Berichten

Simpel vreemdgaan

‘Gun jezelf de opwinding, zonder dat je in de problemen komt’. De slogan van SecondLove.nl. Vrouwen en mannen die daar profielen hebben waar ze elkaar kunnen ontmoeten om eens lekker vreemd te gaan. Omdat hun relatie saai is, omdat ze zich genegeerd voelen door hun partner, omdat het eigenlijk gewoon kan en ontzettend makkelijk gemaakt wordt.

Het platform speelt klaarblijkelijk in op de behoefte vreemdgaan. Er zijn mensen in relaties die vinden dat ze mogen leven, dat ze wat mogen voelen, maar willen wel bij hun partner blijven. Ze willen lekker rollenbollen met Jan uit een andere stad. Elke dag wordt keurig de geschiedenis uit de PC gewist, zodat er niemand gekwetst wordt. Genieten van de spanning en ze kruipen lekker naast hun partner. Zo simpel en zwart/wit is het. Voor mij.

Vreemdgaan is er. Daar kan ik heel kort over zijn. Er zijn mensen die vreemdgaan, ze hebben het meegemaakt of doen het beide. Vreemdgaan lijkt zo gewoon te zijn als een pak melk kopen in de supermarkt. Nu in het digitale tijdperk wordt het de vreemdgangers extra makkelijker gemaakt.

Ik ben allesbehalve verbaasd dat dit is ontstaan. SecondLove bestaat al een enige tijd. Er is zelfs al enige concurrentie. VictoriaMilan.nl. Zij werken onder het mom: “Herleef je passie”. Naast deze twee sites zijn er een tal van informatieve websites waar je alles kan lezen over vreemdgaan. Hoe je moet vreemdgaan, wat je moet doen als je partner er achter komt, hoe je het beste alles kan verbergen. Lekker makkelijk. Zelf nadenken hoeft niet meer. Oh, en er wordt natuurlijk ook beschreven hoe je iemand kan herkennen die vreemdgaat.

Wij leven tegenwoordig in een cultuur waar alles makkelijk is. Schoenen kopen met drie klikken. Boodschappen worden in de keuken afgeleverd en die nieuwe wasmachine, daar hoef je niet eens meer voor naar buiten. Waarom zou dat met vreemdgaan niet kunnen?  Daar spelen die websites heel slim op in. Lekker makkelijk mensen zoeken die met jou willen vreemdgaan. Dan hoef je niet eens een beetje moeite te doen om je relatie te verbergen. Het werken voor de relatie lijkt voor sommigen niet weggelegd.

Ja, ik weet het. Soms heeft iemand alles geprobeerd, maar het werkt allemaal niet. Dan grijp je automatisch en volkomen logisch naar vreemdgaan. Toch? Lijkt me niet. Je spullen inpakken en wegwezen is ook een idee. Het is vast allemaal gecompliceerder. Er zitten wel 1000 scenario’s in mijn hoofd over hoe het zou kunnen dat men iemand wil belazeren waar ze van zeggen te houden. Ik kom elke keer uit op hetzelfde punt: vreemdgaan is vreemdgaan, wat er ook aan de hand is.

Internet is een poel voor mensen die van vreemdgaan een sport maken. Even de open-relaties terzijde gelaten. Op Twitter ontvangen mensen berichtjes, zo ook ik, van mensen die huisje-boompje-beestje hebben, maar toch nog even spannend willen doen met anderen. Ik kijk er amper nog van op. Het hoort er gewoon bij, lijkt het. En het is makkelijk, dus waarom zou er geluisterd worden naar dat gekke stemmetje, wat men ook wel geweten noemt, in je hoofd?

Het is duidelijk dat alles lekker makkelijk wordt. Het bij elkaar blijven is makkelijk, want je hoeft niet te werken voor je relatie om de spanning erin te houden. Gewoon vreemdgaan, via Second Love en VictoriaMilan wordt dat gewoon even voor je geregeld. En komt je partner erachter? Even googlen en dan weet je ook weer hoe je dat kan oplossen. Oh, het is zo simpel.

 

Ik ben ik. Punt uit.

Ik ben ik en ik zal altijd ik zijn. Bij mezelf, logisch, en bij anderen. Vooral bij mannen. Ik zal me nooit anders voordoen dan dat ik ben. Dat vind ik allemaal veel te veel moeite en na een tijdje kan je het toch niet meer volhouden en dan ziet ‘ie toch wel hoe je bent. Dus wat schiet je er mee op om jezelf anders voor te doen dan je bent? Ik weet het niet.

