Berichten

To hell with Goody Two Shoes

‘Soms twijfel je gewoon. Wat je moet doen, of je het goed doet. Ik heb nooit mijn school afgemaakt dus ben afhankelijk van gewoon een baan’.

Aldus een jongen die ik niet ken, maar die ik toevallig hoor spreken. Hij heeft net een van zijn lyrics voorgedragen en licht ze nu toe. Het zal niet precies zijn wat hij zei; noem het maar een vrije vertaling. Iemand in het publiek zegt hem vervolgens dat dat dit verloop van zijn leven misschien wel juist een heel waardevolle les voor hem is.

Ik denk: nou jongen, ik heb wel netjes mijn school afgemaakt. En guess what: dat heeft me niks opgeleverd. Ik ‘doe ook maar gewoon een baan’. Een niet onbelangrijke bijeenkomstigheid: ik heb daarnaast ook nog een studieschuld met heel veel nullen en een diploma dat niks waard is. Ik geloof niet dat ik nu zoveel beter af ben..

Het was als een ontbrekend stukje van de puzzel. Welke puzzel vraag je? Die van mijn leven klinkt een beetje dramatisch, maar dat is het uiteindelijk wel.  Van de afgelopen tijd dan. Voor ik het wist, had ik wat Oprah een light bulb moment zou noemen. Zomaar, op een ongemakkelijk zittende stoel in een ateliertje in Rotterdam. Ik zal je mijn innerlijke dialoog besparen, maar het komt er op neer dat ik tot de conclusie ben gekomen dat het rechte pad niet altijd het juiste pad is. Het spannendst ook niet, maar dat wist ik al.

Daarom heb ik, op de laatste dag van de eerste week van het nieuwe jaar dus nu mag het nog, een heus Voornemen eh… voorgenomen. In 2012 wordt er niet meer alleen binnen de lijntjes gekleurd. To hell with wie goed doet, goed ontmoet. Dag Goody Two Shoes. Waar ik mijn dansschoenen vaarwel zei, trek ik nu hun stoute zusters aan.

Ik moet natuurlijk gelijk een begin maken, anders komt het er niet van. Dus morgen zal ik het kantoor verlaten met in mijn tas een nietmachine en suikerstaafjes. Misschien wel het bloemstuk van de receptie, als ik echt zin heb.

Jongen van vanmiddag: ik weet helaas niet meer hoe je heet. Maar: gefeliciteerd, je bent binnengedrongen. Over inspiratie gesproken. Je hebt mijn leven bij voorbaat al veranderd. Hoe, zal maar moeten blijken. Ik heb niet gezegd dat het een Goed Voornemen was…

En toen,

dacht ik opeens aan Richard. En dan denk je alleen maar in scheldwoorden. Niet omdat ik hem haat. Of misschien eigenlijk wel. Ik haat hem. Nee, ik haat hem niet. Ik zie hem nooit. Drukke mensen zijn stom. Gelukkig heb ik altijd kilo’s aan fantasie. En die ga ik lekker nu met jullie delen. Dus ga maar zitten. Pak een kopje thee, sigaretje en een koekje. Niet tegelijk, roken en eten tegelijk is vies. Dus eerst het een en dan het ander. Ok? Ok. Lets go.

Richard zie ik gemiddeld ongeveer twee, misschien drie, bij hele hoge uitzondering vier keer per jaar. Hij is zo ontzettend druk en bezig met zijn ding dat het allemaal best is. Richard. Leuke jongen. Hele leuke jongen. Gezellig, bijdehand, laat me lachen en de seks met hem is eigenlijk best de standaard geworden van iedere man die eventueel na hem zou kunnen komen. Ik bedoel, ik hoef geen kerel die gaat lopen mierenneuken over beffen. Of andere kleine kinderachtige dingetjes. Stel je niet zo aan zeg.

Dat ik hem zelden zie dat geeft niets. Dat houdt alles spannend, of zo. Interessant. Ik ben namelijk bijzonder snel verveeld. Als ik hem wekelijks zou zien zou ik hem binnen de kortste keren uitkotsen. Dus dat hij druk is, is alleen maar een dik vet pluspunt. Voor ons beide. Ik ga er maar voor het gemak van uit dat hij ook snel verveeld is aangezien hij hetzelfde sterrenbeeld draagt als ik. Zo goed ken ik hem eigenlijk niet, als ik er over nadenk.

Ik heb nooit veel moeite gedaan om hem te leren kennen. Soms ben ik wel geïnteresseerd in wat hij nou precies doet, maar echt duidelijk is het niet. Dat hij veel werkt is één ding wat zeker is. Soms complimenteer ik hem met wat hij behaald heeft. Dan ben ik ook oprecht trots op hem. Dat wel. Soms vraag ik er naar wat hij allemaal aan het doen is en dan vind ik het ook écht interessant. Maar het moet niet te lang duren, want dan is hij me alweer kwijt. Ook hij geeft mij af en toe complimentjes met wat ik doe. Praten om het praten, doen we zelden, nu ik er over nadenk.

We babbelen niet omdat we elkaar zo gezellig vinden. Ik bel hem niet, hij belt mij niet. Ik sms hem niet, hij sms’t mij niet. Eigenlijk hebben we nooit contact behalve als er seks moet komen. Moet ja. Want anders heb ik hem gewoon niets te zeggen. Verliefd ben ik niet, zal ik ook niet worden op hem. Tenminste, daar ga ik van uit. Gevoelens heb je natuurlijk niet onder controle. Maar als ik verliefd zou worden op Richard dan zou ik dat ondertussen toch al moeten zijn. Richard en ik gaan al een tijdje terug. Ik denk zo’n anderhalf jaar nu. Zonder enige problemen. De afspraken zijn duidelijk en de omgang ook.

