Berichten

Oh Lawd, have mercy!

Daten. Ik heb er al eerder over geschreven. Toen ik bijvoorbeeld dacht dat ik het nodig had om Darryl te vergeten. Nou, dat was natuurlijk dikke onzin, ik weet namelijk niet meer wie Darryl is. Of dat ik soms zou moeten daten om te kijken wat ik nu wil in een man. Niet zoiets als Ex, natuurlijk. En daarvoor moet je mannen ontmoeten. Nou, ik weet heel goed wat ik wil, ongeveer, en niets van wat Ex in zich had komt daar in voor. Lijkt me logisch.

Goed, Ex, Darryl, Richard en weetikveelwieallemaal even daargelaten. Dat zijn allemaal geen dateable mannen. Voor mij. Hoewel, Richard zou ik wel kunnen daten, maar wel in een andere dimensie. Andere tijd. Andere situatie. Ander leven. Voor de rest, is hij natuurlijk wel zo eentje waar je anderen aan gaat meten. Qua.. ehm.. skills, zullen we maar zeggen. Maar ik kan soms ook gewoon daten zonder dubbele agenda. En wat krijg ik dan? Ja, dan krijg ik de moeder op het tweepersoonsbankje. Leuk.

Voor mij is daten net solliciteren. Je trekt je beste pakkie aan, je mooiste paar schoenen. Leuke rok. Of broek. Shirtje met decolleté, niet te diep, natuurlijk. Je geeft het niet gelijk weg op de eerste date. Dat zijn de ongeschreven regels die iedereen kent. Doe je het wel, ook goed. Zelf weten. Je make up zit goed. Niet te veel, anders lijk je op een clown. Je haren heb je perfect gedaan. Dat ene koppige plukje heb je bijgewerkt. Deze heb je zodanig plat gehaarlakt dat het geen kant op gaat. Je ziet eruit als een miljoen euro. Al zeg je het zelf. Je kijkt nog voor een laatste keer in de spiegel en knikt goedkeurend naar jezelf. Als hij het niets vind, ligt dat aan hem. Je weet bijna zeker dat hij dit wel kan waarderen. En zo niet, dan toch.

Ook hij ziet eruit om je vingers bij af te likken. Keurig gekleed. Niet te stijf, maar toch netjes. Lekker casual. Je bekijkt hem, onopvallend, van top tot teen en keurt hem goed. Altijd fijn als iemand toch een beetje moeite voor je doet. Zijn haar, als hij haar heeft, zit ook netjes. Hij ruikt lekker. Dat is toch ook altijd wel mooi meegenomen.

Je gaat tegenover elkaar zitten. Een beetje ongemakkelijk. Zo goed ken je elkaar niet en je weet niet zo goed hoe je met elkaar om kan gaan. Het is een beetje aftasten. Voorzichtig. Kat uit de boom kijken. Vaak voel je wel aan of het direct klikt en hoe je met elkaar om moet gaan. Dat is wel fijn. Maar soms blijft het heel de avond stroef. Moeilijk. Vervelend. Dan blijf je elkaar met vragen bestoken om het gesprek gaande te houden. “Wie is je vader, wie is je moeder, wat doe je voor werk, waar ga je naartoe als je gaat stappen, wat is je lievelingskleur, wat is je lievelingseten, wat is je schoenmaat, ben je besneden.” Dat soort dingen. Ik houd daar niet van. Ik leer liever mensen gaande weg kennen. Gewoon, via via.

Daten is niet voor mij weggelegd, denk ik. Ik wil niet door die selectieronde. Ik wil niet solliciteren naar de ‘ware’. Ik wil niet op sollicitatiegesprek. Ik wil het niet. En toch ook weer wel. Ik houd van uit eten gaan. Ergens wat drinken. Wandelen. Dat soort dingen. Dat vind ik wel weer heel erg leuk. Maar niet als het ongemakkelijk is. Lastig. Dan sta ik straks op Scheveningen met een lul van een vent. Oké, ik kan natuurlijk altijd naar huis, die optie is er altijd. Maar toch.