Dat ik minder emotioneel zou moeten zijn, omdat hij eventueel wel eens zou kunnen afknappen. Dacht het niet. Of dat ik minder aandacht moet vragen – wacht, waarom moet ik aandacht vragen?! –, omdat hij het misschien irritant vindt. Nee, dacht ik ook niet. Bovendien klets ik de oren van zijn hoofd, als ik me eenmaal helemaal op mijn gemak voel met hem. En als hij dat vervelend vindt, heeft hij pech! En ja, er zijn momenten dat ik ontzettend onzeker ben en ik even niet weet wat ik met mezelf aan moet en als hij dichtbij me staat dan is de kans heel erg groot dat hij dat merkt. Nou en.

Wat ik niet doe is ruzie maken. Of nou ja zelden. Ik ben geen goede ruziemaker. Dat komt omdat ik bang ben dat mensen van me weglopen als ik ruzie met ze maak. Dat betekent dat ik heel veel opkrop en eigenlijk dus zelden mijn ongenoegen uit. Schiet niet op, want ooit barst de bom en dan boeit het weer niet waar hij naartoe loopt. Dat is dat emotionele ding hè. Vreemd genoeg verdwijnt er nooit echt iemand. Dus het is een beetje aanstellerij, plus ik houd gewoon niet van ruzie maken. Vind ik onnodig. Over alles valt te praten, denk ik dan.

Spelletjes speel ook niet. Als hij laat blijken dat hij geïnteresseerd is, ga ik niet hard to get spelen. Of doen alsof het mij niet interesseert, terwijl ik het leuk vind. Dat vind ik stompzinnig. En ja, het zal vast wel werken bij mannen, het blijven jagers. Maar ik zie het gewoon niet zitten. Als ik kortaf doe, ben ik vaak ook gewoon niet geïnteresseerd of ik moet je gewoon nog een beetje leren kennen en dan houd ik de boot af. Ik ben namelijk een beetje socially awkward. Zelden zal er een moment zijn dat ik op iemand afstap om mezelf voor te stellen of om een babbeltje te maken. Dat vind ik raar om te doen. Ik heb er tegenwoordig steeds minder problemen mee, maar als het niet hoeft, dan doe ik het ook niet.

Als ik geïnteresseerd ben houd ik me ook niet bezig met andere mannen. De kans dat als hij wegvalt en ik met de hartpijn en buikpijn zit, is redelijk groot. Maar so be it. Als ik erachter kom dat hij zich wel bezig houdt met meerdere opties, na verloop van tijd, dan hoeft het voor mij niet meer. Een beetje gezonde competitie kan geen kwaad, true, maar ik heb geen zin om na een bepaalde tijd mezelf nog te moeten bewijzen. Take it or leave it. Het hoeft niet. Ik zal het niet leuk vinden en ja, ik zal het overleven.

Als ik hem leuk vind, ben ik jaloers. Niet op zijn vriendinnen, die zijn er gewoon. Die waren er al voordat ik er was. Nee, op nieuwe contacten die hij opdoet, overal en nergens. Ik heb de soort van pech dat ik altijd lijk te vallen op praatgrage mannen. En ja, dat hoeft niets te betekenen en nee, ik zal er ook niet altijd wat van zeggen, maar ik voel alles. Als ik voel dat het niet goed zit dan weet ik dat het ook echt niet goed zit. Kan me niet schelen wat de man in kwestie allemaal zegt, want ik weet namelijk dat hij liegt. Mijn gevoel heeft altijd gelijk, dat is altijd bewezen.

Bovendien ben ik niet voor reden vatbaar als het gevoel te diep zit. Ik zal geen vrienden met hem kunnen blijven, hoef zijn twitterupdates niet te lezen, of zijn FaceBook updates in mijn timeline te zien en zijn naam hoef ik al helemaal niet in mijn WhatsApp lijst te zien. Dat trek ik niet. Ik heb namelijk altijd de belachelijk sterke drang om contact op te nemen met hem. En dat moeten we dus niet hebben. Because he didn’t took it. (En dat is his loss, duh)

Ik uit mijn gevoel niet snel. Op de een of andere manier ben ik daar niet zo goed in. Dat heeft te maken met het feit dat ik me vaker bloot heb gegeven aan een man en dat ontplofte zo hard in mijn gezicht dat ik heel voorzichtig ben geworden. Er gaat dus een hele tijd overheen. Dat schiet misschien niet op, omdat er teveel verwarring kan ontstaan over wat het nou eigenlijk allemaal precies is. Ik wacht vaak te lang af tot hij het doet. Maar als ik echt niet meer kan wachten, dan zal ik het zeggen. In de hoop op een antwoord, want antwoorden zijn tegenwoordig ook zeldzaam. Of dit antwoord nou negatief of positief is, maakt in principe niet heel veel uit. Als het positief is, blijf je in mijn leven, als het negatief is, verdwijn je uit mijn leven. Simpel zat.

