Berichten

Hij wint. Jij verliest. Altijd.

Als hij naar je kijkt met een blik die je nog nooit in zijn ogen hebt gezien, maar dat je niet precies kan bepalen wat die blik betekent. Je hebt die blik namelijk nog nooit gezien. Bovendien praat je ook nooit met hem wat alles wat jullie doen zou kunnen betekenen en wat het zou kunnen zijn. Je kropt alles op en je blijft er mee lopen. Maar dat houd je maar even vol. Ooit barst de bom.

Stel je voor dat die bom barst en jij een waterval aan gevoelens over hem uitstort. Dat je verliefd op hem bent, dat je iets met hem wilt opbouwen en dat je hele hart eigenlijk bij hem ligt. Je houdt hem vast en wilt hem nooit meer loslaten. Maar je weet dat je hem moet loslaten, omdat hij je geen keus laat.

Hij laat je uitrazen, hij laat je vertellen wat je voor hem voelt, je legt je gevoelens bloot, de tranen stromen over je wangen, maar hij blijft koud. Hij reageert niet. Een antwoord blijft uit en je zit imaginaire deuren dichtgaan en imaginaire muren opgetrokken worden. Hoe je ook blijft drammen, blijft zeuren en eigenlijk zijn grootste nachtmerrie wordt, het blijft uit. Stil.

Het blijft hoe dan ook uit. Ook al zeg je niets. Je hebt immers maanden, jaren niets gezegd. Toen werd er ook al niets gezegd. De handelingen die hij deed, deden je denken dat hij meer voor je voelde. Dat je misschien wel wat meer voor hem betekende dan een ordinaire huis-tuin-en keukenslet, maar je hebt je vergist. Hard.

Je hart ligt in zijn handen en hij laat het vallen zonder het op te rapen. De enige die het op kan rapen ben jij. De enige die het kan lijmen ben jij. Want hij zal het niet voor je doen. Hij blijft zwijgen en zal er niets aan doen om je weer goed te laten voelen. Je weet dat het tijd is om hem los te laten, maar hoe graag je het enerzijds ook wilt, je gevoel houdt stevig vast. Je gevoel kan hem niet blokkeren van WhatsApp, je gevoel blijft aan hem denken en je gevoel houdt hem in je hart. Zo blind heeft de liefde je nog nooit gemaakt.

Je bent een down for the ride chick, maar hij ziet het niet. Of wil het niet zien. Misschien is hij wel bang. Misschien is hij er nog niet klaar voor. Wie weet wil hij eerst een goede baan vinden, afstuderen, wedstrijden sporten, weet jij veel. Iedere smoes die je kunt verzinnen om nog langer met hem in contact te blijven, klinkt aannemelijk. Maar je weet dat je dat niet moet doen.

Een Klootzak in een Good Guy-verpakking is wat hij is. Hij is er altijd voor je als je hem nodig hebt. Hij luistert naar je emotionele uitbarstingen, geeft je tips, steunt je en zegt dat je dingen wel kan waar je zelf onzeker over ben. Hele dagen hebben jullie contact. Van ’s ochtends tot ’s avonds en dat elke dag. Hij is er. Elke dag. Dat weet je. Hij is een gewoonte geworden. Een gewoonte waar je meer voor voelt dan je had gepland.

Het heeft lang geduurd voordat je erachter kwam dat je minder was dan de viezigheid onder zijn zool. Of tenminste, je bent er eigenlijk nog niet achter, want je gevoel houdt je voor dat je wél meer bent. Maar dat ben je niet, anders zou hij dat wel laten merken. Het is bijna onmogelijk dat iemand zodanig veel issues heeft, dat hij je zo bruut vernedert en je gewoon laat hangen met je gevoelens en schouderophalend verder gaat me zijn leven. Een Klootzak in een Good Guy verpakking, dat zei ik toch?

Je hart is gebroken, maar je blijft doorgaan en waarom? Omdat je denkt dat het nog niet klaar is en dat er meer zit. Hoeveel teleurstellingen blijft iemand zichzelf geven? Hoe weinig vind je jezelf waard en waarom zou je in godsnaam iemand willen die je vernedert, laat hangen met je gevoelens en je zonder enige problemen negeert.

Hij, de man waar jij andere mannen voor liet schieten. Hij, de man waarvoor jij alles zou doen. Hij, de man waar jij voor zou zorgen met liefde. Hij, de man waar jij naar zou luisteren, de man waar jij voor zou staan, de man die jij door dik en dun zou steunen. Hij, de man die geen ene fuck om jou geeft. En ergens weet je het. Maar toch ga je door. Waarom?

Het spel wat hij speelt, zal hij altijd winnen. Het spel wat hij speelt laat jou achter met een gebroken hart. Altijd. En je weet het. Toch?

 

Ronde cirkel

Soms zit je op de bank, of op de stoel met de beentjes op tafel totaal niks te doen. Je hoofd denkt nergens aan – hoewel dat in veel gevallen best lastig is – je kijkt televisie, je eet wat lekkers en je drinkt een lekker verfrissend drankje. Totdat ineens je telefoon trilt alsof hij binnen nu en vijf minuten ontploft. Een Whatsapp-bericht. Je wilt het bericht eigenlijk niet openen, dan zien de mensen namelijk dat je actief bent op Whatsapp. Weet je wat? Schijt, gewoon doen. Wat willen ze zeggen dan als je niet reageert? Laat me lekker met rust zeg.