Wat daten betreft ben ik een tikkie besluiteloos (goh,what else is new?). Want het kan heel leuk zijn als het leuk is. Maar als het stroef begint, stroef blijft en stroef eindigt, moet je weer contact beëindigen. Ik ben daar allemaal niet voor gemaakt. Ik ben veel te aardig. Ik vind het moeilijk om te zeggen dat ik het niets vind. Maar niets laten horen, pakte ook niet goed uit. Dat werkt natuurlijk ook niet. Alleen zodra het leuk is, is het natuurlijk leuk. Wie weet wat er allemaal uit kan komen. Je ware liefde, je levenspartner, je soulmate, je weetikveelwatvoorcliché.

Dat hoort erbij denk ik. Daten daar kan je niet van houden, lijkt me. Daten zou precies goed voor mij zijn. Twee kanten. Net als ik zelf. Lekkere afwisseling. Leuk. Nu alleen nog een man waar ik mee wil daten. Dat is ook niet heel onbelangrijk. Dat maakt daten gelijk iets leuker. Denk ik. Hoop ik. Oh Lawd, have mercy.

Soms ben je er gewoon klaar mee

Soms ben je er gewoon even klaar mee. Zo klaar dat je zweert tot G.O.D dat je er klaar mee bent. Niet dat dat nou zoveel waarde heeft als ik dat doe, maar het gaat om het idee, niet? Vind ik wel. Goed. Waar ik dus gewoon even klaar mee ben is dat scharrels nooit kunnen. Nooit kunnen wat? Nooit kunnen, komen sexen. Ik bedoel HALLO! Doe even normaal. Ik weet de een heeft het druk en de ander, nou ja, de ander heb ik niet. Ha ha.

Ik kan natuurlijk een beroep doen op Slungel. Alleen ik denk dat ik dan liever weer maagd word dan dat ik ooit met hem het bed moet delen. Hij maakt mij kapot weet je. Ik wil zoiets niet eens uitproberen. Niet omdat ik bang ben dat hij mij inderdaad kapot maakt. He prolly can’t put his money where his mouth is. Nee, Slungel ga ik niet eens aan beginnen. Ik kan me beter bezighouden met iets zinnigs. Richard of zo. Maar die heeft geen tijd, dus dat gaat het ook al niet worden.

Er zijn geen achter-de-handjes voor mij. Ik heb gewoon geen seks. Simpel. Niet met Richard, niet met Darryl, niet met Slungel. Met. Niemand. Maar ik moet me niet druk maken. Want krijg argumenten als: “joh, je hebt dat konijn toch?” Ja, die heb ik. Maar het is niet te vergelijken. Ik sta nog liever droog dan dat ik verkering neem met m’n vibrator. Dat ding is koud. En het trilt. Ooh en het zweet ook niet. Oké, dat trillen is niet zo’n vervelende bijkomstigheid en dat koud ook niet, dat wordt vanzelf warm. Ik wil het gewoon niet! Goed, vibrators en Sahara terzijde gelaten. Ik zou er haast gefrustreerd van worden.

Een regelaar ben ik niet. Zou ik wel moeten worden. Het gebruiken van mannen voor mijn eigen pleziertjes. In theorie klinkt dat erg leuk. In praktijk kan ik dat niet. Het zit niet in me. Het genieten van verschillende mannen, een paar achter-de-handjes en het daten met mannen, het zit er niet in. En als ik de moed bij elkaar heb geraapt om te daten met een man, word ik niet gezien als zijn toekomstige bruid. Hij speelt namelijk wel met mij. Oké, spelen is niet zo erg, echt niet. Ik hoef niet te trouwen, ik wacht niet op een relatie, ik overleef ook wel zonder, maar het zou wel leuk zijn als er iemand eens op je pad zou komen met wie je samen op de bank gezellig zou kunnen knuffelen en zo. Of praten met iemand als je eens een kutdag hebt gehad. Die is er niet. Er is niet eens een potentieeltje.

