DON’T CALL IT A COME BACK

Hoi.

Ik weet het, ik weet het. Ik moet mezelf opnieuw voorstellen he? Wordt aan gewerkt. Echt. Mijn laatste post is van augustus 2014. Ik heb honderd verzoekjes, dingen waar ik op terug zou komen, concept-artikelen, probeerseltjes, hersenspinsels e.d. klaarstaan. Ik ben gek op schrijven. Ik vind het super dat mensen ‘mij’ ook lezen, zelfs de moeite nemen te reageren, te mailen, me uit te schelden… dat motiveert.

En toch: stilte.
Het overkomt zoveel… bloggers. Het woord ‘bloggers’ alleen al geeft me trouwens jeuk. Dat is een hokje. Ik houd niet van hokjes. Bloggers vind ik stom. Komt door ‘de media’.  Voor van alles worden bloggers ingezet. Een handjevol zijn dan ineens toonaangevende, megapopulaire blogs en bloggers, die dan helemaal opgehypet worden terwijl ze eenheidsworsten zijn en gewoon onzin uitkramen. En dan nog betaald ook. En dan ga je je aansluiten bij groepen over bloggen om wat te leren, beetje bij anderen in de keuken te kijken, en dan gaat alles over verdienmodellen, hoe populair te worden en blijven, over cijfertjes en marketing, er zitten van die mensen die je vragen om ze te volgen zodat ze jou ook gaan volgen…. Bloggen is the new black en het is helemaal hip. Dan wil ik het zelf niet meer. Ik wil nergens bij horen. Ik wil niet geassocieerd worden met dingen die ik zelf stom vind.
Een schrijver vind ik mezelf ook niet. Ik doe maar wat. En dat wat, dat kunnen mensen blijkbaar toch wel waarderen… of niet, maar het doet hoe dan ook best wel eens wat met sommigen. Zoveel, dat ze de moeite nemen om mij te vragen waar the hell ik uithang. Waarom ik niet meer zeur. Of ik soms geen man-trouble meer beleef? Hoe ze me weer on track kunnen krijgen.

Of ik een goede reden had om niks meer te schrijven?  Naast mijn hekel aan hokjes en bloggers en dat ik niet vind dat ik een schrijver ben? Ja en nee. Ja, er zijn dingen in mijn leven veranderd en ook ik heb het gewoon druk met het dagelijks leven. Kom ik misschien ook nog wel eens op terug. Ooit. Tuurlijk maak ik mij nog druk en boos over van alles. Maak ik rare dingen mee.  Ja, ik miste schrijven. Ja, ik ben eigenlijk ook gewoon door blijven schrijven. Niet alleen dreigbrieven naar mijn buren, klachten naar bedrijven, plannen voor de perfecte moord en/of onderneming, boodschappenlijstjes en to do lists, ellenlange zeurmails over het leven naar verschillende vriendinnen die ook graag zeiken,maar ook echte blogs. Sommigen zelfs heel positief, heus!  Ergens ben ik echter gaan denken dat geen hond op mijn meninkje zit te wachten. En waar me dat doorgaans geen enkele reet kan schelen, maakte het nu toch wel uit. Ik las zelf ook vrijwel niemand anders blog. Niks leek meer origineel. Ik maakte dus niks af, kwam nergens op terug en de drempel om op de publiceerknop te drukken werd steeds hoger. Als ik het zelf zo lees lijkt het een heus…writers block. Zou ik dan toch..? Bovendien stoorde ik me steeds meer aan het uiterlijk van mijn eigen blog, maar heb nog de middelen noch de know how om ook er maar iets aan te veranderen… dus stil bleef het.

ANYWAYS

Ik ben allerlei blogs gaan lezen. Met veel plezier. Ik wilde dat ook wel eigenlijk. En ohja, ik had gewoon nog ZoetZuur! Toen ik na heel veel tijd weer eens de bijbehorende mail opende, stonden daar tot mijn grote verbazing emails van echte mensen en meldingen van comments tussen alle spam. Wist ik veel dat naast mijn twee trouwe fans en bekenden die ik dwing te lezen en te reageren, er nog meer mensen mijn hersenspinsels lezen. Dat ze er zelfs wat aan hebben (gehad). Dat weet ik nu wel, en dat is toch wel weer een duwtje in de goede richting.

Dus allereerst: lieve, lieve, trouwe Tommy: ik ben nog steeds bezig met denken over waarom vrouwen op mannen in pakken vallen. Dankje voor je kruimels :). Ik kom er echt op terug.
Dankjewel mensen uit mijn prive-kring die me steeds vertellen dat ze mijn stukjes missen en ik echt wat met schrijven moet doen.
‘Een man’ en ‘Hahaha’: dankjewel voor jullie  recente comments op posts van eeeuwen terug, ook al zijn het achterlijke reacties vol vooroordelen die laten zien dat jullie niet begrijpend kunnen lezen en emo gaan lopen schelden, iets waar vrouwen doorgaans juist goed in zijn..wijven :). Dat betekent dat mensen dit blog nog steeds vinden. (HOE?)
Dankjewel Lisa, Hanane, George, Maudy, Jolien, Oum, Yves. Voor mij totaal onbekende mensen die in de digitale pen zijn geklommen om te supporten.