Je opent het bericht. Je ziet de naam al van de afzender staan. Je denkt niets anders dan “oh” en je opent het bericht. Er zijn namelijk meer zinnen binnengekomen en nu je een topje van de ijsberg hebt gezien, ben je toch wel nieuwsgierig. “Hoi pop”. Gatverdamme is het eerste wat je denkt. Pop? WTF pop. Maar goed, op alles is wat aan te merken, dus dat negeer je maar gewoon. Je leest verder en ziet dat dit niet zomaar een leuk en gezellig gesprekje is over de ‘birds and the bees and the flowers and the trees’. Of, nou, het is maar net hoe je het bekijkt:

“Wanneer zie ik je weer? Het is niet goed, ik weet het, maar je werkt verslavend.”

Wait? What? Aww yea. Maar nee.

“Hoi. Lijkt me niet zo slim. Jij wilt de ware, dat ben ik niet” zeg ik

Oh. God. Why.

“Ik weet het, maar je bent net als chocolade. Je weet dat je er niet aan moet beginnen, maar eenmaal begonnen eet je zo het hele pak leeg”

Oh. God. Why.

Ik moest lachen. Chocolade. Welja, ik lust ook wel chocolade. Ja, pun intended.  Alleen deze chocolade-meneer is op zoek naar de ware en ik ben niet zijn ware. Dat weet hij. Dat heb ik verteld. Zo ben ik ook wel weer. En ik wil dan niet die gore bitch zijn die niet van tevoren heeft verteld dat ze niets van hem hoeft. Maar hem wel het idee geeft dat… Nee.

Vooraf gewaarschuwd. Dus ieder aankomende teleurstelling, gebroken hart of vinger waar is in gesneden; niet. mijn. schuld. Ik was duidelijk. Duidelijker kon ik niet zijn. Echt niet.

Of wel?

Want wanneer dringt het door bij een man dat je niet geïnteresseerd bent? Dat je eigenlijk alleen maar aangetrokken bent tot hem op bepaalde momenten die je vaak de volgende dag niet meer kan herinneren, maar dat je hem heus tof vindt als je nuchter bent. Alleen net niet zó tof.

Die tof, die is al voor iemand anders, iemand anders die mij al heeft gewaarschuwd voor een gebroken hart, een aankomende teleurstelling en een gesneden vinger.

En zo is de cirkel weer rond.

Valentijnsdag

Al sinds ik besef heb van vriendjes, zoentjes en een beetje touchy-touchy-feely-feely heb ik ook besef van Valentijnsdag. Of in iedergeval de hype rond deze dag.

Hysterische vrouwen die hopen op de meest romantische cadeautjes of gebaren van hun vriendje of anonieme bewonderaar. Er is niets leuker dan zo’n kaart in de bus te krijgen met “Do you want to be my Valentine?”. Of een beertje met “I love you”. Al denk ik niet dat er een mooier cadeau is dan een box, in een hartvorm, gevuld met de lekkerste bonbons (voor de meeste vrouwen dan, i dont do chocolate – no pun intended). Oh ja, ik mag de gigantische bos rozen niet vergeten. Alles rood in witte letters. Want rood is de kleur van de liefde (ik zie bloed, maar goed, wie ben ik?). Liefde. Rood. Hart. Valentijnsdag.

Mannen schieten volledig in de stress. Valentijnsdag is al ver van te voren in hun agenda geplant, want stel je voor dat je het vergeet? Dan is het oorlog op Valentijnsdag en dat moet je niet hebben natuurlijk. Valentijnsdag is wel een garantie voor een flinke portie seks. Cadeautjes equals seks. Ja. Echt.

Anoniempje kan eindelijk haar geliefde laten weten wat ze al die tijd al voor hem voelt. Zonder dat hij weet dat zij het is. Want stel je voor dat haar liefde niet beantwoord wordt, dan sta ze in iedergeval niet voor lul met haar gevoelens zo open en bloot. Hey, eigenlijk had ik beter kunnen wachten tot Valentijnsdag voordat ik Darryl het liet weten dat ik meer voor hem voelde dan de bedoeling was. Had ik tenminste geen afwijzing gehad. Ok, dat klinkt wel alsof ik er erg mee zit, maar it’s OK.

Ik heb altijd al een hekel gehad aan Valentijnsdag. Dat achterlijke over-geromantiseerde beeld van een dag. Een keer een knuffel krijgen. Een doos bonbons krijgen waar je uiteindelijk spijt van hebt als je ze hebt opgegeten. Rode rozen die verwelken. Valentijnsdag lijkt haast synoniem te zijn voor tijdelijk. Alles wat je krijgt op Valentijnsdag is vaak tijdelijk. Uit eten gaan op Valentijnsdag is geloof ik ook een must, probeer morgen maar eens een restaurant te vinden waar nog een plaatsje is. Ik vind het nutteloos, onnodig en commercieel. Je liefde kan je elke dag geven. Wat heb je er aan?  Waarom massaal de liefde verklaren op 14 februari? Denkt men dat de wereld mooier en liever wordt als iedereen dat doet?

Vergis je niet, ik ben best een beetje romantisch. Ik hou echt wel van lieve gebaren en dergelijke. Ik zal dan ook heus wel smelten als het gebeurt op Valentijnsdag. Maar naar Valentijnsdag toe leven omdat het Valentijnsdag is? Nee. Nooit.

Disclaimer: al dit bovenstaande heeft niets te maken met het feit dat ik nooit iets heb gehad voor Valentijnsdag of die onbeantwoorde kaart die ik op mijn fietsje bracht naar – noem hem – Gregory die 15 kilometer verder weg woonde.