Soms ben je er gewoon klaar mee. Met alles. Met de mannen waar ik in geïnteresseerd ben. Met het konijn. Met seks. Met alles. Ga maar gewoon even fietsen en laat mij maar met rust. Maanden zonder seks. Oké, ik word niet gefrustreerd, ik bén het.

Ik ga nu even lelijk doen tegen mijn vriendinnen die wel seks hebben. Of een vriendje. Tot later!

 

 

VOLGENS HEM: He’s Just Not That Into You

Als er één uitspraak is welke zoooooo overschat werd, teveel gehyped werd en te pas en te onpas wordt gebruikt, is het deze wel. Vrouwen roepen dit -nou, ok…niet alle vrouwen dan- bij het minste of geringste wanneer een man zegt geen tijd te hebben om te daten. Of wanneer hij iets zegt of doet waaruit diezelfde conclusie ook kan worden getrokken. Hij nam je een weekendje mee naar Parijs? Niet eens twee weken naar de Seychellen? He’s Just Not That Into You. Hij kwam je ophalen in een Renault Mégane? Hij regelde dus geen limo voor je? He’s Just Not That Into You. Hij betaalde wel voor het vijfgangendiner in dat restaurant met twee Michelinsterren, maar voor de bios betaalde hij niet? He’s Just Not That Into You. Nog even en het werd bijna heilig verklaard. Ik wachtte al op het moment dat een vrouw, gebouwd als een Kenau, gekleed in een gewaad, met haar vuist gebald in de lucht zou schreeuwen van: ‘En zoals het staat geschreven in Psalmen hoofdstuk 4, vers 11: He’s Just Not That Into You!’

Toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met deze uitspraak, fronste ik al direct m’n wenkbrauwen. Hierop werd namelijk uitgebreid ingegaan tijdens een aflevering van Oprah. Ik was ziek thuis en ik verveelde me. Vandaar dat ik keek, maar dat terzijde. Bleek dat een kerel dat zei in Sex and the City tegen één van de vier hoofdrolspeelsters. Hij legde vervolgens uit dat wanneer een man aangeeft het te druk te hebben om af te kunnen spreken, zijn interesse minimaal is. Het is dan niet wederzijds. De interesse ligt dan niet op hetzelfde niveau. Zoals zij waarschijnlijk wel into hem is, is hij niet into haar. Ok, ik kan niet ontkennen dat het wel een effectieve smoes is om niet met iemand af te hoeven spreken. Uitleggen waarmee je druk bent is niet van toepassing. Het is je partner niet, dus je hoeft geen verantwoording af te leggen. Hier kom ik straks op terug. Anyhow, de scriptconsultant van SATC zag waarschijnlijk al z’n bankrekening gespekt worden met vele Benjamin Franklins, schreef er een boek over, promootte zijn werk bij Oprah, zijn boek werd ook nog eens verfilmd en de rest is geschiedenis.

