Berichten

Netwerken voor autisten

Is daar soms een boek over? Of misschien, beter nog, een online tutorial? Zo eentje die je in tien klikken klaarstoomt waarna je helemaal up to date bent..

Die kan ik namelijk wel gebruiken, tussen nu en een uur. Dan vertrek ik namelijk naar een ‘Network Xperience’.

En wat autisme ermee te maken heeft? Nou, ik ben een self proclaimed halve autist. En iedereen om mij heen zegt daar geen ‘nee’ tegen; ze gaan zelfs mee in mijn grapjes erover. Waardoor er ergens een kern van waarheid in zit, toch?

Daarnaast, of daardoor, heb ik een beetje een haat voor netwerken, waarover later meer. Met onbekenden beppen, jezelf verkopen, een indruk achterlaten, daar ben ik niet zo heel goed in. Dus ik heb nogal een hekeltje aan netwerken. Dat en aan het woord ‘uitdaging’, welke vanavond zeker een aantal keer gaat vallen. Maar ik ben dan wel weer zo eigenwijs om dingen die ik moeilijk vind, juist te gaan opzoeken. Wellicht is dat ook een symptoom. Of ben ik dan een beetje een ADHD-er? Ik ga wel van de hak op de tak…hmm..

Anyways. Ik heb ambivalente gevoelens. HELP! Last minute tips zijn meer dan welkom. Wish me luck! Als ik het overleef, volgt er een heus verslag.

You had me at hello

‘Hoi’.

Opeens was hij daar. Het was een zonnige dag toen hij op zijn skateboard mijn leven binnen kwam gereden. Hij trok meteen mijn aandacht met zijn grote, reebruine ogen, half verscholen achter een nonchalante lok en in een brutaal jongensachtig gezicht. Ik was bezig geweest wat bruisballen te stapelen, maar dat liet ik per direct varen.

Semi-cool, want ik voelde dat dit de approach was, antwoordde ik met een ‘Hai! Wat kan ik voor je betekenen’?

Hij was op zoek naar een klein kadootje, lekker ruikend maar ook praktisch. ‘Voor je meisje?’, vroeg ik. ‘Neuh’ zei hij, waarmee hij mijn vraag wel beantwoordde maar ook precies niets meer dan dat prijsgaf.

Dus gaf ik hem een grande tour door de winkel. Vertelde over de zeepjes, liet de shampoos zien. Ik stelde vragen, hij antwoordde, ik smolt. Zo pienter, zo welgemanierd, nu al zo’n zelfverzekerde, open houding…

Hoewel ik degene was die hem wat aan moest smeren; ik was onder de indruk en helemaal verkocht. Niks meer aan doen; lintje eromheen en presenteren aan mijn moeder!

As if. Hij kwam voor een klein, lekker ruikend kadootje en dat had hij nu. Zijn missie was volbracht. Extra zorgvuldig (lees: langzaam) pakte ik het kado in. Het moment rekken. Nog even small talken en lachen om mijn onmogelijke, rare ik.

Nu was het toch echt zover. Met een ‘doei!’ rolde hij zonder omkijken mijn leven weer uit. De zon die hem bij binnenkomst nog van een schitterend aureool voorzag, vertroebelde nu mijn blik. Maar met mijn hand als bescherming en mijn ogen toegeknepen, kon ik hem nog net weg zien glijden.

Ik zuchtte. Een berustende zucht, een positieve zucht. Die bestaan!
Wat een engel. Ik zou hem vast nooit meer zien. Met zijn lekkere kop met haar. Met die prachtige kijkers, waarmee hij vast nog menig meisje zou veroveren. Ik zou het allemaal niet meemaken. De hartenbreker!

Ik schatte hem een jaar of tien.

Fouad, of: vriendschap in drie minuten

Hoe lang doe je erover om vriendschap te sluiten? In één tramhalte kom je al ver, daar kwam ik vanmorgen achter.

