Getest: groene couscous

Kortgeleden kreeg ik zomaar ineens het kookboek Spicy,  De West-Kruiskade kookt cadeau. Een schot in de roos! Ik ben gek op koken, op eten, op kookboeken en dan vooral met veel plaatjes en  ook nog eens op Rotterdam. De West-Kruiskade is een straat in het centrum van Rotterdam die met recht kleurrijk genoemd mag worden. En dan refereer ik aan de koopwaar, de mensen en de sfeer. In dit boek leer je een aantal van de eigenaren van de vele winkeltjes kennen aan de hand van hun favoriete gerechten van over de hele wereld met dito ingrediënten, en die zijn dan allemaal op de West-Kruiskade te vinden. Superleuk, vooral als je net als ik er regelmatig te vinden bent.

Ik vind het heerlijk om in kookboeken te bladeren. Ik kan daar helemaal in wegdromen. Ik proef hoe het zal smaken en zie hoe het er allemaal uit komt te zien. Of kan komen te zien. Want vaak lijkt wat ik op mijn bord tover in de verste verte niet op de prachtige creaties zoals ze in de boeken (of op de pakjes en potjes) staan. Soms is een recept ook gewoon raar. Wat ik dus heb gedaan, is zomaar een recept uit het boek pikken en het gaan klaarmaken. Kijken of het zo lekker wordt als in mijn hoofd, of het recept een beetje klopt en hoe het er uit ziet als een leek als ik het maakt. Is het boek dan dus de aanschaf waard?

Ik kies voor Groene Couscoustaart. Ik vind couscous lekker, het is een goed recept voor snelle doordeweekse maaltijden en ik heb sinds kort een oventje na jaren gemis, dus deze ovenschotel met spinazie en gehakt gaat de vuurdoop krijgen! Er gaat verder nog ei, parmezaanse kaas, crème fraîche, paprikapoeder, knoflook en ui en basilicum doorheen en wat belegen kaas overheen. Het gerecht heeft geen ingewikkelde technieken en komt eigenlijk neer op knoflook en ui hakken en met gehakt bakken, couscous koken, de hele boel mengen, op smaak maken, bestrooien met kaas en in de oven schuiven. Kind kan de was doen!

Maar terwijl ik aan de slag ga, denk ik: 150 gram spinazie? Dat is toch niks? Daar blijft niks van over! Die couscous wordt daar echt niet groen van. Plus, het is een gerecht voor vier personen. Dat is misschien ongeveer vier blaadjes spinazie per persoon wat je dan overhoudt. Dat moet wel een foutje zijn? Ook heb ik aan het einde van het recept ineens basilicum over. Daar wordt niks meer over gezegd, dus ik strooi het maar over de schotel heen. Daarnaast heb ik een romatomaat in plakjes gesneden over de schotel verdeeld, want: die had ik toch liggen en het geeft het gerecht een beetje kleur. Want groen, dat is het inderdaad niet geworden!

Eenmaal uit de oven zit het er best mooi uit:

Er zijn wel wat tomaatstukjes zwart geworden. Oeps, volgende keer eventjes wat folie erover. En de smaak dan: die is mild. Ik proef goed wat er allemaal inzit, maar het is geen smaakbeleving waar ik steil van achterover sla. De melige couscous blijft de boventoon voeren. Gek, met twee soorten kaas erdoor! Ik mis wat meer groenten, wat body, een pittige nooit. En qua kleurenpalet is het ook niet heel spannend. Vier personen kan ik hier niet van voeden ook. Misschien twee dames aan de slanke lijn en hun denkbeeldige dikke ik erbij… (ik geef toe, ik ben gewend te schranzen. Blame the momma).
Een dwarsdoorsnede... en mijn keukentje

