Whatever floats your boat.

Ik heb nooit willen trouwen. De gedachte van die witte jurk, of ivoorkleurig, al die mensen, drukte en geregel. Samen met een kerel in een pak in het middelpunt van de belangstelling staan. Ik moest al kotsen bij die gedachte.  Het vastleggen van je liefde, voor je familie, voor de staat en voor jezelf. Voor jezelf vind ik misschien nog wel het ergste. Een handtekening en een ring betekent dat je van elkaar houdt. De alleszeggende ring om je ringvinger, ingegraveerd met de datum wanneer je getrouwd bent. Brrr, de rillingen lopen over m’n rug. En dan nog niet te spreken over de duizenden euro’s die je over de balk gooit om een dag speciaal te maken. Misselijk werd ik er van.

Ja, moest en werd. Ik had blijkbaar niet de juiste waar ik me wilde trouwen. Ik werd misschien misselijk van de gedachte om voor de rest van mijn leven bij hem te blijven. Ergens zit die kreukel in je gevoel. Dat stemmetje in je hoofd wat je blijft toespreken. In eerste instantie negeer je het stemmetje, maar het gaat schreeuwen, net zo lang en hard tot je het niet meer kan negeren. Wat gebeurt er dan? Dan ga je luisteren naar dat stemmetje wat roept: “Nee, jij wilt niet met hem trouwen. Je hele leven met hem zijn? Neeee!” En het meest vervelende was dat het stemmetje gelijk had. Ex en trouwen in één zin maakte me misselijk. Gaf me de rillingen en maakte me zo goed als aan het kotsen. Het was dus niet het huwelijk waar ik bang voor was. Een huwelijk met Ex, dat was de horrorscene die ik niet mee wilde maken.

Nu ik wat ouder ben, los ben van mijn Ex en dagdroom alsof mijn leven er vanaf hangt, zou ik wel willen trouwen. Opeens lijkt de witte jurk de enige lange jurk die ik ooit nog aan zou trekken. Voor mijn trouwerij zal ik nog eens 20 kilo afvallen zodat ik eruit zie als een catwalkmodel. Ik wil trouwen met de afgezaagde wegvliegende duiven. Ik zie mezelf voor me; mijn haren opgestoken, een strapless jurk die mooi valt langs mijn lichaam. Sierlijk beweegt bij elke stap die ik zet. Geen tierelantijntjes, geen steentjes, geen ditjes en datjes, gewoon simpel, mooi, strak. Ivoorkleurig. Wit maakt dik, weet je. Dromen, dromen is mooi. Toch zie ik veel gebroken huwelijken. Die je toch wel eventjes doen twijfelen aan hoe serieus mensen het huwelijk nog nemen. Ik neem het huwelijk zo serieus dat je er bijna bang van wordt. Ik ben door Ex in totaal vier keer ten huwelijk gevraagd, ik heb drie keer geweigerd. Ja, ik ben verloofd geweest, maar toen kwam dat stemmetje in mijn hoofd schreeuwen en ik kon het niet meer negeren. Mijn huwelijk ging niet door, omdat ik voor de verandering eens luisterde naar mijn inner-ik. Toch wil ik trouwen. Ooit.

Als voorbeeld neem ik mijn Opa en Oma. Zij zijn zo goed als hun hele leven getrouwd geweest. Door goed en slecht, door beter en nog slechter. Tot de dood hen scheidt. Letterlijk. Als je ziet hoe zo’n man kapot gaat van verdriet omdat hij nooit meer tegen zijn vrouw zou kunnen praten, haar nooit meer een kus kan geven of desnoods geen pakje sigaretten meer voor haar kan halen. Zo’n liefde wil ik. Met zo’n liefde teken ik met liefde het contract van de eeuwigheid, graveer mijn ring die ik nooit meer af zal doen, trouw ik voor duizenden mensen en sta ik in het middelpunt van de belangstelling. Voor zo’n liefde roep ik on the top of my lungs JA! Ik wil en ik laat je nooit meer gaan.

Met zo’n liefde wil ik trouwen. I won’t settle for less and i’m worth it. Punt.