Hij vraagt me hoe ie bij de Rechtbank moet komen. Van alle dagen mag hij vandaag echt echt echt niet te laat zijn; het is een belangrijke dag voor hem. Kijk, daar belt zijn advocaat al. Waar ie blijft. Of ik hem kan helpen? Dat kan ik. Ik moet dezelfde tram hebben en zal hem wel laten zien hoe hij moet lopen.

De tram pakken blijkt al een opgave te zijn. Alsof er binnenin een pot met goud ligt te wachten, duwt en trekt men om naar binnen te komen terwijl de deuren nog niet eens geheel geopend zijn. Ik word half omver gelopen door een stel horken dat blijkbaar door mij heen wil. Hij moet me opvangen, anders val ik op mijn gezicht. Luid en duidelijk laat ie het gespuis weten wat ie van ze vindt. Kijk! Een gedeelde vijand. Dat schept direct een band.

Hij is duidelijk zenuwachtig. Dus ik vraag hem of hij er een beetje vertrouwen in heeft dat het goed afloopt vandaag. In onvervalst plat Haags antwoordt ie dat ie het echt niet weet. Gewoon echt niet. En ja, hij is zenuwachtig. Ik denk dat het daardoor is dat hij me aan één stuk door van alles over zichzelf vertelt.

Over dat zijn vader vast bij de rechtbank staat te wachten. Dat hij speciaal niets over deze datum tegen zijn vader gezegd heeft, omdat hij hem in deze omgeving niet onder ogen wil komen. Hij wil dit alleen doen. Maar zijn vader is er zeker achter gekomen. En die is in alle vroegte opgestaan, heeft een peuk opgestoken en is op zijn scootertje daarnaartoe getuft. Of hij bang is voor zijn vader? Welnee joh! Hij schaamt zich eerder. Want ze gaan natuurlijk alle details boven water halen. Moet ie weer horen wat ie allemaal verkeerd heeft gedaan.

Dat weet hij zelf ook heus wel. Hij heeft er al zo’n zesenhalf jaar achter de tralies op zitten. In mijn hoofd gaan er radartjes draaien: Arabische jongen, ziet er goed uit, rap van tong, nu pas achter in de twintig schat ik, flinke straf achter de kiezen op jonge leeftijd: loverboy? Geweldpleging? Overval? Heling? Ik vraag het niet. Hij vertelt het niet, maar wel dat ik moet gaan kijken, dan kom ik er zelf achter. Want van SBS6 komen ze filmen. Heeft zijn advocaat geregeld. Wilde ie liever niet, maar het kan alleen maar sympathie opwekken, en zijn goede wil tonen, ja toch? Eén van de komende zondagen komt ie op tv.

‘Dus dan word je een BN-er!’ roep ik en ik geef hem een vriendschappelijke klap op zijn bovenarm. Apart hoe snel je ‘vriendschappelijk’ met iemand kan worden. Een beetje gevaarlijk ook… ‘Ja!’ is zijn antwoord. Maar wel met leuke dingen. Hij doet hard zijn best gewoon te slagen, op het rechte pad te blijven, alle negativiteit en hoofdpijn tot het verleden te laten behoren. Hij kan gitaarspelen, schrijft teksten. Hij gaat dus zanger worden. Zit in zijn bloed ook nog! Ik zie het al helemaal voor me. Met dat nonchalante gedrag, dat mysterieuze donkere uiterlijk en die vlotte babbel kan ik me er van alles bij voorstellen. Ik zie er wel een artiest in.

Fijn, hij heeft hoop. En dromen.

Wat zal hij zich opgelaten voelen. Ik hoop dat zijn vader er toch is. Hij is dan wel stoer zo met zijn nonchalante kloffie met en grote mond; ik zie zijn handen heus wel trillen. Zijn knokig knietje die door het gat in zijn broek steekt geeft hem iets kwetsbaars. Ik wil hem zeggen te blijven geloven. En dromen.