Dames, geef ons mannen een beetje krediet in dit soort situaties. Er zijn namelijk gewoon mannen die het gewoon op dat moment écht te druk hebben. Ik moet er niet aan denken dat ik word beoordeeld op het feit dat ik iets van m’n leven probeer te maken en mezelf van de straat hou. Of probeer te houden. Als ik even mag opsommen wat ik allemaal uitspook gedurende een week: ik werk 40 uur, studeer twee avonden, ik train doordeweeks op één of twee avonden met in het weekend een wedstrijd. Soms twee. Ik zit in het bestuur van m’n sportvereniging waardoor ik dus niet ontkom aan bestuurs- en bondsvergaderingen en ik woon alleen. Ik heb geen dienstmeisje uit een derdewereldland die m’n huis elke dag grondig schoonmaakt, m’n boodschappen haalt, de was doet en voor mij kookt, voor 1 Euro per dag. Moet ik dus zelf doen. Waar het op neerkomt, is dat ik soms geen tijd heb voor mezelf. Laat staan voor anderen. Het is plannen geblazen, want je vrienden wil je ook niet verwaarlozen. Om dan beoordeeld, of in het ergste geval, afgerekend te worden op zo’n schema, omdat een opportunist geld zag in iets wat lang niet altijd en voor iedereen opgaat, is wel erg extreem. Plus je kan toch zelf wel zien wanneer interesse wederzijds is of niet? En zodra je dat niet ziet, vráág het! Zoals ik al eerder aangaf in m’n vorige blog: wanneer je zit met twijfels, onzekerheden of vragen, vraag hem op de man af hoe de vork in de steel zit. We zijn allemaal volwassen. Tenminste, dat neem ik aan. Laten we dan ook op die manier omgaan met situaties zoals deze. Zo werkt communicatie met een man het beste.

Ik verbaas me wel dat er een dergelijk boek “nodig” is om door te hebben of iemand al dan niet geïnteresseerd in je is. Ik bedoel, zulke dingen liggen er dik bovenop. Als dat niet het geval is -komt ie weer- vraag van hoe en wat. Laat ik mij even nobel gedragen en verklappen hoe het zit met ‘Ik heb het erg druk’. Als een kerel dit tegen je zegt en jou niet uitlegt waarmee hij druk is, moet je rekening houden met het feit dat hij aan het bullshitten is. Het hoeft niet zo te zijn uiteraard. Hou het alleen in je achterhoofd. Op het moment dat hij uitlegt of vertelt waarmee hij druk is, hoef je niet achter die boom een spook te zien. Tuurlijk, hij kan uit z’n nek kletsen, maar gun hem -of gun ons- dat beetje vertrouwen. Dat voordeel van de twijfel. Het gaat toch om iets kleins. Dat voordeeltje kan je ons wel geven. Als je in een later stadium dan ontdekt dat het niet gegrond is, kan je je conclusies trekken. We zijn in zo’n situatie niet verplicht om jullie uit te leggen wat we dan zoal uitspoken. Er is geen relatie. We zijn niet getrouwd, dus we zijn jullie in dat opzicht niks verschuldigd. Maar het zegt iets als we uit onszelf vertellen wat ons dan allemaal bezighoudt in ons dagelijks leventje. Het wil niet per definitie zeggen dat we in jullie de Miss Wifey zien, voor de naïeve dames onder jullie, maar wel dat we real met jullie zijn. Willen zijn.

‘Nou Harvey, wanneer is een man dan niet “into me”? En waaraan kan ik dat zien?’ Weet ik niet. Sowieso is heel dat into-gebeuren relatief. Wordt daarmee bedoeld interesse in een relatie of gewoon seks? Als het gaat om het tweede, zullen heel veel mannen wel into you zijn. Op lichamelijk gebied. Op mentaal gebied dus niet. Het gros dan. We zijn dan alsnog in staat om in je te investeren voor een nacht met jou. We zijn dan wel into you, maar ook weer niet op de manier zoals jij dat denkt. Inmiddels weet je nu wel wat de enige manier is om daarachter te komen. Wat ik wel weet is dat een man jou geregeld belt, pingt, SMSt, mailt en postduift als hij je leuk-leuk vindt. Maar, hij gaat het niet te vaak doen. Doet hij dat te vaak, toont hij z’n gevoel. Met het tonen van gevoel, stel je je kwetsbaar op. En dat kan niet als man zijnde. Wij mannen zijn stoer. Alphamale enzo. Vergeet even die Uggs-vriendjes en die knakkers met V-halsshirtjes tot hun navel. Dat is een reden waarom wij soms niet zo snel op jullie reageren. Eén avondje twee uur lang bellen of een hele dag door pingen/SMS’en is voor ons eigenlijk ook niet genoeg. Het liefst doen we dat elke avond, elke dag. Maar dan stellen we ons kwetsbaar op. We laten dan zien dat we je leuk vinden. Dat is eng voor ons. Onwennig. Denk niet gelijk dat we niet into you zijn en laat het je dan vooral ook niet aanpraten door je vriendinnen. Sommige mannen gaan vrolijk mee met jullie tempo van contact met elkaar zoeken. Die roze bril zit die groep mannen als gegoten. De andere groep is dan de “stoere” man. Neem het ze niet kwalijk. Is de natuur.