Is dit gerecht dus een totale flop? Nee, zeker niet. Het is makkelijk en snel te maken, wat altijd fijn is. Ik ben niet van veel stappen en ingewikkelde technieken. Je doet er wel goed aan om er lekker veel groenten en/of een salade bij te serveren. Dan is het een prima hoofdmaaltijd die toch weer eventjes iets anders dan normaal is. Het is ook vrij goedkoop te maken met restjes en dingen die je toch in de keukenkast hebt staan (aka #keukenkastcookings). Pittig of erg gekruid is het echter niet, en dat verwacht je wel van gerechten uit dit boek. Ik vind het vooral een basisgerecht, die je dan zo spannend als je zelf wilt kunt maken. De tomatenschijfjes die ik bovenop de kaas gelegd heb, houd ik erin. Sterker nog, een flink tomatendak met  peper en zout erover maakt dat de kaas eronder smeuiig blijft. Lijkt me prachtig met verschillende kleuren tomaten. Dan wel even opletten dat de boel niet zwart wordt, en anders de helft van de tijd de schotel afdekken met aluminiumfolie. Lijkt me ook lekker met geitenkaas ipv belegen kaas. Of om het helemaal Italiaans te maken zou ik er ipv crème fraîche, ricotta doorheen doen. En nog wat pijnboompitten erover strooien. Misschien nog wat chilipeper erdoor voor wat pit. Of je maakt het Midden-Oosters met gedroogde vruchten, ras-al-hanout en amandelschaafsel en koriander ipv basilicum. Mij inspireert het boek in ieder geval, en dat is nou precies wat ik van een kookboek verwacht. Spicy mag blijven en ik test vrolijk verder!

Spicy, De West-Kruiskade kookt//Irene de Vette//Uitgeverij Trichis//ISBN 978 94 90608 63 7

 

Want mijn snor kan ik harsen

‘Op een dag kijk je in de spiegel en zie je je moeder’. Zo opent Saskia Noort, mijn persoonlijke heldin al is ze blond, het boek1000xAnybody. Anybody is de rubriek van het blad VIVA waarin een lezer(es) uit de kleren gaat en over de plus- en minpunten van het eigen lijf praat. Daarmee slaat ze precies de spijker op zijn kop. Ik ken dat moment. Het is een tragisch moment dat diepe indruk heeft gemaakt en dat elke vrouw, ik durf dat te wedden, te verwerken krijgt. De rest van haar stuk is zoals altijd weer een feest van pijnlijke herkenning.

Vrouwen en hun lichaam: het is een ingewikkeld verhaal. We houden ervan, we haten het. Vaak vooral dat laatste. En hoewel ik dat eeuwig zonde vind en van anderen nooit snap waarover ze klagen, doe ik er zelf ook aan. Waarom ben ik niet gewoon geboren met mooie volle lippen? Wat heb ik aan een snor? Waarom ben ik zo lang? Waarom zit mijn haar nooit leuk? Ik zie er altijd moe uit! Waarom zijn mijn kuiten zo dik?

Natuurlijk zijn er dagen waarop alles meezit. Waarop alles klopt en samenvalt en je je het meest lekkere ding op de aarde en ver daarbuiten voelt. Je merkt dan ook dat anderen dit opmerken en bevestigen, wat super voor je ego is. Dit overkomt me ongeveer vier keer per jaar. En dan hebben we het over dagdelen he. Tussen dat gezeik en dat hoogtepunt in maak je er het beste van en hoop je vaak maar dat je niemand tegenkomt op straat of in de supermarkt.

Om persoonlijke redenen (ik heb het aan de stok gehad met de hoofdredactrice), liet ik de VIVA altijd linksliggen en probeerde ik anderen te overtuigen dat ook te doen. Ik weigerde het blad te noemen, te kopen, te lezen enzovoorts. Ik was on a ‘one-woman mission’ om dat stuk pulp helemaal kapot te negeren. Niet dat ze daar natuurlijk ooit iets van hebben gemerkt en het enig impact op wat dan ook heeft gehad natuurlijk, maar daar gaat het niet om. Ik ben nu eenmaal een vrouw van mijn principes….

… maar stiekem pakte ik het blad wel altijd uit de schappen in de supermarkt. Als ik zeker wist dat niemand keek natuurlijk. En dan bladerde ik direct door naar de Anybody. Mateloos intrigerend, elke week weer.