Maar dat staat zo gek. En de tram is al gestopt. Eén tramhalte, dus zo’n drie minuten en heel veel informatie later, heeft hij zijn bestemming bereikt. Hij is niet betrapt op zwartrijden en netjes op tijd. Dat zijn goede voortekens! Ik wijs hem de rechtbank en merk dat hij me minder goed hoort. Hij kijkt gespannen in die richting, maar zijn blik vermijdt de ingang. Ik kijk wel voor hem. ‘Hij staat er hoor!’, roep ik.

Met zijn peuk. En zijn scooter. Dat doet hem zichtbaar goed. ‘Nou, nu moet het helemaal goedkomen toch?’, vraagt hij me. ‘Ja’, zeg ik, niet wetende waarover ik het heb. Maar ik meen het wel. Ik gun het hem. ‘Vandaag gaat het helemaal goedkomen! Succes man! See you on tv!’

En weg is ie.

Plaatjes kijken (TIP)

Omdat ‘pictures say more than a thousand words’, omdat het lief en vrolijk is en lekker inspirerend zo op een koude binnenzit-weekenddag, een fijn linkje. Klik op het plaatje voor de website en enjoy!

Verderkijker

Wat vrouwen willen

Stel, je bent een zakenvrouw. Je reist de wereld over, sluit deals, maakt geld, ontmoet interessante, machtige mensen. Dat is best apart, want de wereld wordt gerund door mannen. Maakt niet uit of Beyoncé wat anders beweert; het is gewoon zo. De zakenwereld is meestal keihard. Je hebt te maken met echte haantjes. Je de hele dag staande houden tussen al dat testosteron is dan dus ook best een ‘hell of a job’.

Als je dan na een dag keihard onderhandelen, bluffen, met je hand op tafel slaan, je ballen tonen en natuurlijk ook je charmes in de strijd gooien, uitgeput je hotelkamer instapt, wat wil je dan?

Dat weten ze bij het Grand Winston Hotel wel. Namelijk: een locatie vlak bij de lift en deurvergrendeling in verband met veiligheid, een speciale föhn, een weegschaal, verlichte make-up spiegel en een step-apparaat. Je kunt ook nog eens gebruik maken van een zachte badjas, katoenen slippers en satijnen kleerhangers. Als kers op de taart zijn er dikke glossy’s en extra kussens. Dat is namelijk wat zij bieden aan speciale extra’s als je als zakenvrouw op doorreis bij hen een ‘vrouwenkamer’ huurt.

Mag ik even zuchten? En ik gooi er een oogrol bij in. Wie verzint dit? Wie hebben ze geraadpleegd? Kan bij ‘speciaal voor vrouwen’ echt alleen maar gedacht worden aan de meest standaard, oppervlakkige dingen waarvan je denkt: ‘zijn dit extra’s? moet dit me overhalen?!’

Oeh, zachte slippers en extra kussens, wow!! En heee, een eigen step-apparaat, extra sterke föhn en oh my god, een weegschaal! Want daar houd elke vrouw zich natuurlijk mee bezig.. Ben je eens niet thuis, wil je lekker een beetje luxe en ontspannen, moet je nog je gewicht lopen checken, aan de sport en natuurlijk moet je een zakelijk, strak kapsel hebben dus een extra sterke föhn om die ontplofte suikerspin op je hoofd te temmen.

En stel je voor, er staat een enge man in je kamer. Zomaar. Jij hebt niets gehoord want je was helemaal into de nieuwste roddels en nagellaktrends verzonken; fijn zo’n dikke glossy. Maar jij bent wel angstig natuurlijk; zo zijn vrouwen. Shit, je hebt de deur vergrendeld. Je kunt geen kant op. Je zoekt iets om je mee te verdedigen. Met die glossy kom je bij de gemiddelde mug al niet ver. Hmmm… je katoenen slippers? Geen optie, niet genoeg damage. Misschien kan je hem wel blind föhnen! Of je verstopt je in foetushouding achter een haag van kussens en hoopt op het beste..