He’s Just Not That Into You. Ik heb niks met die uitspraak in de destijds geplaatste context. Het heeft een kern van waarheid. Dat zonder meer. Het vervelende is dat het overdreven werd. Ging nergens over. Dat Oprah een hele uitzending daaraan heeft besteed, wilde ook helpen aan de exposure van die uitspraak. Alles wat Oprah zei, was voor alle vrouwen ter wereld heilig. Als Oprah dat zei of vond, dan was dat zo. In dat kader ben ik blij dat zij besloten heeft om achter de geraniums te gaan zitten. Een soort van. Poging tot. En dat er geen andere wijsneus erop is gekomen om een boek te schrijven over hoe mannen doen, denken, zijn, als het op vrouwen aankomt.

Kut. Ik ben Steve Harvey met z’n Act Like a Lady, Think Like a Man vergeten.

Een nieuwe bijdrage van Harvey! Hij houdt van dikke billen en kookt zelf.~

Een liefdesgeschiedenis

De mijne. Niet echt een dweperige kasteelroman, kan ik je vertellen. Ik heb even (naar aanleiding van de filosofeersessie) de balans opgemaakt. Kijk maar ff mee:

In den beginne, ook wel de kleuterklas geheten, was ik een two-timer. Ik had ‘verkering’ met twee jongens tegelijk: Andy en Freddie. Andy was donkerharig en loens en dat vond ik heel lief. Freddie was witblond en had een krul op zijn voorhoofd hangen en dat vond ik ook heel lief.

Toen ik eenmaal kon lezen en schrijven en dus ook een keer een liefdesbrief naar mezelf schreef, waar ik het nu niet verder over wil hebben, is het heel lang stil geweest. De populairste van de klas was Harry, maar die ging al met mijn beste vriendinnetje en was meer als een broertje van me. Ricky had me wel gevraagd maar die was veel korter dan ik en had al met Trees. Ricky is nu een voetballer: keuzes maken op basis van ratio en wat goed voor me is, had ik toen al niet in de vingers.

Daarna kwam de middelbare school. Ik had helemaal geen tijd of zin om me met jongens bezig te houden. Ik kreeg wel verkering met de buurjongen, iets wat anderhalf jaar heeft geduurd en met wie ik heel wat aftongde. Daarna kwam een klasgenootje die heel lief was, maar die ik stiekem heel lelijk vond. En te soft. En gewoon echt lelijk. Ik deed maar wat, iedereen had nou eenmaal verkering met elkaar. Ik durfde alleen steeds minder goed met hem over straat en ik schaamde me voor hem. Ik heb het uiteindelijk maar uitgemaakt en ik heb nog nooit een jongen zo zien huilen. Ik werd er helemaal naar van. Karma heeft dit later ruimschoots goedgemaakt; wees gerust. Ik dacht ook altijd dat niemand mij leuk vond. Achteraf heb ik van verschillende jongens te horen gekregen dat zij dan weer stiekem verliefd op mij waren. Nooit wat van gemerkt! Ik had het ook niet geloofd denk ik. Als puber ben je natuurlijk zo onzeker als ik weet niet wat. Onnodig, maar dat weet ik nu pas. Assertiviteit en extravert zijn kende ik totaal niet (ja echt!).