Ik weet niet wat het precies is wat ik er zo leuk aan vind om te kijken naar anonieme blote lichamen zonder hoofd, op een foto van een paar centimeter en in zwart-wit. Misschien is het het feit dat je er een heel verhaal bij kan verzinnen. Hoe zou dat hoofd er nou uitzien bijvoorbeeld? Wat zijn ogen toch bepalend he, zonder mis je dus echt de ziel, de essentie van een persoon…

Ook het vergelijken vind ik heerlijk. Dat je denkt van: ‘jezus, wat een klutsknieën/hangbuik/klauwen!’ en dan ineens erg blij bent met jezelf. Dat je leest dat een man trots is op zijn brede schouders en je dat in de verste verte niet terugziet. Ik herinner me een vrouw, maat 36, borsten en billen aanwezig, mooie taille, strak in haar vel, goede lengte, alles in verhouding, kortom: een godin. In deze vergelijking kwam ik er zelf dan weer wat minder goed vanaf. Dat lijf zou ik ook wel willen hebben. Zij vertelde dat ze heel erg onzeker was en haar lichaam niet mooi vond. Ze schaamde zich er zelfs voor. Ik kon daar gewoon met mijn spreekwoordelijke pet niet bij. Had ze geen ogen?! Ontbrak het haar aan een spiegel anders?! Hopelijk dacht ze er anders over na het zien van haar eigen foto’s….

Anybody keer duizend, dat staat dus garant voor smullen, dacht ik. Lekker brainless entertainment, ongegeneerd staren zonder betrapt te worden zo lang als je wilt, uitlachen, bewonderen, goede voornemens om echt te gaan sporten maken en alles voorzien van heel gemeen(d) commentaar. Begeleid door een hapje en een drankje en in het gezelschap van mijn zus, want gedeelde pret is dubbele pret.

Dus beginnen we gewoon wat te bladeren. Lachen we om scheve tieten, lelijke tattoos, bewonderen we strakke benen en mooie verhoudingen en ineens is daar een vrouw met maar één arm. Een verlamde man in een rolstoel. Iemand met borstkanker. Een jonge meid die over haar hele lichaam littekens heeft omdat ze in zichzelf snijdt. Verbrande huid. Een stoma. Dat hadden we niet verwacht. Het is allemaal ineens niet meer zo licht en grappig en roept vragen op. Hoe gaat dat eigenlijk met zo’n stoma? Wat moet iemand wel niet voelen en meemaken om zichzelf te verminken? Wat is er gebeurd met die vrouw; hoe verloor ze haar arm?

Dat precies is de kracht van Anybody. Je weet niet wie het zijn en dat is niet belangrijk. Het kan iedereen zijn. Het kan iedereen overkomen. De verhalen lezen van anderen kan je troosten, je kunt je erin herkennen of je er juist tegen afzetten. Het is gewoon lekker bij iemand binnenkijken maar zet je ook aan het denken. De vergelijking met mezelf heb ik wederom kunnen maken. Ik zou best wat spier kunnen gebruiken inderdaad, mijn voeten zijn plat evenals mijn kont en ik zou ook wel wat korter willen zijn. Maar wat maakt het uit? Mijn snor kan ik harsen. Voor mijn niet-bestaande wimpers bestaat er toevallig wél mascara. Mijn platte poten brengen me waar ik zijn moet en alles aan en in mij werkt (nog) naar behoren. De enige en grootste lichamelijke beperking zit tussen mijn eigen oren…

1000xANYBODY//Nieuw Amsterdam Uitgevers//ISBN 9789046807033

TV: Ze is van mij

“Vrouwen kunnen heel goed manipuleren. Zo zijn ze. Als man heb je daar absoluut geen weerstand tegen. Je bent bij voorbaat uitgeschakeld”

Aparte uitspraak. Er valt veel voor te zeggen, moet ik als vrouw eerlijk toegeven.
Bovenstaande uitspraak is van Rob de Nijs, gedaan in het programma Ze is van mij. Een talkshow waarin mannen over vrouwen praten. Elke maandagavond nemen twee bekende Nederlanders plaats en kan het praten gaan beginnen. Daarbij worden vragen gesteld als: Hebben vrouwen humor? Kunnen mannen en vrouwen maatjes zijn? Wat is ware liefde? Houden vrouwen van ijdele mannen? Hebben oudere mannen minder behoefte aan sex?

Dat is niet het enige dat aan bod komt. Een kleine opsomming van wat er nog meer elke week terugkomt:

– Een apenexpert die de gastenvertelt op welke aap zij (qua gedrag) lijken. Best grappig, vaak treffend. Mannen zijn dus geen honden, het zijn apen! *Genoteerd.
– De tieten- de billentape, waar een stuk of 15 plaatjes voorbij komen en favorieten uitgekozen worden. Met soms merkwaardige beredenering (“je ziet gewoon dat hier een lieve vrouw aan vastzit”).. Mannen zijn natuurlijk visueel ingesteld. Als vrouw ga je meteen zitten vergelijken. Op welke lijken die van mij? Hoe doe ik het in vergelijking tot die anderen? Jaja, ontken het maar. Ik doe het wel!
– Gekke weetjes. Bijvoorbeeld dat sexpoppen in Japan Dutch wives worden genoemd, mooie meisjes vaak vreemd ruiken en 60% van de vrouwen masturbeert op het werk. Zoals ik al zei: gekke weetjes. Hou ik wel van.