Het blijkt maar een schim geweest te zijn. Gekke jij. Je moet ook niet zoveel van die enge reality series op TLC kijken. Ternauwernood aan een afschuwelijke dood ontsnapt, plof je op je Queensize bed, zo’n bed dat dan wel comfortabel ligt, strak opgemaakt is en fris ruikt maar net zo goed als alle andere hotelbedden in de wereld stiekem en voor altijd doordrenkt is van een regenboog aan lichaamssappen van tig voorgangers, en het enige wat je kan denken is: WAAR IS DE CHOCOLA?!

Wat vrouwen willen, hebben snelle mannetjes in dure pakjes die aan reclame en marketing doen, nog steeds niet begrepen. We hebben nog een lange weg te gaan…. Happy Vrouwendag!

Van mij, voor mij (tip!)

Wat zie je er goed uit vandaag, Anouk. De wallen onder je ogen zijn zowaar bijna niet zichtbaar! Je haar zit goed, het valt lekker losjes. En je ruikt heerlijk, zoals altijd. Naar koekjes en koffie vandaag, dat is inderdaad wel anders dan je normale repertoire van suikerspin en regenboog aan fruit, in combinatie met vanille en, als je echt zin hebt, kokos.

Wat lief dat je opmerkt dat ik nieuwe schoenen heb, dat mijn haar anders zit, dat ik ergens verdrietig over ben. Dat we daar over kunnen praten. Dat het niet hoeft als ik dat niet wil. Dat je niks gek vindt. Bijna niks dan. Behalve jezelf, maar dat is juist wel leuk. Je hebt daar gelijk in.

Zo lekker ook dat je je nieuwe baksels altijd met ons deelt. Gemaakt met als speciaal ingrediënt extra veel liefde. Dat je voor ons opkomt. Dat je van alles wel iets weet en we met de gekste vragen bij je terecht kunnen. Dat je altijd alles onthoudt wat we vertellen, al vinden we dat soms vervelend als we het vervolgens zelf graag vergeten en jij ons er –niet geheel subtiel- aan herinnerd. Dat je ook precies weet wie wanneer jarig is, tentamen heeft, afrijdt, met haar hamster naar de huisarts moet enzovoorts enzovoorts. Dat je de laatste tijd dan wel minder attent bent omdat je vervolgens vergeet ernaar te vragen of even een bericht stuurt ofzo, maar dat vergeven we je. Omdat je ons laat lachen. Omdat wij jou mogen uitlachen en je gewoon meedoet.

Voor degenen die denken: die Anouk is nu helemaal gek geworden: nou en. Het is vandaag Complimentendag. En in plaats van alleen maar aan anderen uit te delen of van hen in ontvangst te nemen, geef ik ze lekker aan mezelf. Geen enkele moeite mee. Ik ben mijn eigen grootste vriend en fan. Ik vind mezelf helemaal te gek, want ik ben ook helemaal te gek. Ja, dat is on-Hollands. En ja, dat vind ik een damn shame!

Want wij Nederlanders, wij zijn veel te bescheiden. ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ en dat soort dingen. We vinden het veel normaler om onszelf af te kraken, om constant onszelf te vertellen dat dingen onze eigen schuld zijn, niet goed zullen komen, toch wel zullen mislukken, dat we gaan falen, dat we niet goed genoeg zijn, dat we niet kloppen, dat er heel wat te verbeteren valt, dat we graag iemand anders zouden willen zijn. Met gevolg dat we allemaal ontevreden, bang, gefrustreerd, boos, lamgeslagen zijn. En dat in combinatie met ons kloteklimaat werkt niet echt geluksverhogend, mijn vrienden. Plus dat maakt jullie er ook niet leuker op voor mij. En dat is niet goed, want ik heb mindfulness gevolgd en ik wil Zen het leven door. Dus daar gaan we wat aan doen.