Ik ga mijn drafts afmaken. Ik ga zorgen dat dit blog in ieder geval een beetje meer eruit komt te zien zoals ik het zelf zou willen. Ik ga weer zeuren, zeiken, experimenteren met onderwerpen en schrijfstijlen. Tot jullie (leed)vermaack ende irritatie. Of het goed voor mijn eigen bloeddruk is, moet ik nog even bezien. Maar don’t call it a comeback. Ik ben lui. Ik ben wispelturig. Ik heb geen discipline. Ik heb een laptop gekocht, maar geen wifi-tegoed oid. Ben nog steeds broke en website-noob. Ik kan niks beloven. Ik waardeer de genomen moeite wel en dat wilde ik sowieso laten weten. En daarom ga ik NU op ‘publiceer’ drukken, ook al vind ik dat ineens een beetje raar voelen.

Kusjes.

 

Een wesp in pauwenkleren (Jeroen heeft gelijk)

Men is een beetje boos op Jeroen Pauw. Hij zou vrouwonvriendelijke uitspraken hebben gedaan. Op de vraag of hij in zijn nieuwe talkshow meer vrouwen aan tafel zal uitnodigen, antwoordde hij in het AD:
“Als ze langzamerhand iets in onze samenleving gaan betekenen wel. Maar feitelijk is dat niet zo”.

Nou, onderneemsters, directrices, managers, beleidsmaaksters, moeders, artsen, politica, leraressen, schrijfsters (ik noem maar even wat); dat we het even weten: wat wij doen is helemaal niet belangrijk. Vrouwen betekenen niks in, doen niks voor onze samenleving! Wat hebben wij sociaal maatschappelijk gezien nou helemaal in de pap te brokkelen? Misschien moeten we allemaal eens een keer niet doen wat we elke dag doen. Zal vast en zeker totaal geen verschil maken…

Hij vervolgt: “Grote gemeenten hebben geen vrouwelijke burgemeester, er zijn minder vrouwelijke hoogleraren en zelfs ministers. Op het terrein waarop je het vaakst mensen uitnodigt, personen die kleur aan onze samenleving geven vanwege hun functies, zijn vrouwen ontzettend ondervertegenwoordigd”

Ook hier heeft hij gelijk in. Vrouwen zijn ondervertegenwoordigd op belangrijke posities. Dat komt niet altijd omdat het ze aan ambitie of visie ontbreekt. Het komt vooral omdat mannen graag deze posities geven aan/delen met types als zijzelf. Mannetjes waarmee ze golfen, waarmee ze op de kleuterschool hebben gezeten, die ze weleens in de skybox hebben gezien, wiens dochter leuk bij hun zoon past of die ze zelf wel zouden willen doen, bij wie ze in het krijt staan, die belastbare info over ze hebben, die dezelfde politieke voorkeur hebben… als het maar geen vrouw is (of allochtoon). En daar ligt de verantwoordelijkheid om er iets aan te doen. Maar waarom zouden ze? Juist niet. Alles om de ouwe-jongens-krentenbrood-cultuur te behouden. WASP, anyone?

Opmerkelijk dat Pauw het hier over ‘kleur aan de samenleving geven’ heeft. De grap is dat het tegenovergestelde waar is. Burgemeesters, hoogleraren en ministers als de jus over het dagelijks Nederlands leven? Zowel letterlijk als figuurlijk genomen is dat hilarisch. Genoemde functies en types zijn het prototype van grauwheid. Grijs, wit, saai. Door de bank genomen totaal niet interessant, inspirerend, swingend, sexy. Integendeel. Ze belazeren vaak de massa zonder met de ogen te knipperen en zonder werkelijke consequenties, want… inderdaad, ouwe-jongens-krentenbrood!

Ja, Jeroen was best vrouwonvriendelijk. En wijst, hoe cliché, voor de oplossing en schuld in deze kwestie met de vinger naar de ‘slachtoffers’. Was te verwachten. Moeten we als vrouwen nu heel beledigd en boos zijn? Moeten we de straat op, het tegendeel bewijzen? Allemaal bij Jeroen aan tafel willen? Ik denk het toch niet. Naast dat meneer een nieuw programma gaat krijgen en dus lekker wat exposure daarvoor genereert (we weten hoe het werkt): waarom zou je sowieso verdrietig zijn als je niet bij hem aan tafel mag? Who the f is Jeroen Pauw anyway? Wat heeft ie je te bieden? Een vooringenomen, ongemanierde gesprekspartner die de geregisseerde poppenkast quasi-intelligent met wat dure woorden en wazige blik omkleedt. Whooptiedoo. Mijn nagels lakken (ik ben en blijf vrouw toch) lijkt me nog spannender. Laat die ouwe jongens vooral aanschuiven. En houd dat droge krentenbrood ook maar.

Dit is Nederland

Was ik maar een alleenstaande moeder. Dan kreeg ik alles en deed ik er niets voor. Ik zou alle tijd van de wereld hebben om leuke dingen te doen. Ik zou spontaan de zon in kunnen als ik dat zou willen, of hele dagen in bed kunnen slijten. Waarom zou ik op een kantoor een loonslaaf zijn terwijl ik met meer geld, kapotgesubsidieerd op de bank kan internetshoppen? Iedereen zou medelijden met me hebben. Mensen zouden voor me willen zorgen, me extraatjes toestoppen, klusjes voor me doen. Ik zou altijd de alleenstaande moeder-kaart kunnen spelen, waardoor niemand kritiek durft te hebben en ik overal mee weg kom.

Ik zou ook graag minder valide zijn. Gaan mensen voorzichtig met je om en verzinnen lievere woorden dan ‘kreupele’ en ‘gehandicapte’. Moet je dan toch werken, dan is dat allemaal zo moeilijk niet en wordt het voor je aangepast. Ook hier subsidies. Overal krijg je dan voorrang en de beste plekken. Ik zou bij concerten altijd vooraan zitten. Parkeerplekken, zitplaatsen, toiletten: overal speciaal voor mij neergezet en gereserveerd. Hoef ik niks voor te doen.

