Berichten

Gedaan: IFFR

Het International Film Festival Rotterdam schijnt nogal een dingetje te zijn. Als het weer zover is, zit de stad vol met volk van allerlei pluimage van heinde en verre die de eetcafe’s bezetten die speciale Tijgeraanbiedingen hebben (het logo van het festival is een tijgerkop). De stad krioelt van mensen die graag willen laten zien dat ze fan zijn, met tasjes en t-shirts en keycords met wederom de tijgerkop daarop. Men noemt elkaar tijger.  Je hebt ineens allerlei conversaties met mensen die je normaliter niet eens op zou merken. Op Facebook en Instagram en Twitter wordt er druk over ge-social-media-t. Overal vind je krantjes en aanplakbiljetten en na al dat geweld lig je ‘s avonds in bed door pure overexposure tijgers te tellen. Kortom: tis net een soort sekte.

Normaal houd ik wel van festivals. Maar die vinden dan plaats in de zomer, buiten, met lekker eten en drinken, muziek en ander entertainment. Dat ik hierin verzeild ben is niet geheel mijn eigen keuze geweest. Maar ik heb sindskort een nieuwe hobby, zoals bekend, dus heel gek was het ook weer niet. Dus ik heb me er gewoon doorheen ge… eh, tijgerd.

Festivals hebben meestal zo hun eigen sfeertje en je doet er dingen die je anders nooit doet. In dit geval betekende dat: alle films die je wilt zien zijn uitverkocht, want je gaat met iemand die nooit iets plant, wil plannen en plannen ter plekke wijzigt dus je hebt geen kaartjes gereserveerd. Gelukkig wordt er als de film al begonnen is gekeken of er nog kaartjes over zijn. Een uur van tevoren moet je dan al in een rij gaan staan en rond gaan hangen, zodat je als er een kaartje over is, de eerste bent. Check (met apathie en een zere rug als gevolg). Als je dan dat kaartje hebt gescored, krijg je die voor de helft van de prijs want last minute. Dan loop je blij weg en kijkt met een mengeling van medelijden en spot naar de stumperds die voor niks hebben gewacht. Check, HA! In de zaal trek je je rugzak open voor de zakken en pakken snaaigoed die je meebracht omdat je de prijzen in de bios te belachelijk voor woorden vindt en je daar je zuurverdiende geld niet aan uit gaat geven en je een soort ‘kijk mij eens dwars en rebels het systeem omverwerpen’ gevoel ervan krijgt. Dubbel check. Er is zoveel aanbod, je kan ook gewoon op de bonnefooi kijken waar nog plek is. Check. Je kijkt meerdere films op een dag, tussendoor moet je jezelf vooraan in de last minute wachtrij zien te krijgen, je plannen moet je wijzigen dus dan verdiep je je weer in het blokkenschema, je illegale rugzakvoorraad raakt op en er is niet eens tijd om iets reguliers, of warms ofzo, te scoren of zelfs maar een bezoek aan de wc te brengen. Pleasure and pain. Hoe authentiek. Check.

Als je dan geluk hebt, zie je een goede film, zelfs eentje die je sowieso al wilde zien. Zoals Starred Up. Met een lekker ding in de hoofdrol, ook niet heel onbelangrijk, die je ook nog eens doet denken aan een familielid van je, wat je dan weer raar van jezelf vindt.

Als het je even minder meezit, dan zie je een minder goed gelukt iets. Zoals R100. Die apart en interessant begint maar verzandt in gekkigheden en absurde herhalingen. Die Aziaten ook weer he… Ik ben maar gaan slapen en bedacht me dat het positieve was dat ik er gelukkig niet de volle prijs voor heb betaald.

Het was leuk. Volgend jaar weer, tijgerrrrr!

Hysteria, of de geboorte van Tarzan

Klaarkomen is gezond voor vrouwen. Helend. Zuiverend.  Dat hadden ze in puriteins Engeland al door. En dan waren het nog mannen ook!

Hij draait al een klein weekje in de bioscoop en is de aanleiding voor dit blog: Hysteria, de (waargebeurde) film over de uitvinding van de vibrator.

Als je denkt dat good old Tarzan altijd gewoon al voor de leuk was, heb je het mis. Deze handige jongen werd uitgevonden als heus medisch hulpmiddel om vrouwen te helpen van hysterie af te komen. Hysterie was een ziekte, opgewekt door seksuele frustratie. Geen orgasmes krijgen zou leiden tot depressieve gevoelens, prikkelbaarheid, zware hoofdpijnen, woedeaanvallen en nog meer van die lastige dingen.

Aan de omschrijving te lezen, valt zo’n beetje elke vrouw, in ieder geval eens per maand, makkelijk binnen dit hokje te plaatsen. Al die hysterische vrouwen in toom houden, daar heb je een dagtaak aan. Dus wat doe je dan? In eerste instantie werd vrouwen aangeraden heel enthousiast te gaan paardrijden of een schommelstoel te gebruiken. Maarja, niet iedereen heeft die natuurlijk altijd maar in de buurt. Bovendien: misschien overvalt zo’n bui je wel ineens. En ook: buiten is het koud of je ligt net voor pampus hysterisch te zijn in je bed…

Daar moesten dus wel mensen aan te pas komen. Eerst ging dat nog met de hand. Kon je op afspraak bij je dokter langs om je ‘bekken te laten masseren’.  Iets wat je je nu niet meer kunt voorstellen. ‘Schat, wat ben je gespannen, misschien moet je even lekker bij dokter de Vries langs…’

Toen kon dat dus wel. Het hele idee is een beetje raar en revolutionair tegelijk. Het effect was helaas wel tijdelijk. De hysterie kwam gewoon terug (het blijven toch vrouwen he..) en die arme dokters konden het allemaal niet meer bij… eh.. benen. Dus daar moest een hulpmiddel aan te pas komen. Eentje die de mevrouwtjes ook thuis gewoon konden gebruiken.