Ik ben ik en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik ben wie ik ben en ik zal altijd zijn wie ik ben. Daar doet hij het maar mee. En anders niet. Ook goed.

 

De wereld rond in 80 dates

Ik ga iets zeggen over Marokkanen. Iets dat volgens mij nog niet eerder gezegd is en ja, dat is moeilijk maar het kan. Aan de categorie dingen-die-je-over-Marokkanen-moet-weten wil ik graag toevoegen: ze hebben de mooiste handen van de wereld. Sterk en mannelijk zonder dat je er nachtmerries van krijgt. Elegant en slank zonder vrouwelijk te worden. Verzorgd en met een prachtig goudcaramelkleurige als kers op de taart. Ik hartje mocrohanden.

En dan de mond van onze donkere medemens (en de gemiddelde Amerikaan). Het gebit vooral. Stralend wit en een lust voor het oog. Een symbool van jeugd en frisheid. Ik wou dat ik het had. Heb ik niet. Dus dan doe je het maar met the next bext thing: je doet het met iemand met zo’n gebit.  Ooit had ik iets met iemand met een stel tanden, zo gezond en wit en sterk. En een prachtige spleet in het midden. Het eerste dat in mij opkwam, was de vergelijking met een paard… In mijn ogen een groot compliment. In zijn ogen een schande dat ik het in mijn hoofd en over mijn, minder rijk bedeelde, lippen durfde te krijgen.

Stel je voor dat je je ideale partner samen zou kunnen stellen. Helemaal precies zoals jij het graag ziet. Zou dat niet fantastisch zijn? Ik denk het wel. Maar ook een beetje saai en dan moet je zelf ook altijd fris en tiptop zijn. Vermoeiend. Zul je ook net zien dat ie dan homo is. Of een klootzak. Moet ie allebei zelf weten, maar daar heb ik dan weer zo weinig aan.

Veel spannender is het om ze gewoon allemaal eens te leren kennen. Al die verschillende smaakjes mannen die allemaal wel iets hebben. Een lekker gladgeschoren kop. Ondeugende ogen. Brede schouders. Ohja en intelligentie. En humor. Of een waterbed. Dat je dan een soort testrit maakt met al die verschillende types. Dansen met een Zuid-Amerikaan, bier gooien met een gezonde Hollander… Vooroordelen bevestigd, geboren of ontkracht zien worden. Lijkt me leuk: de wereld rond in 80 dates.

Dat is nou nog eens een hip diy-project dat ik zelf ook wel zou uitvoeren. Voor de wetenschap, natuurlijk. Ik kan mij mijn dates stuk voor stuk nog goed herinneren (zoveel zijn het er ook niet). Sommigen waren bizar leuk, sommigen bizar saai. Bizar voert wel de boventoon en het is altijd leuk om op terug te kijken en voor de verhalen, waarvan sommigen hier al terug te lezen. Maarja, aan afspraakjes doe ik niet meer en ik heb een baan en beestjes enzo. En wat is dan de next best thing? Kijken hoe anderen het doen! Handig dat er nu precies zo’n programma op de tv komt waarbij vijf single vrouwen de wereld rondreizen, al datend met de locals.

Aflevering één beslaat Brazilië. Gegarandeerd eye candy en schwung, dat lijkt me een goede start! Ik weet niet wat jij doet zondagavond, maar ik heb een date. Met de tv en een soyamilkshake, lijnzaad en fruit. Dat is zeg maar de thee en koekjes die je bij emo-tv snackt als je oud en dik bent. Zoals ik. ‘Gelukkig’ ben ik uit de markt…

De wereld rond in 80 dates/Net 5/ vanaf zondag 1 april, 21:30 uur

Inschattingsfout

Tall, bold and handsome. Twee meter nogwat aan sappig mannenvlees met hetzelfde aan spanwijdte. Als ik hem een kus bij de begroeting wilde geven, moest ik op mijn tenen staan. Bij een omhelzing verdween ik in zijn warme greep. Dat hij een perfect gebit en een flinke baard had, maakte me voor eens niks uit. Hij was een echte man-man.

Dat en depressief. De wereld was slecht en donker en bah. Mijn wereld was van regenbogen en gummyberen. Volgens mij viel dat wel mee, maar was ik gewoon positief ingesteld. Volgens hem liep ik op suikerspinnen wolkjes en keek ik door een zuurstokroze bril.

Dat bracht mij op een idee.