Zullen we afspreken dat jij dalijk, in je pauze op werk, nadat je thuiskomt, als je in een pashokje staat, een etalageruit passeert en voordat je gaat slapen even stilstaat bij hoe fantastisch jij bent? Wat een lief mens, goede buur, harde werker? Dat je prachtige ogen/benen/humor/schoenen/vul zelf in hebt en je uniek een waardevol bent? Ga maar gewoon voor de spiegel staan en kijk jezelf aan. Gooi het eruit, fluister het, zing het. Alles werkt! Doe maar. Schijt of het eerst ongemakkelijk is en je moet lachen. Dan heb je dat in ieder geval vandaag gedaan! Als je dat te moeilijk vindt, plak je gewoon een post it op je badkamerspiegel. Of je agenda. Of als je heel modern bent, laat je met enige regelmaat een zelfverzonnen compliment op je pc of telefoon up-poppen en herinner je je het op die manier.

Zweverig? Misschien. Maar wat heb je te verliezen? Een beetje positiviteit en zelfvertrouwen extra in je leven is nooit weg. En daar maak je het jezelf en mij leuker op. Want het klimaat, dat gaat niet veranderen en ons extra zonneschijn geven. Dus moeten we het zelf maar doen. Wil je anderen inspireren of stimuleren, dan kun je bijvoorbeeld leuke afscheurcomplimentenposters (ik weet niet of dat woord echt bestaat) downloaden en ophangen: http://www.kindovermatter.com/p/kind-over-matters-diy-freebies.html Je mag heus jezelf er ook wel 1, of 2, geven. En ja, ook na vandaag.

Als je het niet voor jezelf doet, dan voor mij. Enjoy 🙂

Brok in mijn keel

Wanneer er honderden mensen, gestikt en vertrapt, overlijden in een discotheek
Wanneer ik mijn studieschuld zie en bedenk wat mijn studie me heeft gebracht (niets)
Wanneer ik een kip in stukken snijd en botten moet breken. Dan neem ik me altijd voor nu écht vegetariër te worden. Dat voornemen kom ik nooit na
Wanneer ik op mijn werk met psychisch leed geconfronteerd word
Wanneer ik zie hoe beestachtig men anderen en dieren, vaak weerloos, behandelt
Wanneer wéér iemand, (hoogopgeleid) keihard werken willende en altijd in de pas lopende, werkloos op de bank belandt, niet wetend hoe de eindjes aan elkaar te knopen
Wanneer ik een hoogbejaard iemand alleen in een restaurant zie zitten, of over straat zie gaan
Wanneer ik besef hoe dit land enorm traditioneel is, de groei van bijvoorbeeld vrouwen in de weg staat en toch vooruitstrevend pretendeert te zijn

Het zijn zomaar even een paar dingen waar ik een brok in mijn keel van krijg.

Nog steeds niet van babies, behalve van die hele lelijke (jawel, die zijn er wel!!), want die maken me bang en ik vind het zo zielig voor de ouders. Ook niet bij romcoms. En al helemaal never nooit niet van een staatshoofd dat met pensioen gaat. Zo’n staatshoofd dat verklaart dat het bittere tijden worden en iedereen de broekriem aan moet trekken, behalve…. zijzelf. Onderwijl een potsierlijk iets op haar stijfgesprayde coupe rockend waar ik meermalen mijn huur van zou kunnen betalen. Het care level is in dit geval ver beneden het nulpunt en als je, zeker als jong persoon, dingen uitkraamt als ‘ze is zo’n warm, betrokken persoon, ze stond altijd midden in de samenleving, wat een gemis’, dan ben je óf op je achterhoofd gevallen, óf een grote toneelspeler, óf ik heb stiekem al die tijd in een andere dimensie geleefd…

Engel op aarde

‘Hoi Anouk, ik ben zwanger van je vader’
Ik ben 17 jaar, aan het werk en ik ken de vrouw, met inderdaad een enorme toeter, hoe kon ik dat over het hoofd hebben gezien, niet. Wie is zij? Wat wil ze? Waarom doet ze dit? Ik kijk haar aan. Geef haar haar wisselgeld en gebaar naar de volgende in de rij; ‘komt u maar!’