De geboorte van de vibo!  

Porno, of zelfs porna, hoef je niet te verwachten. De film is in de genres romantiek en komedie ingedeeld. Volgens de makers gaat het zelfs over de emancipatie van de vrouw… Dat is een hele eer. Ik ben benieuwd.

[youtube]4FWReqkTWfA[/youtube]

TV tip: 500 days of Summer

‘This is a story of boy meets girl, but you should know upfront, this is not a love story.’

Zo begint het verhaal van 500 days of Summer, en daar is niets aan gelogen. Het is veel meer dan zomaar een liefdesverhaal. Het is een verhaal over verliefdheid, maar absoluut niet de zoetsappige Hollywood versie met een perfect paar en een happy end. In tegendeel: je ziet verdriet, pijn en wanhoop maar gelukkig ook humor.

Even technisch onder ons (alsof ik daar verstand van heb): de film zit ook knap in elkaar, met mooi camerawerk, flashbacks en –forwards en zelfs een hilarisch sprankje cartoon en musical zijn aanwezig. Alles bij elkaar maakt het een prachtig verhaal waar je in meegezogen wordt.

Ik wil er verder niet al te veel over verklappen, want morgen is ie op tv. En daarom post ik dit natuurlijk. Ga hem kijken! Dit is een pareltje van een film die je pakt en die voor iedereen wel herkenbaar is en leuk om te zien is. Hij is ‘anders’ maar niet geforceerd, eerder gewoon realistisch. Een film waar je op de woensdagavond lekker saampjes van kunt genieten, met bijvoorbeeld een stoer vriendinnen of de liefde van je (l)even.  De soundtrack mag er zeker ook zijn. Ik luister die graag terug om het sfeertje van de film weer op te roepen, die gek genoeg toch wel als ‘feel good’ omschreven kan worden.

Ben je nog niet overtuigd? Hieronder kan je de trailer bekijken.

[youtube]PsD0NpFSADM[/youtube]

500 days of summer/woe 5 oktober 2011/ 20:30 uur RTL5

VLOG: So far…

Een filmpje maken is zo makkelijk nog niet. We hebben een poging gedaan, omdat wij natuurlijk de get-to-know-us vlog in elkaar zouden zetten met antwoord op jullie vragen!

Het praten, dat zat zoals te verwachten was wel goed. We hebben een dik uur volgekletst. Alleen was de kwaliteit van het filmpje niet wat wij wilden, dus we gaan gewoon opnieuw filmen! Het duurt dus nog even….wat betekent dat jullie nog langer hebben om vragen/opmerkingen/voorstellen/verzoekjes en alles aan ons kwijt te kunnen. In de tussentijd hier wat stukjes uit het materiaal dat we al hadden opgenomen. Enjoy!

Onze verschillende reacties op vage typejes:
[youtube]3xpfVE-ISSQ[/youtube]

Zo denkt Thamar over zichzelf:
[youtube]Xgfcb3p5wEg[/youtube]

Anouk is in het warretje (en kan heel vies kijken):
[youtube]inKIMLedvUo[/youtube]

NIEUWE FILMS: liefde en relaties

Aankomende donderdag, 17 februari, gaat er een nieuwe film met Ashton Kutcher en Natalie Portman in première, genaamd No Strings Attached.

De film gaat over twee beste vrienden die besluiten sex te hebben. OK. Wij denken: dat gaat fout!
Ze spreken af geen echt stelletje te worden, want ze willen vrienden blijven. Ze hebben een ‘open relatie’ en zullen niet verliefd op elkaar worden. OK. Wij zeggen: da luk nie!

Wij zijn dus erg benieuwd naar de film. Buiten dat het op het eerste gezicht een film lijkt waarbij je niet al te veel hoeft na te denken (dat is soms heel fijn), geeft het toch wel wat stof om na te denken, of sluit het eigenlijk aan bij de dingen die wij beleven en bespreken. Want: vriendschap, liefde, scharrelen, verliefdheid, verwarrende relatievormen, jaloezie, verwachtingen: allemaal thema’s die ons aanspreken en zeker aangesneden zullen worden. En zeg nou zelf: de hoofdrolspelers (en Ludacris!) zijn daarnaast ook nog eens heus niet onaardig om naar te kijken.

Ook draait nu Blue Valentine, deze met Michelle Williams en Ryan Gosling in de hoofdrollen. Deze film zal ook erg herkenbaar zijn, want: het gaat over een stel dat ooit heel erg verliefd op elkaar was, maar nu na jaren elkaar een beetje kwijt is en terugkijkend op wat was de boel probeert te redden. Wij behouden ons nu wijselijk van commentaar want been there, done that. Ai, een stuk minder lichthartig maar daarom niet minder interessant.
Wij gaan kijken! Verslag volgt.

Trailertjes:

[youtube]Ubfcfs98MBw[/youtube]

[youtube]3oiY7W7nDeE[/youtube]