We gingen samen een drankje doen. Ik vertelde dat ik een verrassing voor hem had. Hij moest zijn ogen dichtdoen. Ik ging snel te werk, haalde mijn tas te voorschijn zette ons beide een roze bril op. Hij mocht zijn ogen weer open en en ik keek hem verwachtingsvol aan. TADAAAAA!!! Zag ie het ook eens op mijn manier.

Vond ik erg grappig. Goedgevonden ook, en het bewijs dat al mijn prullaria dus echt wel een keer nuttig kunnen zijn. Bovendien was het heus niet zo heel serieus bedoeld.

Hij dacht er anders over. Groot, boos en een prachtig achterhoofd is het laatste wat ik van hem zag.

Hoe een vrouw een man vangt

Dat hoeft helemaal niet moeilijk te zijn. Je moet gewoon nooit met hem bellen. Niet uit jezelf en ook niet om terug te komen op een gemiste oproep van zijn kant. Heb je hem toch aan de lijn? Gesprekjes moeten vooral ook kort zijn.

Je moet daarnaast heel mysterieus blijven, seks uitstellen tot minstens de derde date en vooral: je haar lang houden.

Dit is niet mijn advies. Het komt van twee vrouwen die De Regels schreven. Dat zou het handboek zijn voor vrouwen die hun liefdesleven in eigen hand wilden nemen en een prins willen scoren. Het kwam uit in 1995 en was toen al verschrikkelijk achterhaald. Dat had ik, groen blaadje, op mijn vijftiende al bedacht. Ik heb het boek met kromme tenen gelezen en nooit afgemaakt. Wát een onzin! Hoe achterlijk! Doen we niet aan gewoon jezelf zijn en eerlijk duurt het langst? Dat dacht ik namelijk toen.

Nog een Regel: Geen initiatief nemen. Het heft in eigen handen nemen is not done. Je zou maar laten weten dat je iemand leuk vindt…. Dat willen we natuurlijk niet hebben! Hoe graag je ook wilt, hij mag niet denken dat je beschikbaar bent. Hij moet natuurlijk jagen! Op een man afstappen en hem ten dans vragen of zelfs maar een gesprekje aanknopen: dat dóe je gewoon niet. Spontaniteit: forget about it.

Dat zette me aan het denken: als ik de telefoon niet opneem, doe alsof ik niet kan afspreken en ook niet terugbel, plus ook nog eens niet uit mezelf opbel om wat af te spreken……… HOE GAAN WE ELKAAR DAN ZIEN?! Klein detail in het grote masterplan misschien, maar dat lijkt me geen onbelangrijk detail. Het is natuurlijk wel een manier om ruzie te voorkomen, dat wel. Maar waarom zou ik zeggen dat ik geen tijd heb, als ik graag wil afspreken? Wat als hij dezelde regels toepast, of mag ik dat alleen?

Mannen die niet terugbellen, die vaag doen en doen alsof ze eigenlijk geen tijd voor je hebben, daar hebben we een woord voor: players. Dat vinden wij klootzakken. Die willen wij allemaal aan de schandpaal nagelen. Terwijl ze dus eigenlijk volgens De Regels spelen. Tegelijkertijd maken wij vrouwen elkaar wijs dat we spelletjes moeten spelen. Hoe hypocriet wil je het hebben? En daar moet je een volwassen relatie op baseren? Dat werkt toch niet? Ben ik nou gek offe……

Ik ben blijkbaar gek. Want anno nu hoor ik vrouwen elkaar steeds adviezen geven als je moet een beetje hard to get zijn, laat hem maar even wachten en dat soort dingen. Dat vindt iedereen dan logisch. Mannen doen hun best zo snel mogelijk in je bed te belanden, maar als je dat toelaat, ben je dan weer geen wifey material. Eerlijk en jezelf zijn mag je dus pas als de buit binnen is. Dan ga je je ware aard laten zien en moet ie je maar accepteren zoals je bent. Terwijl dat anders is dan je deed voorkomen, maar daar hebben we het dan ff niet meer over. Man en vrouw willen klaarblijkelijk voorgelogen worden.
Aha.
Ondertussen ben ik geen echt groen blaadje meer en heb ik de nodige ervaringen met allerlei figuren achter de rug. En als ik dan heel eerlijk ben: daar zat ook wel eens een type playertje tussen. En als die dan de ‘ik doe lekker vaagjes’ tactiek toepasten, ging ik er juist energie insteken. Duidelijkheid wilde ik, en eerlijkheid. En die zou ik krijgen ook. Wellicht onder andere door dit syndroom. Op de een of andere manier hebben foute typejes een aantrekkingskracht op vrouwen waar je U tegen zegt.  Maar hoe koppig ik ook ben: na twee keer een afwijzing houd ik er ook mee op. Geen hand vol, maar een land vol. Hiss loss. Dat soort dingen. En dan ga ik klagen dat ie een player is enzo. Cirkel rond.