Vanaf hier werd het allemaal een stuk serieuzer. Op mijn achttiende kreeg ik echte verkering. Ik dacht dat dit hem was. We zouden samen heel oud en grijs en gelukkig worden. Hoe lief. Hoe naïef. Het was na drie maanden over. Ik dacht dat nooit iemand mij meer zou willen. Ik wilde in ieder geval (twee weken lang) nooit meer iemand anders.

Na negen maanden kwam De Relatie. Ik leerde degene kennen waarmee ik acht jaar samen ben geweest. Waar ik mee samenwoonde. Ik had een ‘schoonfamilie’.  Wij hoorden bij elkaar. We zouden kinderen krijgen, dat stond vast. Niet dus.

Ik was ineens volwassen en single. Die combinatie kende ik nog niet van mezelf. Gebroken en gedesillusioneerd. Wat doe je dan? Dan knip je je haar af. Dat deed ik… niet meteen, toegegeven. Je gaat ineens alleen voor jezelf leven. Je gaat jezelf opnieuw uitvinden.

Door veel nieuwe dingen te ondernemen. Check. Er ging een wereld voor me open. Leuke feestjes, mannelijke aandacht, veel lachen, lekker buiten zijn, compleet nieuwe garderobe, nieuwe mensen ontmoeten, lang leve de lol. Niet door rond te neuken zoals sommige mensen denken. Zelfs tijdens mijn ‘wildste’ periode is dat niet mijn ding geweest. Wel door gewoon mensen te leren kennen. Niks fascinerender dan mannen. Ze zijn allemaal zo anders. Leuk om dat mee te maken. Om op nieuwe plekken te komen, nieuwe ervaringen op te doen, elkaar te leren kennen. Superspannend allemaal.

Ik zit nu nog in mijn na-mijn-relatie-fase. Het is binnenkort twee jaar geleden. Ik heb nog niet in de verste verte iets van een relatie gehad in die tijd. Ik heb wel van alles wat daarvoor zit gehad, namelijk:

– verliefd worden op iemand die deed alsof ie serieus was, maar een player bleek te zijn;
– iemand leren kennen die helemaal leuk was maar waar ik niet verliefd op werd en hij wel op mij. De ene heb ik zo snel mogelijk afgekapt, de ander werd mijn eerste en enige friend with benefit maar dat blijft natuurlijk niet lang goed gaan als de verhoudingen scheef liggen;
– hopeloos verliefd worden op iemand die dat niet beantwoord;
– een aantal afspraakjes en daaruit voortvloeiende leren-kennen-gedoe met mannen die te saai, bizar, kinderachtig of vaag voor woorden waren. Vooral vaag.

Tot zover mijn ervaringen. Vrij weinig eigenlijk. Ongeloofwaardig weinig, vinden sommigen. Niet echt heel spannend. Vaak erg vermoeiend. Weer de vraag: is er iemand voor mij? Wat rest is de toekomst. Ik heb echt geen enkel idee van hoe die eruitziet…. ik ben een beetje bang.

First date: Wie betaalt?

Daten! We doen het allemaal. We vinden het spannend, leuk en eng tegelijk. Knikkende knieën en je mooiste outfit. Klotsende okseltjes, maar je make up is op en top gefixed (en draag je dat niet, dan is je haar wel fabulous! of allebei. nou ja. je snapt ons).

Alleen rest dan de vraag: wie betaalt? Maakt het uit hoe de date was of jij (mee)betaalt? Wij hebben van alles meegemaakt. Van hij, tot aan haar, tot aan double dutch. Wij vinden double dutch best OK. Maar voelen ons soms ook bezwaard als hij er op staat om te betalen. Misschien zijn wij van de nieuwe moderne stempel en toch een beetje Miss Independent. Stiekem. Ook al zijn we in andere dingen weer superouderwets.

Maar wat wij vinden is nu niet belangrijk. Wat vind JIJ! Betaal jij? Betaalt hij? Betalen jullie beide? WAT? Tell us!

[poll id=”3″]