‘Dit is je broertje’
Als ik ergens in het voorjaar, na mijn 18e verjaardag, bij de HEMA in de rij sta om een reep chocolade af te rekenen, wordt er aan mijn arm getrokken. Dezelfde vrouw. Zonder toeter, met een wandelwagen. Ik ben perplex, sprakeloos, lamgeslagen en alles wat je nog meer kan zijn op zo’n moment. Dan word ik boos. Wat denkt ze wel niet? Wat probeert ze eigenlijk te bereiken? Ze moet hiermee ophouden! Ik kijk haar aan. ‘dat.is.mijn.broertje.niet, laat me met rust!’ is het enige dat ik haar toebijt. De wagen keur ik geen blik waardig.

Als hij ongeveer ongeveer zes is, wil hij mij ontmoeten. Ik krijg een in elkaar geknutseld boekje met Donald Duck plaatjes: ‘Hoi Anouk, wil jij met mij naar de dierentuin? Wat zijn je hobbies? Ik hou van gym’. Superschattig. Ik krijg ook te horen dat hij denkt dat hij niet lief is, dat zijn andere zus daarom de grote onbekende is die hij alleen van een foto kent. Hartverscheurend. Natuurlijk wil ik met hem naar de dierentuin. Ik weet alleen niet of ik me wel als een zus kan gedragen, hoor, voeg ik er aan toe. Ik ben altijd de jongste geweest. Ik heb nooit een broertje gehad. We hebben geen geschiedenis samen. Wat moet ik doen? Hoe moet ik me gedragen?

Ik zie hem voor het eerst en ik weet: dit kind is een engel. Zo lief en grappig, zo pienter. Met zijn grote blauwe ogen en blonde stekels. Vol met vragen, gek op informatie. Voorzichtig. Ik vraag me af hoe het in vredesnaam kan zijn dat zo’n gevoelig , zorgzaam kind bij mijn vader opgegroeid is. Het kan niet anders dan dat dat van zijn moeder vandaan komt; alle credit gaat wat mij betreft naar haar. Misschien is hij wel een godgezonden levensles voor onze vader; hij komt tenslotte uit de hemel.

Ondertussen is hij een kleine grote man. Met dezelfde blonde haren en blauwe ogen en trekjes die aan familieleden doen denken die te vroeg zijn heengegaan. Ik zie mezelf ook in hem terug. Mooi en pijnlijk tegelijk. Vandaag is hij jarig en feliciteer ik hem, op zijn eigen telefoon. Even ben ik bang dat ik een bericht terug krijg met ‘bedankt, maar wie ben jij?’. Dat gebeurt gelukkig niet. Verder is het stil. Zou hij nog steeds denken dat er iets mis met hem is? Ik weet dat hij slim en bovendien een piekeraar is. Hij zal wel vragen hebben. Natuurlijk heeft hij vragen. Waarom maar één zus over de vloer komt. Waarom hij die andere zus vrijwel nooit hoort of ziet. Waarom ze niet met papa praat.

Hij mag alles weten. Ik ben er klaar voor, maar wacht tot het moment dat hij zelf aangeeft dat het zover is. Natuurlijk denk ik aan hem. Lach ik om zijn opmerkingen, de streken die hij uithaalt. Ben ik trots op zijn prestaties en het feit dat het zo’n in- en-in goed mens is (had ik al gezegd dat het een engel is?). Al ben ik er nooit bij en is mijn informatie tweedehands. Natuurlijk maak ik me ook zorgen. Gaat het wel goed met hem, is hij gelukkig? Ik weet dat hij teleurgesteld en gekwetst zal worden in het leven. Door vrienden, door meisjes, door werkgevers, door de wereld, door het leven zelf. Hij zal oneerlijke dingen meemaken. Te kampen krijgen met onzekerheden. Met  tegenslagen en verlies. Ik krijg al buikpijn als ik eraan denk. Ik zou het allemaal willen voorkomen maar weet dat dat onmogelijk is.