Misschien moet ik mijn mening over de Regels dus bijschaven, want blijkbaar werken ze. Deze mevrouwen zijn nog steeds in business, en hoe. Ze zijn ondertussen al ongeveer bij boek vier ofzo. Oprah Winfrey en Beyoncé zouden bij hun theoriën zweren. Kate Middleton heeft er haar voordeel mee gedaan en Blake Lively schaakte er Leonardo DiCaprio mee. De Regels-site  staat ook bol van allerlei ‘succes stories’ met foto’s van gelukkige  echtparen die volgens De Regels hebben gehandeld.

Voor degenen die denken: ‘dat wil ik ook!’ Dat kan. Je kan het boek lezen. Maar er is meer. Als je de Regels wilt gaan toepassen in je leven en daar hulp bij nodig hebt, kan je een emailcursus voor ‘maar’ achthonderd dollar bij ze volgen. Dat betekent 12 mailtjes en huiswerk. Let wel: geld krijg je nooit terug. Voor twaalfhonderd dollartjes dan krijg je een certificaat en kun je zelf geld gaan vragen voor advies. En dan heb je ook natuurlijk ook wat. Een droomhuwelijk bijvoorbeeld. Wie wil dat nou niet? Het is leuk geld verdienen in ieder geval.

Hoe je een man strikt is één. Hoe dat op langere termijn gaat, vind ik interessanter. Wat schetst mijn verbazing: één van de betweetsters is in 2000, vijf jaar na het uitkomen van dit revolutionaire boek, gescheiden. HA!

Vrouwen

“Ik heb nieuwe lingerie nodig. Hij komt vanavond langs. Volgens mij is vanavond dé avond. Weet je wel, de avond!” “Ja, dan moet je wel even naar de stad. Even langs de Hunkemöller, of de Livera. Misschien nog ietsjes hoger gooien en naar de Christine le Duc?” “Ja, ja, zoiets!” “Oh, kijk mijn haar! Dat zit er ook niet uit. Wat een ellende! Ook maar naar de kapper, ik hoop dat ze nog plaats hebben.” “Ja, inderdaad, hoop ik ook voor je.” “Niet alleen mijn haar, ik heb ook een nieuwe outfit nodig, we gaan eerst daten. En volgens mij heeft hij wel alle mogelijke combinaties gezien die ik in mijn kast heb hangen. Nieuwe kleren dus!” “Ja, dat ook. We moeten wel opschieten, want zo kom je straks nog tijd te kort. Heb je de kapper al gebeld?” “Ja, ik kan over een uurtje terecht. Als we nu vertrekken, dan kunnen we het precies rond krijgen voordat hij je komt ophalen.” De beide dames pakte hun jassen, tassen, controleerde het haar in de spiegel. Op het moment dat ze het haar en de lipstick goed hadden gekeurd, sloegen ze de deur achter zich dicht.

Eenmaal aangekomen in de stad was het stressen geblazen. Welke lingerie? Zwart? Rood? Paars? Blauw. Alle kleuren van de regenboog. Zoveel keuzes, zoveel gedoe. “Welke moet ik nu kiezen?” “Ik weet het niet, probeer ze allemaal.” Dat besloot ze te doen. Eerst de rode. Toen de zwarte. Daarna de paarse en vervolgens de blauwe. “Pfff. Ik ben dik, het is allemaal geen gezicht! Ik kan net zo goed niets kopen, wie wilt mij nou met zo’n lijf?” “Stel je niet aan.” “Nee, echt! Kijk die vetkwabben. Daar – wijst naar haar heupen –, daar – wijst naar haar buik – en daar – wijst naar haar benen – . “Verschrikkelijk. Ik kan wel janken.” “Ik zei dat je je niet zo aan moest stellen.” “Pff, kijk die buik! Het lijkt net of ik een basketbal heb ingeslikt! Of een wereldbol. Anyway, het is gróóót!” “Laat me kijken,” zei de vriendin en trok het gordijn van het pashokje open. Ze keek, bestudeerde gebiologeerd en zei: “Stel je niet zo aan,” en trok het gordijn weer dicht. “Hm, ok,” en ze trok het setje uit. “Op naar de volgende winkel maar. Zullen we eerst de Zara doen? Als ik daar niets vind de H&M en misschien ook nog wel even de Bershka.” “Prima.” De dames slenterde door de stad, praatte honderduit over van alles en nog wat, maar vooral mannen.