Wat zou ik graag in een normaal Hollands gezin geboren zijn. Zo eentje waarbij vader en moeder allebei aanwezig zijn. In ieder geval tot je zevende levensjaar. Ik had wel een fulltime werkende vader en een parttime werkende moeder willen hebben. Zodat je niet al teveel met ze van doen hebt maar je natje en je droogje toch geregeld zijn. En dan drie keer per jaar op vakantie. Op sport- en muziekclubjes kunnen. En je rijbewijs krijgen. De leukste stageplaatsen en banen zou ik van vriendjes van papa krijgen. Ik zou een opa en oma hebben die regelmatig bonusjes uitdelen en dat soort momenten zou ik dan kiezen om ze eens in het echt te bezoeken. En dan zou ik terloops laten vallen dat ik een auto zou willen kopen of een huis. Het betekent erfenissen en meevallertjes. Als normaal Hollands meisje zou ik zeggen ‘nou, ik word toch wel zenuwachtig als ik niet minstens een buffertje van tienduizend euro op mijn spaarrekening had hoor’ en ‘als je dat niet hebt doe je toch echt iets niet goed’. Ach, wat een luizenleven zou ik toch hebben….

…Welkom in Nederland. Waar het gras altijd groener bij de ander is, we ons afvragen ‘waar doet ie het toch van’, direct gevolgd door ‘mijn belastingcenten’ en ‘waar kan ik klikken’. Terwijl we voor ‘vriendenprijsjes’ onze badkamers laten opknappen en ons huishouden laten doen. Door mensen die verder vooral moeten weten dat ze gasten zijn en hun mond moeten houden. Waar we het kortst werken, de meeste vakantiedagen hebben en die vrije tijd volmaken met zeuren (maar geen actie ondernemen) en veroordelen (maar dan niet openlijk). Waar het er inderdaad allemaal niet altijd even eerlijk aan toe gaat. Waar we in paniek raken als we de tweede auto de deur uit moeten doen. Waar we altijd te weinig aan alles hebben. Groot geworden door klein te blijven, maar werkelijk in het kleinste gehucht waar ter wereld dan ook een bloederige vinger in de pap hebben. Waar de gun-factor alleen bestaat in talentenwedstrijden op tv. Waar alles de schuld van een ander is.  Waar we helden maken van niksnutten. Waar het trendy is om semi-intellectueel over van alles in de wereld een slecht gefundeerde mening te hebben, twitterend in bed op een smartphone met dubieuze onderdelen, terwijl er om de hoek kinderen met lege magen op versleten, gekregen schoenen naar school gaan en de buurman drie maanden dood in huis kan liggen zonder dat we het merken.

Dit alles n.a.v. dit stukje rommel van Annelies van der Veer en alle reacties erop.

 

In Badr’s Bed

Ik word wakker van een steek in mijn buik. Ik moet nodig plassen. Niet zo gek, ik heb gisteren liters muntthee gedronken. Zin om op te staan heb ik echter niet. Het is inderdaad een lekker bed, daar heeft ie niet over gelogen.

Ik draai me op mijn zij. Het eerste wat ik zie is zijn haar. Een bos nog groter dan de mijne. Hij lijkt op een hertje. Elke keer als ik dat zie (drie keer tot nu toe) denk ik dat. Grote, bruine ogen. Klein lief neusje. Smal hoofd. Ontwapenende lach. Iemand die je zo inpakt. Open. Met allerlei ideeën, tonnen energie, creatief. Grootse plannen… hij trekt je er zo in mee.

Zo leerde ik hem ook kennen. Tijdens een poëzie-avond stormde hij het podium op om aandacht voor iets belangrijks te vragen. Voor een evenement met een politieke achtergrond. Hij hield een vurig betoog. Hij was een idealist, een activist, een aanpakker, bevlogen. Welbespraakt. Intelligent. De energie knetterde ervan af. Dat kwam bij me binnen. Dit was wat ik nodig had! Mentale uitdagingen. Goede gesprekken. Ergens een verschil kunnen maken. Ik wilde me wel voor zijn zaak inzetten. Dus sprak ik hem aan en gaf hem mijn nummer. Ja inderdaad, normaal doe ik dat nooit..

Ik zette me dus in voor zijn zaak. Daartoe spraken we af om wat te gaan drinken. En gezellig dat het was! Ik kwam erachter dat hij ook schreef, van dezelfde muziek hield, een Boogschutter met ascendant Boogschutter was. Dat verklaarde de klik!

Ik kwam hem daarna soms nog tegen. Altijd even vrolijk en gezellig. Dus toen hij me bij hem thuis uitnodigde, zei ik gewoon ja. Leuk toch? Niks mis mee toch? Vrijblijvend ook.

Volgens vriendinnen ging er heel wat gebeuren. Man en vrouw, beide ongebonden, lekker samen lachen, nou dan weet je het wel…

Zo had ik het niet bekeken. Bovendien, wierp ik nog tegen, is ie natuurlijk moslim. Moslims doen heus niet zomaar vieze eenmalige dingen met ongelovigen. Ja, ik weet dat dat misschien naïef klinkt. Het kon me eerlijk gezegd ook niks schelen. Ik doe niks wat ik niet wil. En als ik wel iets zou willen, dan zou dat wel blijken. Dus ja, ik ging met het idee ‘gewoon vriendschappelijk chillen’ maar misschien werd het inderdaad spannend. Wilde ik dat? Niet per se. Ik voelde me lichamelijk niet aangetrokken tot hem, ik zou geen relatie met hem willen. Maar eigenlijk was het wel spannend… mocht er wel iets gebeuren, dan zou ik dan wel kijken wat ik erbij voelde. Ik ging er maar van uit dat ie besneden zou zijn dus dat was een bonus grapte ik, en seks met een moslim zou misschien ook wel leuk op mijn lijstje staan…

Het was een fijne avond geworden. Hij had voor me gekookt. Er waren vrienden langsgekomen. Er was een waterpijp, waar ik mij niet aan heb gewaagd. Er waren nog meer lekkere hapjes, waar ik mij dubbel en dwars tegoed aan deed. Er volgden discussies, documentaires werden besproken, we bedachten concepten voor nieuwe uitgaansgelegenheden en evenementen. Het was stimulerend, tijdloos, het voelde vertrouwd.