Ik kan er alleen maar zijn. Voor nu op de achtergrond, maar niet minder bereidwillig. Hij zal altijd bij me terecht kunnen. Voor zomaar. Voor raad en daad. Voor praktische hulp, advies, een luisterend oor. Want ik ben zijn zus en hij is mijn broertje.

Attentie, attentie: belangrijke mededeling

Misschien dat het je ontgaan is, misschien weet je het ook wel, misschien wil je het het liefst vergeten. Maar daar is het nu te laat voor. Het zit namelijk zo. De wereld vergaat. Aanstaande vrijdag 21 december 2012. Zeggen ze.

Er resten ons dus nog twee dagen. En wat doe je dan, he? Wachten in bed met de deken over je hoofd? Party hard en go out with a blast? Nog één keer naar je favoriete film kijken, geheimen verklappen die je je kist niet mee in wilt nemen? Vind je het hele gedoe maar dikke onzin? Het kan allemaal. Wij zijn heel benieuwd naar wat jullie vinden/denken/doen. Dus: reageren maar!
In ruil daarvoor doen wij dan aan jullie onze bucket lists uit de doeken……. on air. Want, mededeling twee: ZoetZuur Radio gaat weer starten! Vanaf zaterdag 22 december gaan wij tussen 19:00 uur en 21:00 wij ons ZoetZure dingetje live doen. Bij Radio Brasa.  Met, jawel, ondersteuning van een MAN! Dat betekent dat de ondergang van de wereld nog heel eventjes moet wachten wat ons betreft…

Spijt

Hoe voelt het eigenlijk? Zit het in je hoofd, in je buik, in je keel? Zou het pijn doen of kriebelen?

Geen idee. Ik heb nooit ergens spijt van gehad. Dat lijkt misschien raar, maar dat is echt zo. Dat kan aan de ene kant komen omdat ik natuurlijk zeer verstandig en intelligent ben en dus ook weloverwogen, positieve uitkomsten tot gevolg hebbende beslissingen maak; lees: ik ben altijd een brave Hendrika geweest. Aan de andere kant komt het ook omdat ik de dingen vaak gewoon neem zoals ze zijn. Niet eens om er een les uit te trekken of er sterker van te worden. Aan zulke cliché’s heb ik echt een broertje dood. Soms is het allemaal gewoon kut. Geeft niet, het wordt vanzelf weer leuker. Volgende keer beter.

Ik ben dus niet zo’n achteromkijker. Als ik de deur achter me dichttrek, ben ik er wel klaar mee. Zou je denken.

Vandaar dat ik nu bij Kokindje op de bank zit. Logisch, toch? Met een vaag vermoeden dat ik zeer binnenkort precies weet te vertellen wat dat nou is en hoe dat dan voelt, spijt.

Want wat doe ik toch weer hier? Anderhalf jaar lang heb ik geen seconde aan hem gedacht. Toen hij na maanden ineens weer uit de lucht kwam vallen met excuses en de vraag om een tweede kans en nog meer van dat soort ongein, nam ik hem niet serieus. Ik had er geen boodschap aan en vond hem vervelend. Voor mij was het duidelijk: deze jongen is alleen bezig met scoren en spelletjes spelen. En hele foute schoenen dragen.

Die schoenen zijn de deur uit, verzekert hij me als ik hem ineens tegen het lijf loop. Ik geloof hem niet. Eigenlijk kan me dat ook niks schelen. Ik heb hem niets te vertellen. Hij mij ook niet echt. Ik heb ondertussen wel opgemerkt dat zijn wimpers minder lijken te krullen. Dat hij wat aangekomen is. Dat hij nog wat langer is dan in mijn herinnering, dat zijn handen OK zijn en zijn tanden nog steeds zo gezellig door elkaar staan. Dus natuurlijk ga ik met hem mee een ijsje eten. En houd ik me aan onze ooit gemaakte afspraak dat wanneer wij elkaar weer tegen zouden komen, we ter plekke alles laten vallen en gewoon on the spot hevig zouden gaan tongen. Ik ben immers een vrouw van mijn woord.