“Deze man is zo leuk! Het is echt een tijd geleden dat ik zo iemand heb ontmoet.” “Ja, hè?” “Hij is lief, attent, romantisch, maar ook een man. Ik vind hem echt leuk.” “Snap ik, zou ik ook vinden.” “Hij heeft natuurlijk wel zijn nadelen. Hij is bijvoorbeeld ontzettend langzaam. Komt altijd te laat. Maar hij is zo leuk, dus ik pik het.” “Hmm, ja, niet te lang, anders verandert vijf minuten, naar vijftien en dat wordt zo rustig aan een uur.” “Ik weet het. Maar hij is zoooo leukkk.” “Ja, ja, nu weet ik het wel.” Eenmaal in de winkel aangekomen pakte ze alle leuke kledingstukken uit het rek en paste alles aan. Uiteindelijk werd het na een hoop gezeul en gedoe een mooi zwart jurkje van de H&M. “Een jurkje, is dat niet een beetje over de top. Straks denkt ‘hij dat ik gek ben.” “Dat denkt hij toch wel.” “Bedankt hè!” “Het is ok.” Eenmaal bij de kapper aangekomen wilde ze d’r haar in laagjes. Duurde ook weer dertig minuten. Dertig minuten tijd te kort. Toen ze bij de kapper zat bedacht ze zich ook nog dat ze acrylnagels wilde zeggen. Kostte ook weer 45 minuten. In al die tijd had ze het over niets anders dan over de aankomende avond. Haar vriendin werd een beetje gek van haar, maar het was ok. Het hoorde erbij en dat wist ze.

Nageltjes gedaan, haartjes gedaan een lingeriesetje gescoord en een mooie jurk inclusief schoenen. Ze was er klaar voor. Ze wilde de stad uitlopen toen ze ineens riep dat ze ook nog een Brasilian wax wilde. Haar vriendin trok een wenkbrauw op, maar goed, prima. “Alleen, ik wacht wel buiten.” Ze liep naar boven om haar poes, oksels, benen en armen te laten harsen. Alles ratsj eraf. Lekker glad, dacht ze. Eng was het wel. Het zal vast wel pijn doen. Toch deed ze het. Op haar tanden bijten met haar tong ertussen. Alles voor een perfecte avond. Het hoefde niet per se romantisch te zijn, maar het moest wel perfect te zijn. Ze wilde dat het bijzonder was. Vooral omdat ze hem leuk vond, daarom deed ze al die moeite. Voor hem en ook een klein beetje voor zichzelf. Ze voelde zich lekker als ze er mooi uitzag. Als ze zich goed voelde, straalde ze dat ook uit.

Met rode wangen liep ze naar beneden. Haar gezicht was wat bezweet. Het had best zeer gedaan, maar ze wist waar ze het voor deed. “Zo, klaar? Gaat het?” Ze knikte. Ze wandelden naar de metro en gingen naar huis. Het was tijd om te douchen. Het was immers al bijna etenstijd. Om 8 uur had ze afgesproken met hem. Hij zou haar ophalen en ze zouden uit eten gaan en daarna gaan ze seks hebben. Alleen wist hij dat nog niet. Maar zij was al helemaal voorbereid. Ze had het precies uitgestippeld. Ze zouden gaan eten, even wandelen en daarna zou ze hem vragen met haar mee te gaan naar huis. Vanaf daar heeft hij het natuurlijk door.

Ze trok haar nieuwe lingerie aan, daarover haar nieuwe jurk, nieuwe schoenen en zorgde ervoor dat haar haren perfect zaten. Haar nieuwe nepnagels werden rood gelakt. De make up werd perfect verzorgd. Ze stapte de woonkamer in waar haar vriendin zat. Haar mond viel open. “Prachtig, als hij niet bezwijkt, is het een sukkel.” Ze lachte. De deurbel.

Daar was hij eindelijk. Na een hele dag voorbereiding was hij daar. Ze opende de deur en liep naar buiten. Hij kuste haar op de wang en begeleidde haar naar de auto. Hij zag er mooi uit. Goede jeans, mooie schoenen, blouse aan, maar niet tuttig. Wel stoer. Altijd stoer. Wat zij zo belangrijk vond. In het restaurant konden ze niet stoppen met praten. Het was ontzettend gezellig. Ze genoten van de avond en van elkaar. Het was bijna perfect. Na het eten vroeg ze inderdaad of hij met haar naar huis wilde. Hij knikte. Hij zou immers geen man zijn als hij zou weigeren. Ze stonden al een tijdje met elkaar in contact, ze vonden het gezellig en hadden het reuze naar hun zin. En hij vond haar ook leuk.