Het was ook ineens drie uur snachts. Oeps. Had ik werkelijk niet doorgehad. Er reed geen tram meer, wij hadden beiden geen auto en ik had geen geld voor een taxi. Ja, ook dat kun je impulsief, naïef of whatever noemen. Ik ben ook een Boogschutter. Ik ben nieuwsgierig, houd van gezelligheid, avonturen. Blame astrology. Dus ik belde de vriendin op waar ik zou blijven slapen. Die had mij al niet meer verwacht. Ze wenste me nog heel dubbelzinnig ‘veel plezier’…

Nou, dat was geregeld. We gingen naar bed. Badr vertelde me dat zijn bank trouwens ook erg lekker lag. Of ik er een deken bij wilde? Ik keek hem recht in zijn ogen aan. Lachte keihard. Alsof…

Weer een steek. Ik besluit toch maar naar het toilet te gaan. Daarna lekker fris douchen en dan een ontbijt voor mijn gastheer gaan fixen. Dat heeft ie wel verdiend. Zo comfortabel ziet die bank er niet uit.

 

Enge Mannen

‘Nou, wat een lef, een poster van een Amsterdams feestje in Rotterdam!’

Ik kijk zijn kant op. Hij had het dus inderdaad tegen mij, want hij kijkt me verwachtingsvol aan. In een miliseconde heb ik hem gescand: veertigplusser, in pak, trouwring, saai haar. Dat zijn die onverwachte psycho’s natuurlijk. Of is ie toch gewoon een huisvader? Hij ziet er niet uit als het prototype enge man. Ik geef een kort antwoord.

Twee minuten passeren. Nog zes voordat de metro eindelijk komt.
‘Duurt lang he?’ Ik antwoord niet. Maakt niet uit, er komt nog meer. ‘Je kan beter naar huis fietsen joh, mooie fiets trouwens’. Ik bedank vriendelijk en zeg dat ik naar de eindhalte moet, fietsen is geen optie. Kut! Waarom zeg ik waar ik naartoe moet? Dat gaat hem niks aan. Ik wil dit gesprek ook helemaal niet voeren….

De volgende vijf minuten kijk ik heel druk op mijn telefoon. Weet hij veel dat ik geen bereik heb hier onder de grond. Is zijn zaak ook niet. Ik wil hem geen ingang voor weer wat kletspraat geven. Of wat hij dan ook allemaal van plan is. Als de metro dan komt, stap ik heel ver van hem vandaan in. Ik ga precies zo staan dat ik kan zien waar hij is. Ik blijf alert en gelukkig gaat hij er eerder uit dan ik.

Aan de ene kant vind ik dat overdreven van mezelf. Onaardig. Paranoïa. Wat denk ik wel niet, dat iedereen wat van me wil? Of dat ik strategisch posities in ga nemen, wat kan er nou gebeuren? Ik ga toch niet dood van een onschuldig praatje? En daar zit het hem nou in. Want hoe onschuldig zijn die praatjes?

Waarom moet je me vragen hoe laat het is en of de trein naar Amsterdam gaat als we precies onder het informatiebord staan waar levensgroot tijd en bestemming op staan?
Waarom moet je aan precies een vrouw alleen, ’s avonds op straat, een vraag stellen terwijl er tig winkels open zijn?
Waarom begin je out of the blue met totaal vreemde personen op social media als Facebook en Twitter privé-gesprekjes?
Waarom zomaar een gesprek aanknopen en allerlei privé-vragen stellen en maar niet ophouden als ik gewoon even op een bankje in de zon wil chillen?

Ik weet zeker dat elke vrouw tig van dit soort voorbeelden kan geven. Dat iemand met iets ogenschijnlijk onschuldigs naar je toe komt, en je dan ineens opgescheept zit met een gesprek dat je niet wilt voeren. Met iemand die opdringerig is, vragen stelt die te ver gaan, je misschien wel volgt en aanraakt. Of je uitscheldt als je ze afwijst. In het echte leven net zo goed als op internet. Het is gebeurd voor je er erg in hebt. Weg zijn je grenzen. En dan heb je weer spijt omdat je iemand zover hebt laten gaan.

Onschuldige praatjes bestaan dus niet. Prototypes enge mannen evenmin.  En vrouwen, waarom zouden we ons dat geouwehoer allemaal moeten laten aanleunen? Waarom zouden we ons verplicht voelen te antwoorden, persoonlijke informatie te vertellen, vriendelijk te blijven? Gevleid te zijn en te bedanken voor complimentjes waarop je niet zit te wachten en waar meer achter zit? Nota bene nog aan jezelf twijfelen of je het niet hebt uitgelokt, of je niet onaardig tegen een onschuldig iemand bent. Waarom invullen dat diegene misschien wel eenzaam is, of gewoon vriendelijk en geïnteresseerd? Wat voor een onzin is dat eigenlijk allemaal?