We lopen hand in hand en ik vind het geweldig. We zoenen en ik voel niks bijzonders. Ik ben niet verliefd op hem en zal het niet worden. Ik weet zeker dat dat andersom ook zo is. Wat moet hij met mij? Scoren, lijkt me. Zeker nadat ik hem gewoon achterliet en al dik een jaar hem afwijs en afbrand. Als mannen dan jagers moeten zijn, dan zou dit wel een overwinning zijn. Hij wil winnen en hij mag.

Wat echter mijn motivatie is om alsnog daaraan te doen, weet ik echt niet. Is hij misschien mijn foute man? Zo eentje waarvan je weet dat het op een teleurstelling uitdraait. Zo eentje waarvan je weet dat ie helemaal niks toevoegt aan je leven. Maar waarmee je dan toch in zee blijft gaan. Gewoon omdat hij een lekker ding is en zich niet gedraagt zoals jij zou willen.. Let’s find out.

Ik zit dus op zijn bank. Hij vertelt verhalen over zijn verleden, waardoor hij beschadigd is en doet zoals hij doet. Ik luister naar hem en ik geloof er geen woord van. Ik doe ook niet alsof ik hem wel geloof. Het is gewoon een trucje om sympathie te wekken. Hoe dom denkt ie dat ik ben? OK, gezien het feit dat ik hier weer op zijn bank zit, kan ik hem geen ongelijk geven…

Maar laat het dan tenminste leuk zijn. Dat is het niet. Ik verveel me. Ik wil lachen, ik wil een goed gesprek, ik wil positief uitgedaagd worden, ik wil het idee hebben dat ie mij op zijn minst mag of een beetje leuk vindt; waar is het anders allemaal goed voor? Ik zit echter met iemand op de bank die niets van dat alles laat zien. En wiens held Drake is (die van YOLO, ja). Hij post daarom van die corny plaatjes met zogenaamde wijsheden over de liefde enzo op Facebook.Van die wijsheden die totaal in tegenspraak zijn met wat hij in het echie laat zien. Hij speelt voetbal, kijkt voetbal (en soapseries) en praat voetbal. Ik wacht op iets. Op een vonk, of een glinstering. Op iets interessants, iets nieuws, op een mening ergens over. Alsjeblieft! Laat er wat zijn! Al heeft ie een passie voor zeeslakken. Al verzamelt ie iets heel sufs en is het een fervent LARPer…

Helaas. Hij heeft het over chihuahua’s en merkkleding en gadgets en ik ga een beetje dood vanbinnen. Ik ben zo niet wat hij wil. Wat zonde van mijn tijd weer. Wat hij nodig heeft is iemand die zich bezig houdt met extreem veel zonnebanken. Iemand met spinnepotenwimpers, gesteilde haren, maat 34, Vans en acrylnagels. Iemand die nog thuiswoont. Iemand die hem adoreert en die niet teveel nadenkt of terugpraat.

Dit gaat nooit meer wat dan ook worden. Ik ben zijn type niet en hij kan mij op zijn beurt niet boeien. Een relatie zal er never ever in zitten. Dus dan maar over tot de orde van de dag: seks. Dat is waar het natuurlijk om draaide en wie weet hoe dat uitpakt.

Als ik voor de tweede keer naast Kokindje wakker word, weet ik dat de spijt heel dichtbij is. Het ijsje dat ie voor me kocht vond ik nog heter. En lekkerder. Ook hierin hebben we geen klik. Bij het afscheid dit keer dus wederom geen zoete woordjes of beloften. Wat wel volgt, ik had het kunnen weten, is heel raar gedrag. Natuurlijk, de jager heeft gescored en hoeft nu de schijn niet meer op te houden. Ik kan niet zeggen dat het me verbaast.

Of ik nu weet hoe spijt voelt? Nee. Ik heb wonderwel toch iets geleerd: Kokindje is gewoon een hele grote droplul. Alleen figuurlijk, anders was ie tenminste nog ergens goed voor. Heey heey heey!