Bij mij wordt niet geslapen. Niet zomaar. Ik deel mijn bed slapend met bijna niemand van het mannelijke geslacht. Dat ik er uitzie als Shrek als ik slaap heeft er voor de rest helemaal niets mee te maken. Naast dat mijn Shrek gezicht er niets mee te maken heeft, ben ik altijd bang dat ik meer ga voelen als mensen gewoon aandacht geven aan me. Gewoon zomaar. Leuk, vriendjes zijn en zo. Dat wil ik niet. En hij ook niet. Ga ik vanuit. Dus dan zitten we dat betreft gebakken.

Voor de rest hebben we geen afspraken. Het is wat het is en we gaan zoals het gaat. En het beste? We gaan allebei akkoord. Nu zit ik alleen na te denken hoe lang het is geleden dat hij langs is geweest. Misschien moet ik hem toch maar eens laten weten dat het tijd wordt dat hij opschiet en een beetje tijd vrij maakt in zijn schema. Voordat ik opeens vergeet hoe alles moet. Plotseling.

 

Suffe seks, superseks en alles ertussen

Als vrouw zijnde val ik best mee. Natuurlijk ben ik op z’n tijd flink emo, kan ik gruwelijk aan het analyseren slaan en totaal onbegrijpbaar, ik erken dat. Ik zal er niets aan veranderen, maar ik wil wel accepteren dat het soms zo kan zijn. Maar eerlijk, ik ken vrouwen die meer zeuren dan ik. Zoals ik al eerder zei; ik haal snel m’n schouders op. Een beetje een whatever-houding. Het zal allemaal wel.

Het enige qat ik vraag is goede seks. Dat is toch niet zoveel gevraagd? Ik bedoel, ik heb echt wel leuke, goede seks met Darryl. Met Richard heb ik vuurwerkseks. Af en toe. Dat komt zo weinig voor dat als we het één keer in de zes maanden doen, het veel is. Dat geeft niet, omdat als ik één keer vuurwerkseks krijg, dan kan ik er echt wel zes maanden tegenaan met goede, leuke seks. Ongeveer.

Soms denk ik wel dat ik wat meer ‘achterdehandjes’ moet hebben, want Darryl is het type dat mij, volgens Jan Heemskerk in het boek ‘Over seks & liefde’, troostseks geeft en hoopt dat ik ooit een keer uit mezelf wegga. Het is natuurlijk nog steeds analyseren, want toegeven zal hij niet doen. Ik begin alleen steeds meer te denken dat meneer Heemskerk, lezeressen en Anouk wel eens gelijk kunnen hebben. Kijk, bij één kan je nog zeggen dat het niet klopt. Bij twee moet ik al gaan twijfelen en bij de derde, bij de derde kan ik helaas niet meer ontkennen. Dus ik ga nadenken, opnieuw analyseren en dan vooral, waarschijnlijk, verkeerd analyseren. Maar het is wel beter. Beter voor mij. Nu wordt de ‘liefde’ negatief. Waar hebben we het over? Waar gaan we naartoe. Antwoord: nergens. No strings attached met goede seks. Punt. Oké, ik dwaal af. Fucking Darryl ook.

Goede seks is dus één van de weinige dingen die ik wel van je vraag. Ja, je denkt vast: ja, dat is toch logisch? Nou, zo logisch is dat blijkbaar niet. Aangezien er werkelijk mensen zijn die echt geen moer om seks geven. Die relatie moet vast gammel en labiel zijn. Of ze moeten zo druk zijn dat ze niet eens de tijd hebben om kut of pik uit te spreken. Dus nee, zo logisch is dat niet. Naast dat ik vraag om goede seks zijn er nog wel meer dingen. Alleen die zijn nu even niet relevant.

Goede seks is breed. Rechttoe-rechtaan-seks kan best goed zijn. Maar dan ben je vast smoorverliefd op elkaar. Ik hoef ook geen driedubbele salto’s te doen, ondersteboven en binnenstebuiten gevouwen te worden. Dat is ook niets voor mij. Touch the hair. You need to touch the hair. Je mag heus wel trekken. Best wel een beetje hard, eigenlijk. Ik draag geen pruik, de haren worden heus niet zomaar uit m’n hoofd getrokken. Tantra-seks, kamasutra-seks (behalve als het easy is, haha!) en al die andere spirituele, vliegerige dingen komen m’n bed niet in. Ik zie mezelf al helemaal zitten, diep in de ogen starend van m’n partner van dat moment. Tot je zomaar uit het niets klaarkomt. Ofzo. Dikke doei. We hebben onze private parts niet voor jan doedel gekregen. Geen hersen-seks.

Eigenlijk ben ik gewoon easy. Ik ben soms ook liever lui dan moe, ja sorry hoor. Soms is hij het gewoon niet waard. Dan ben ik nog te bedonderd om m’n reet op te tillen. Maar liever natuurlijk wel. Geil kan ik uit mezelf wel worden, alleen hij moet het gewoon verder tillen. I mean, maak me gek hoor. Niet te voorzichtig, niet te langdradig en te diep in m’n ogen staren – daar krijg ik gruwelijk de slappe lach van, niet te hardhandig, dan komt het vast allemaal goed. Toch? Jawel.