Daarom heb ik besloten dat iedereen die ik niet ken, per definitie een Enge Man is. En wat hebben we altijd over enge mannen geleerd? Precies. En jong geleerd is vanaf nu dertigplus gediggydaan. Juist omdat niet op iemands voorhoofd geschreven staat dat ie niet klopt en je intenties dus niet kunt lezen. Wanneer we niets met elkaar te maken hebben, houd ik dat ook zo. Ik ben niemand mijn tijd en vriendelijkheid verschuldigd. Het gaat je niks aan hoe ik heet en waar ik naartoe ga (ik heet standaard Anita overigens). Ik antwoord niet, ik antwoord kort, ik verzin de meest bizarre verhalen ter plekke, ik blokkeer je gewoon of ik doe als het moet ronduit onbeschoft. Als de boodschap maar overkomt.

Mijn veiligheid en welbehagen zijn belangrijker dan de gevoelens van Jan Modaal. Die ene keer dat iemand dan onterecht gekwetst wordt, kan ie vast met zijn nette pak en zijn saaie haar thuis of op internet weer zijn verhaal kwijt.

Het was me het weekje wel

Ik was afgelopen week met verlof. Ik had nog zo gezegd zo weinig mogelijk uit te voeren en mee te maken en vooral te gaan slapen. Daar was ik namelijk echt even aan toe. Dit is niet helemaal gelukt. Ik heb afgelopen week:

– meegemaakt dat helaas mijn buren dit jaar niet zes weken vertrekken naar land van herkomst en ook niet spontaan in rook zijn opgegaan. Wat betekent: overlast, overlast en overlast. Slapen? Welnee!
– bij gebrek aan slaapmogelijkheden dan maar een dag aan opruimen besteed. Wat bij mij vooral betekent: eerst nog meer rommel maken omdat ik alles uit kasten en lades trek en op een hoop gooi, dan probeer te sorteren maar alles wel eerst uitgebreid bekeken, bevoeld, gelezen moet hebben, en uiteindelijk slecht afscheid van alles kan nemen. Met als resultaat: een dag kwijt en eigenlijk nog meer rommel.
– een dag lang behangen, zonder ervaring. Daarmee heb ik een halve kamer afgekregen. En daarmee dik tevreden! Ik ben nu eenmaal best perfectionistisch en mijn leermeesteres nog meer. Anderhalf uur over één baan was dus niks raars. Bovendien zijn mijn muren oud en verrot en vervelend, net als de rest van het huis overigens. Ik bleek ook nog eens een talent in banen naadloos aan elkaar laten aansluiten te hebben; weer wat geleerd!
– heerlijk gegeten, gediscussieerd, bijgekletst en plannen gemaakt met mijn twee besties;
– een dag aankijken hoe je laminaat legt gespendeerd. Weer met die leermeesteres, maar nu bij haar thuis. Mijn conclusie: niks voor mij. Geen geduld, geen vaste hand, geen inzicht, geen zin;
– een heerlijke zussendag in een openluchtzwembad doorgebracht met aansluitend lekker uit eten;
– een middag aan het strand gelegen, waar ik ook mijn hysterische maxi dress met psychedelische papagaaienprint kon showen aan het onvrijwillige publiek;
– een fietsongeluk gehad, heel dramatisch met de boodschappen over de grond rollend, een auto aan mij voorbijrazend en mijn leven voor mijn geestesoog voorbij zien flitsend. Allemaal goed gekomen overigens;
– een gezellige cookout slash karaokewedstrijd slash experimenteel dansen slash facetime concert met onbekende aan de andere kant van de wereld- dag beleefd met radiocollega’s;
– daarnaast vooral hevig zwetend, moe en lusteloos films gekeken omdat het echt heel raar drukkend weer was waardoor ik vooral heb gehoopt dat het eens flink zou onweren;
– geen mening over Gaza, Israël, Palestina. Niet de behoefte de straat op te gaan en foto’s en quotes te delen. Vóór deze week en erna trouwens ook niet. Ik weet niet hoe het zit en volgens mij weet ondertussen niemand het meer. Dat is blijkbaar heel raar. En daar ga ik niet eens sorry voor zeggen. Ik heb inderdaad vaak over van alles een mening. Maar niet omdat ik er – hoe hip- een mening over moet hebben. En dat maak ik nog altijd zelf wel uit, dankjewel;
– uiteraard me ook verbaasd en verdrietig gevoeld om de neergehaalde vlucht en alle theorieën over een derde wereldoorlog die rondgaan;
– natuurlijk kleding in de sale gekocht. Ik ben een vrouw. Ik heb ervoor gespaard. En ik had het nodig!

Ik heb me prima vermaakt deze week, maar helemaal ontspannen en losgekomen van het werk bijvoorbeeld ben ik niet. Wat ik nu dus antwoord als men mij vraagt hoe mijn week vrij was: ik ben toe aan vakantie.

 

Laten we er een hek omzetten

Gisteren las ik over een aparte homowijk. Voor homo’s, lesbo’s en transgenders, zodat ze rustig kunnen leven. Met een hek erom. Goh, aparte oplossing. Omgekeerde wereld enzo. Als ik zoiets lees stormen de vraagtekens en wat-alsjes bij mij door mijn hoofd.

Ik vraag me bijvoorbeeld af hoe je dan een woning toegewezen krijgt. Moet je ergens een homo-test door? Met vragenlijsten en hersenscans, helemaal theoretisch onderbouwd. Moet je eerdere schade aantonen. Wie weet krijg je wel een soort lidmaatschap. Met een pas. Met een regenboog erop. Met een foto erop waar je wel op mag lachen, want ‘ooooh gays zijn natuurlijk ook altijd zo vrolijk’. En kun je dan ook, als hetero, infiltreren? Wat als er vriendjes van je kinderen willen komen spelen of familie voor de grap eens onaangekondigd langs wil komen? Zou er een avondklok gelden?