Bij haar thuis aangekomen gingen ze nog even op de bank zitten. Van het één kwam het ander. Zoenen op de bank. Strelen op de bank. Wandelen naar de slaapkamer. Jurk uit. Schoenen uit. Daar stond ze. In haar nieuwe prachtige lingerie.

In het donker.

 

Mijn klusjesman: update

Weet je nog, mijn zoektocht naar een klusjesman? Daar heb ik nogal wat reacties op gehad. Eén daarvan was zo origineel dat ik die jullie niet wil onthouden. Lees mee:

Geachte mevrouw Anouk,

U zoekt een goedlachse klusjes man en dit is exact de functie die bij mij past.

Ik zal u in deze brief ervan overtuigen dat desondanks mijn vele tekortkomingen ik de man ben die u zoekt.

Ik ben een man met een opmerkelijk oog voor detail en een ijzersterk geheugen van gebeurtenissen. Mijn doel is altijd een zo goed mogelijke prestatie neer te zetten al beschik ik niet over alle benodigde eisen. Met mijn talenten en leergierigheid hoop ik mee te kunnen dragen aan het proces en tijdens dit mijzelf verder te kunnen ontwikkelen.

Mijn afro van meer dan 3 cm is een positieve bron van uitstraling. Men moet meteen lachen als ze dit zien. Het geeft hen ‘a good feeling’ gevoel. Mijn gezichtsbeharing laat ik van tijd tot tijd staan, meer uit luiheid.

Ik wissel de momenten van ‘weten wanneer ik niks moet zeggen’ af met ‘door gaan tot men geïrriteerd wordt’.

Een van mijn favorieten uitspraken is: “Nee, ik rook niet, ik leef gezond. Ik drink alleen”. Jack Daniels is mijn beste vriend tijdens deze uitjes.

Het puntje van mijn tong gaat gemakkelijk tussen het gaatje van mijn twee voortanden en mijn lippen zijn groter dan die van Jay-Z en Mick Jagger bij mekaar. Het laatste staat al garant voor een Guinness Book of Records notering.

Door mijn onregelmatige werktijden kan ik op verschillende momenten van de dag in de week aanwezig zijn om de werkzaamheden uit te voeren. Helaas is dit wel gekoppeld aan het openbaar vervoer. Ik zou geen problemen hebben om nood gedwongen op de bank te slapen om de taken een volgende dag verder uit te voeren.

Wat mijzelf tenslotte aantrekt in de door u aangeboden baan is in het samenwerkingsverband met u. Ik heb geen problemen om met een ontbloot bovenlijf te werken. Dit maakt mijn bierbuik zeer goed zichtbaar. Gelukkig heb ik volgens vorige werkgevers een zeer bijzonder achterwerk die men afleidt van mijn buik.

Hoewel ik een gelegenheidsbounty ben met aparte trekjes hoop ik zo snel mogelijk voor een gesprek uitgenodigd te worden waarin ik mijn enthousiasme over deze baan verder kan toelichten.

Met vriendelijke groeten,

Sollicitant

Dit is een man met zelfspot. Daar hou ik van! Sowieso, als ik ‘spleetje (tussen de tanden)’ lees, ben ik natuurlijk al half om. Bovendien vond ik het zo grappig en aardig dat iemand hier de tijd voor heeft genomen, dat ik dacht: wij gaan een drankje doen. Dus: afspraak gepland.  Will keep you updated 😉

Serial Dater

Eigenlijk, heb ik sinds dat ik vrijgezel ben, nog niet één keer een date gehad. Een date-date dan. Zo een met potentieel, zeg maar. Het scheelt natuurlijk ook wel dat ik absoluut niet kieskeurig ben en dat ik ontzettend van daten houdt. Daar heb ik al vaker wat over geschreven alleen of ik het nou leuk vind of niet, het doet er niet meer toe. Soms wil ik gewoon een date. Een date-date. Een man-man die je het hof maakt-maakt. Zo een die graag bij je wilt zijn omdat hij je gewoon leuk (denkt) te vinden.

Dat zenuwachtige en ongemakkelijke gedoe neem ik dan maar even op de koop toe. Het zoeken naar onderwerpen om over te praten, goed, je kan niet alles hebben. En de angst om iets doms te zeggen, ach, die heb ik sowieso niet. Ik zag namelijk nooit wat doms. Oké, niet keihard in lachen uitbarsten nu, hè. Ik ben niet wanhopig voor een date. Maar het zou wel eens leuk zijn om wat andere, nieuwe mensen te leren kennen. Er hoeft niets uit te groeien, ik zit ook weer niet écht verlegen om een relatie (ik mag geen verkering meer zeggen). Ik vind het wel best zo. Als ik er aan denk hoe een relatie kan zijn, zit ik liever alleen op de bank en lig ik liever alleen in bed. Totdat het koud wordt, want dan is een relatie plotseling erg aantrekkelijk.