Dit halfuur durend tv-feestje wordt gepresenteerd door Waldemar Torenstra en Maxim Hartman. Prima combinatie. Waldemar met zijn blonde lokken, aandoenlijke stottertje en slisje (tegenover die strakke armen, dat ontgaat ons heus niet!) en die fungeert als sussende buffer tussen Maxim en de gasten. Maxim dan: zelfbenoemd vrouwenexpert en rouwdouwer met het hart op de tong maar wél met een valide punt die weleens wil doorduwen of te ver gaat. Een good cop, bad cop combinatie die heel prettig is om te zien en die gewoon werkt.

Thamar en ik vinden het te gek als mannen zich laten horen. Als ze met ons in discussie gaan of als ze ons een kijkje in hun hoofd gunnen door een stuk voor ons te schrijven, bijvoorbeeld. Daarom vind ik dit programma ook leuk. Mannen en vrouwen en relaties; je raakt er niet over uitgepraat! Mannen over vrouwen horen praten is dan ook echt rete-interessant. Het is allemaal wat minder intelligent dan de VPRO in de programmaomschrijving zelf doet vermoeden, maar dat maakt helemaal niks uit. Het is gewoon herkenbaar, soms juist niet, het is lekker luchtig en toch licht informatief, er worden soms heerlijk platte grappen gemaakt en dat mannen ook heel oppervlakkig en hard over uiterlijk kunnen zijn, bewijzen de volgende uitspraken wel:

Haar borsten zijn wel een beetje groot… Maar ik vergeef het haar (over Scarlet Johansson).

Haar haar is niet zo mooi hoor; ze heeft een vrij slap kapsel! (over Eva Jinek)

Verschrikkelijk. Het lijkt of haar hoofd te groot is voor haar lichaam (over Sylvie Meis)

“Jij bent zo perfect afgetraind, dat is niet meer sociaal!” (over gast Arie Boomsma)

Fantastisch toch? Ik heb heel goed opgelet tijdens de drie uitzendingen die al zijn geweest. Ik heb een aantal uitspraken (vrij) genoteerd. Sommige treffend, andere cliché of gewoon niet zo waar, weer andere gewoon grappig:

“Vrouwen denken dat ze bepalen, maar dat is helemaal niet zo”

“Je moet ze altijd gelijk geven… de man wil geen gezeik”

“Vrouwen zijn altijd zo onzeker”

“Wij zijn gewoon verstandiger”

“Alles is moeite en pijn in dit leven”

“Ik vind het heerlijk om aangevallen te worden”

“Toegeven aan lust vind ik een zwakte”

“De vrouwen hebben de macht”

“Jullie reduceren vrouwen tot een onzeker hoopje wanhoop”

“Taal is de beste ingang bij vrouwen. Als je een beetje kan formuleren, kan je elke avond een nieuwe date hebben”

“Als je deze vrouwen ziet zou je toch bijna denken dat god wél bestaat!”

”Bij een mooie lach en lichaam ben je als man 2 uur behoorlijk hulpeloos”

“Machtsverhoudingen zijn de basis van elke relatie”

“Als je dan weer verliefd bent, denk je “Ja goddomme, ik leef!”

‘Ik hou niet van die opgeruimde typjes, met van die blonde haren”

“Je moet het je als stoere vrouw kunnen veroorloven om stoer te zijn”

“Ik kan er niet tegen als een vrouw gaat huilen… dan ga ik smelten”

Ik zou bijna zeggen: Ze is van mij is een soort ZoetZuur, maar dan omgekeerd. En op de buis. Er werden acht afleveringen gemaakt, waarvan aankomende week alweer nummer vier op de buis verschijnt. Ik ben fan! Gemist maar wel nieuwsgierig? Op internet terug te zien: klik!

 

Ze is van mij/VPRO/Maandag/Nederland 3/rond half tien ’s avonds