Hoe hoog zou dat hek zijn? Zou je er een bom overheen kunnen gooien? En wat zit er dan nog meer binnen dat hek? Bioscopen, ziekenhuizen, supermarkten, scholen, discotheken? Want, misschien dat sommigen onder ons dat nog niet wisten, ook daar zijn homo’s, homo’s en krijgen ze te maken met vervelende situaties in contacten met anderen. En dan lijkt het me juist op het moment dat je thuiskomt, zaak dat je gewoon ff niet aan je anders-zijn herinnerd wordt. Maargoed, ik zeg ook maar wat natuurlijk.. ik doe maar een beetje logisch.

Lijkt me ook makkelijk als je van potenrammen je hobby hebt gemaakt. Zware dag gehad? Ff lekker stoom afblazen in de homowijk. Of met je kinderen langsgaan, wijzen en afkeurende woorden prevelen. Met rotte tomaten gooien. Opties en slachtoffers te over.

Ik kon al niet geloven dat het echt waar zou zijn. Maar tegelijkertijd: we leven in een gekke wereld. We worden bestuurd door imbecielen. En als er geld te maken valt, kan alles. Dus ik waagde er een zoekopdrachtje aan. Gelukkig, het is allemaal nep. Een ‘ludieke actie’ enzo. Die ik niet zo snap hoor, want de mensen die niets tegen homo’s hebben vinden zoiets meteen zot, en de sensatielijders en potenrammers onder ons balen misschien een beetje..maargoed. Het is niet zo. En het komt niet.

OK, drukte om niks dus. En toen ging ik denken…We hebben wel vaker bloedserieuze, gekke plannen voor aparte dorpen gekend in het land. Kampen voor Tokkies enzo. In dit geval zeg ik: bouwen maar hoor. Ik ken wel een aantal potentieeltjes (no homo).

 

Beste. dieet tips. ever.

Ben of ken  jij er ook zo één? Zo iemand die uit eten gaat en dan de kleinste salade bestelt. Zonder dressing. Die altijd en eeuwig ‘aan de lijn’ is. Die alle diëten al eens heeft geprobeerd.  Steevast zonder blijvend resultaat. Dan heb ik een aantal tips voor je/hem/haar:

1. DOE NORMAAL
Serieus! Denk even na. Je snapt, je wéét heus wel dat leven op een glas water met citroen, kaneel en peper niet mogelijk is. En dat er geen reden op deze wereld, behalve marteling, te bedenken is om echt voedsel door veel te dure smerige shakes en droge repen te vervangen.

Jij gaat echt niet de rest van je leven punten tellen, koolhydraten verbannen, calorieën uit de weg gaan, jezelf alle lekkers kunnen ontzeggen. Waarom zou je ook. Daar is het leven veel te leuk en te kort voor. Dat krampachtig bezig zijn met (niet) eten levert alleen maar honger en  een klotehumeur op. Daar schrik je misschien je naasten mee af; je lovehandles zitten nog precies waar
ze zitten en ze gaan nergens naartoe.

Aangezien je nooit dag in, dag uit de rest van je leven dit soort gekkigheden kunt volhouden,  is er dus eigenlijk geen kans van slagen. Mooi. Reden om er sowieso niet aan beginnen. Onthoud dit: niet of niet lekker eten lost nooit maar dan ook nooit iets op. Logisch dus dat jij vanaf nu nooit meer gaat diëten!

2. DOE NORMAAL
Besef dat je Beyoncé of Doutzen niet bent. Dat word je ook niet. Dat hoeft ook niet. Laat maar los dus. Je schiet er niks mee op jezelf met celebrities te vergelijken en ideaalplaatjes te willen nastreven. Ik zeg personal trainer, plastische chirurgie, privékok en zeeën aan tijd en geld hiervoor. En ja, ook veel meer geboft qua uiterlijk dan jij en ik meestal. Tough luck. Doe je niks aan.

Staar je ook niet blind op kilo’s en kledingmaten. Leuk voor je buurvrouw dat zij nooit meer dan vijftig kilo zal wegen, dat wasbordjes de trend zijn voor vrouwen…dat zegt niets over wat gezond is voor jou. En ik neem aan dat je meedoet aan die dieetonzin omdat je gezond wil zijn of worden.

Prop jezelf dus niet in een skinny jeans met muffintop als gevolg, als dat gewoon niet voor je is weggelegd. Verstop jezelf niet in tenten waarin je vormloos bent, alleen maar omdat je je schaamt voor je buikje. Straf jezelf niet met je kleding; je loopt er immers de hele dag in en ik weet uit ervaring: slecht zittende kleding voelt niet lekker en maakt je alleen maar veel meer bewust van de punten waar je nou juist niet zo blij mee bent. En wat schiet je daarmee op?

3. DOE NORMAAL
Klaag niet steen en been als je eigenlijk gewoon niet van je luie gat af wilt komen. Wil je afvallen, conditie opbouwen of strakker in je vel zitten, dan is het heel simpel: je moet keihard sporten. Dat vindt bijna niemand leuk, maar ja, jouw paardenreet en mijn zwemband gaan zich niet uit zichzelf oplossen.  En dat is waar de sportschoen meestal wringt. Kant en klare oplossingen willen in de vorm van een reep, een pil en een door-iemand-verzonnen-dus-zal-het-wel-zo-zijn dieet als religie, is lekker makkelijk. Klagen en huilen (gevolgd door een bak ijs) ook. Sporten is een stuk effectiever.