Misschien word ik wel een serial-dater. Ik bedoel, van ervaring leert men. Dan ben ik bij date nummer 200 niet meer zo ongemakkelijk als dat ik was bij date 1. Als ik dan op m’n bek ga op mijn killerheels, ren ik niet meer naar huis om me vervolgens in een hoekje te gaan huilen. Dan zal ik hem gericht kunnen ondervragen als een echte ervaren personeelsmedewerker, maar dan anders.  Maximaal 4 dates per persoon. Daarna is het klaar. Ik heb dit trouwens gepikt uit een film die ik laatst zag op televisie, ik geloof dat deze I Hate Valentine’s Day heette. Ik vond dat wel een goed idee. Het moet dan niet eindigen in verliefdheid ofzoiets. Daar zit ik niet op te wachten. Of zoals ontzettend interessante mensen altijd zeggen: “Ik heb daar geen tijd voor.” Ik denk dat ik die gewoon ga gebruiken. Vier dates. Dan leer je iemand net genoeg kennen om er finaal op af te kunnen knappen. Als je bij date 1 al afknapt, dan is dat ook weer mooi meegenomen natuurlijk, kan je direct door naar de volgende. Win-win. Ik zie geen problemen. Alles is peachy en iedereen is blij. Tenminste ik. Ik wil alleen maar serialdaten met mooie, lekkere mannen. Ook wel intelligent, dat is altijd een mooie bijkomstigheid.

Oké, even zonder gekkigheid. Ik date niet. Ik doe geen moeite om te daten en ik ga amper tot niet in op uitnodigingen. Het is vrijwel altijd nee. Dat is niet omdat ik hem niet aardig vind. Of aantrekkelijk. Oké, het laatste dus wel, maar dat zeg ik gewoon niet hardop. Dat hoeft niemand te weten.

 

Thema van deze week: daten

Jawel, ein-de-lijk weer radio deze week. Het thema is daten. Daar valt natuurlijk van alles over te zeggen. Het gaat over rampdates, internetdaten, do’s en don’ts… teveel om op te noemen.

Voor jullie hebben we een poll klaarstaan. Sex on the first date, wat vind jij daarvan? Hij is heel simpel. Ja of nee. Je kunt hieronder je motivatie toevoegen als je dat wilt. En natuurlijk jouw tips, trucs, succesverhalen, kortom alles wat met daten te maken heeft.

NIET BESCHIKBAAR. DUS VOORAL PROBEREN.

Dat staat tegenwoordig op mijn voorhoofd. Daarboven een zwaailicht en een knipperende pijl die naar mij wijst. Met aromatherapie in de geur honing als finishing touch.

Het is echt heel raar. Zo denk je dat je heel je leven op 5 hoog met 20 katten zult slijten (je zou het bijna gaan willen zelfs), en zo heb je ze ineens voor het uitkiezen.

Ik ben namelijk aan het daten. Exclusief, serieus-achtig, dat soort dingen.  Helemaal zoals het hoort. Jawel meneer blablabla uit Amsterdam, trouwe lezer en meelevert: Iemand wil mij. Serieus! Ja, ik ben ook verbaasd. OK niet echt.

Maargoed. Daar blijft het dus niet bij. Sinds ik aan het afspreken met deze ene heer ben geslagen, komen ze ineens uit alle hoeken en gaten gekropen (waar ze wat mij betreft, negen van de tien keer, ook gewoon hadden mogen blijven). ‘Gewone’ vrienden, die guys die je de broertje-kaart hebt toegeschoven, flings uit het verleden, via via, op straat, op het werk. You get the picture. Dus: meerdere iemanden willen mij. En dat, daar had ik toch echt geen rekening mee gehouden.

Ze komen met verzoeken om tweede kansen, om oude verhoudingen nieuw leven in te blazen en dan heb je ook nog de spiksplinternieuwe typetjes. Gewoon, zomaar, ineens. Wow. Ego-strelend, dat wel.

Eigenlijk ging het me daar niet eens om. Ik wil niet stoer lopen doen ofzo. Wat ik dus wilde zeggen of eigenlijk wil weten: hoe komt het, dat als je eenmaal ‘van de markt af’ bent, je ineens heel erg gewild bent? Raar fenomeen is dat.