En dan de voor de hand liggende tweede in de afval-combo naast sporten: eten. Iedereen snapt dat een, of twee, of drie koekjes bij de thee heus wel eens mogen. Maar houd jij je daar ook aan, of heb je voor je het weet die hele rol achter de kiezen? Of drink je met gemak drie liter cola op een dag? Schep je drie borden avondeten op? Moet een zak popcorn helemaal leeg, vlak voor bedtijd ook? Ik spreek hier wederom uit jarenlange ervaring.
En als laatste:

4. DOE NORMAAL
Heb je je weleens afgevraagd waarom, voor wie je eigenlijk lijnt? En wat het je opgeleverd heeft? En wat heeft het je gekost? De mooiste, leukste, gezelligste mensen zijn mensen die lekker in hun vel zitten. Die gezond met zichzelf omgaan, die kunnen genieten. Die beseffen dat er zoveel meer is in de wereld dan alleen uiterlijk. Die in balans zijn. Is dat niet een veel leuker en realistischer doel om na te streven?

Keep calm and fuck dieting.

Vies he

Nou, we hebben het geweten hoor…het schoonmaakpersoneel van een aantal openbaar vervoersbedrijven heeft flink gestaakt. Van half maart tot eind mei. En dat heeft nogal wat effect gehad: ik hoorde mensen over ‘het vuil stond aan mijn knieën’, ik las dat de NS vond dat er serieuze gezondheids- en veiligheidsproblemen ontstonden op bepaalde stations en de reizigers vonden het allemaal ‘niet normaal’ en ‘ontzettend smerig’.

Ik moet zeggen: ik heb er vrij weinig van gemerkt. En ik reis zeven dagen per week met trein, tram en metro. Ja, de wc in de trein stonk nog wat sterker naar pis, maar normaal heb ik daar ook al niks te zoeken aangezien mijn gezondheid mij lief is. De metro was wat meer bezaaid met nauwelijks gelezen gratis krantjes dan normaal (wat ik normaal ook al niet normaal vind). Hebben de vervoerders waarmee ik reis, stiekem dan toch iets aan schoonmaken gedaan? Of waren er meer mensen zoals mijn collega, die uit ellende dan maar een vuilniszak meenam en begon op te ruimen wat anderen hadden aangericht, zodat toch nog veilig/gezond/prettig gereisd kon worden? Gek genoeg werd juist zij aangekeken alsof ze de antichrist zelve was.

Wat ik me dan afvraag is: wat hadden jullie dan verwacht? En nog meer: hoe de fuck kan je het zelf zo smerig laten worden dan? Dat knieënhoge afval is toch niet uit de lucht komen vallen? Die uitpuilende vuilnisbakken poepen toch niet zelf afgedankte boterhammen en lege blikjes uit? Denk je dat je onbeperkt alles maar kan dumpen en dat het vanzelf verdwijnt ofzo?

Het is hetzelfde gevoel dat me onlangs overviel toen ik na Koningsdag met aansluitend huisfeestje in de vroege uurtjes door de verlaten stad naar huis terug fietste. De straat was bezaaid met afval, de tegels waren bijna niet te zien. De spullen die men op de vrijmarkt niet meer kwijt kon en blijkbaar ook niet meer mee naar huis wilde nemen, waren gewoon achtergelaten. De omgeving was één grote vuilnisbelt geworden. Je moet eens om je heen kijken als na de film de lichten aangaan in de bios. In een kleine twee uur weten we van een schone zaal een varkensstal te maken. De medewerker die bij de trap met een vuilniszak staat waar we onze welvaartsresten netjes in kwijt kunnen, kijken we aan alsof het een of andere schlemiel is, als we hem al opmerken.

Blijkbaar is het heel normaal om flink te consumeren en je afdankertjes gewoon achter te laten. Opstaan en niet meer omkijken. We vervuilen er lekker op los en het is allemaal het probleem en de schuld en vooral de verantwoordelijkheid van een ander. Waarom zou je je omgevallen popcorn opruimen? Waarom zou je je Metro of Spits bij het uitstappen gewoon weer terugleggen in de zuilen waar je ze vandaan hebt gepakt, zodat ze niet zomaar, nog kraakvers, afgedankt worden en anderen ze ook kunnen lezen, revolutionair idee he?! Waarom zou je tien meter extra lopen om een afvalbak op te zoeken voor je bananenschil, als je het ook gewoon op de straat of de vloer van waar je ook bent kan gooien? Je ziet het toch zelf niet meer. Anderen ruimen het toch wel op. Daar krijgen ze toch ook voor betaald, ja toch? Je mag al niks meer tegenwoordig. Jouw blikje op die grote stapel maakt ook geen groot verschil…

Laat staan dat je elkaar erop aan kunt spreken. Net als een wc-bezoek in de trein kan je dat maar beter niet doen als je leven je lief is. Dan moet je je vooral met je eigen zaken bemoeien en niet zo moeilijk doen. Of als je, zoals mijn collega, wél je verantwoordelijkheid neemt en gewoon even je handen laat wapperen, word je getrakteerd op verbaasde blikken en opmerkingen.  Als vervolgens een Wubbo Ockels overlijdt en een brief nalaat over hoe wij onze aarde kapotmaken en het echt anders moet en kan, gaan we daar allemaal berichten op Facebook over delen en zijn we het er allemaal zo mee eens en is de man een visionair met een belangrijke Boodschap, met grote B ja.. Alsof we het allemaal nog niet wisten. Alsof we ineens dan het roer om gaan gooien. Alsof dan ineens die tien meter naar die bak niet teveel is. Niet dus. Delen en vergeten is het. Consumeren, wegwerpen en niet meer omkijken.

Het stakende schoonmaakpersoneel heeft (onbedoeld) iets heel anders pijnlijk in de kijker gespeeld: Nederlanders. Vies, niet normaal en ontzettend smerig.

 

Het wolkentoetje effect

Ken je dat, dat je iets hoort, ziet of ruikt en je ineens weer teruggaat in de tijd? Opeens ben je weer 16, ben je op een bepaalde plek, is die ene speciale persoon er weer even…

Mijn oma komt terug als ik speculaasjes zie. Die at ze op brood. Met roomboter. Van speculaasjes word ik dus heel blij. Als ik de deo van Vaseline Intensive Care ruik, ben ik plots weer 17 en op Elba, voor het eerst op vakantie en met het vliegtuig. Herinneringen op basis van geur zijn overigens ‘olfactorisch’. Je kunt ook olfactorisch hallucineren. Misschien ruik je dan helemaal niet het bloemetjesparfum van die lang verloren liefde waar je aan denkt, maar doet je lichaam je dat geloven… het brein, het is raar en eng en daarom zo fascinerend tegelijk!

Die flashbacks zijn niet altijd even leuk. ‘Michel’ van Anouk kan ik bijvoorbeeld niet horen zonder te denken aan de verschrikkelijke luduvudu die ik had toen dat liedje een hit was. Ik draaide het dan ook keihard en non stop en huilde mezelf helemaal leeg. Ongeveer een week lang. Nu kan ik daar wel om lachen natuurlijk.

Dit soort momentjes kunnen je helemaal overvallen. Ik vind ze over het algemeen heerlijk. Je kan dan weer even stilstaan, loskomen van waar je mee bezig bent en lekker wegdromen. Kort of lang, afhankelijk van waar je bent en wat je doet; ik geef de voorkeur aan lang. Ik ben nou eenmaal een dromer. De herinneringen gaan vaak gepaard met een eerste keer, dat maakt het zo speciaal en dat maakt dat je in je hoofd die koppeling maakt. Zoals bijvoorbeeld mijn eerste keer bestellen bij Asos. En het eerste wolkentoetje dat ik at.

Let op: vanaf hier wordt het goor. Als je een zwakke maag hebt, visueel bent ingesteld, aan het eten bent en/of niet van vieze praatjes houdt: stop hier. Mocht dat je allemaal niet afschrikken, lees dan vooral verder. Voor wie het niet weet: een wolkentoetje is een luchtig chocoladetoetje, op een romig laagje.

Er was eens een dag dat ik erge migraine had. Helaas ken ik nogal wat van die dagen, maar deze dag was anders. Mijn allereerste Asos bestelling zou bezorgd worden namelijk. En zo geschiedde. Ik was op het werk, waar ze wel gewend aan en enthousiast over al die pakketjes die met enige regelmaat voor mij binnenkwamen, waren. Ik pakte de doos uit en daar waren ze: sandaaltjes. Open schoenen met zo’n ding tussen je tenen die je ook bij slippers hebt. Van nepslangenleer. Goudkleurig. Nel Veerkamp zou er trots op geweest zijn. Ik was het ook. Ik trok ze meteen aan; beeldig. Iedereen was het met me eens.

Nu moet je ook weten dat migraine bij mij een vast verloop heeft: de hoofdpijn kan ik als ik er op tijd bij ben hopelijk keren door twee zware pillen te nemen en een uur te gaan slapen. Zo niet, dan zal deze alleen maar heftiger worden, ik zal last krijgen van misselijkheid, verkrampen, ik ga zelf kromtrekken, ik zie er niet uit, ik kan niet tegen licht en geluid en uiteindelijk spuug ik mijn longen uit mijn lijf. Waarna het gek genoeg meteen weer een stuk beter met mij gaat, behalve dan dat ik geen energie voor wat dan ook heb. Maargoed.

Aangezien ik op werk was, waar ik niet even een uur terug in bed zou kunnen kruipen (iets wat ik een puik plan zou vinden wat de werkgever ook veel oplevert trouwens) en waar ik geen medicijnen tot mijn beschikking had, werd het dus erger en erger. Het wolkentoetje dat ik voor het eerst had gekocht als een soort troost smaakte me niet. Op een gegeven moment was ik zo beroerd dat ik naar huis werd gestuurd.

Hoe ik de tram heb gevonden weet ik niet meer; ik weet alleen dat ik enorm opgelucht was toen het mijn halte werd. Eruit wilde ik, zweette als een otter, ik was misselijk, gedesoriënteerd en ik moest echt enorm hard overgeven. Met oogkleppen op en mijn verstand op nul liep ik zo snel als ik kon op intuïtie naar de plek waar ik wist dat ik moest zijn. Als ik thuis maar haal, als ik thuis maar haal, als ik thuis maar haal was mijn mantra.

Ik haalde thuis niet. In een zijstraat overviel mijn eigen overgeven mij. Ik klapte dubbel en de romige, bruine, plakkerige drab die ooit een wolkentoetje geweest was, vloog keihard mijn keel en neusgaten uit. En belandde op mijn nieuwe sandaaltjes, tussen mijn tenen en op de koplamp van een geparkeerde Mercedes, wat mij dan weer een raar soort genoegdoening verschafte.

Voor zover mijn eerste Asos bestelling, mijn eerste wolkentoetje en mijn eerste keer over mijn eigen voeten kotsen. Hallo nieuwe koppeling van gebeurtenis en herinnering. Van de bestelling volgden er meer, van de andere twee niet. Ik kan geen wolkentoetje zien of ik word misselijk. Gek genoeg heb ik met bestellingen plaatsen minder moeite…