Damaged goods

Een rugzakje meedragen (gayest term ever), een verleden hebben, getekend door het leven gaan, done wrong; damaged goods.

Ik wil het niet. Ik wil niet boeten voor wat een ander je aangedaan heeft. Waarom kon je die onbetrouwbare slettebakken keer op keer wel je hart, je vertrouwen en jezelf geven en moet je bij mij nu moeilijk doen? Ik wil niet weer de scherven, aangebracht door die anderen, bij elkaar rapen om je op te lappen. Ik ben geen verpleegster!

Een verleden heeft iedere volwassene nou eenmaal. Zo ook ik. Ik snap alleen niet waarom dat verleden vaak niet gewoon gelaten wordt voor wat het is: iets van vroeger. Waardoor je nu bang bent jezelf (bloot) te geven. Niet voor mij durft te gaan. Angst hebt weer gekwetst te worden en daarom het goede (ik dus!) maar afstoot. Sabotage. Het is vermoeiend en oneerlijk. Wat heb ik daaraan?

Ik wil best investeren in een relatie. Ik snap dat het niet altijd over rozen kan gaan. Maar ik heb geen zin in mijn best doen voor iemand die gedane zaken niet kan loslaten en die op mij projecteert. Mensen die het verleden naar het heden trekken, hebben geen oog voor de toekomst. Ik bedank.

EERLIJK:

‘Op stap met de girls’ betekent vaak: we hangen een beetje, ik ga vroeger dan mij lief is naar huis en breng de nacht door met Will & Grace, seizoen 2.

Maar dat hoef jij niet te weten.

Als een koe

I’d follow you anywhere… as long as it’s where I wanna be

© Sally Solomon

Ik ben er uit

Mannen en vrouwen willen uiteindelijk hetzelfde.
Want: wie wil er nou niet een fijn warm nest (letterlijk en figuurlijk) om naar terug te komen? Gewoon een stabiele basis, weten dat het goed zit, het liefst ook liefde en passie erbij. Lekker samen jezelf zijn.

Het punt is, dat we elkaar blijkbaar altijd op het verkeerde moment tegenkomen. Als de een wel al zover is en de ander niet.

Wij vrouwen zijn ‘klaar geboren’. Mannen zijn op dat punt rond… tja… wanneer? Na het dertigersdilemma, de midlifecrisis en al die shit. Misschien?

Zeg maar als jij je beste jaren en je strakke lichaam vergooid hebt en met de kids opgescheept zit (ja, ik weet: onvoorwaardelijke moederliefde, is geen moeite blablabla). Uiteindelijk is wanneer hij don’t wanna be a playa no more en gaat settelen met een meisje dat ook ‘klaar’ geboren is. Vijftien jaar geleden.

Parels voor de zwijnen

Ik hoor jullie opmerkingen wel.
Als het aan jullie lag, durfde ik zonder masker op mijn kop de deur niet uit.

Want ik heb geen lushious lips, geen curvacious hips, geen cup F in combinatie met een wespentaille en mijn bil is verre van een bijzettafel.

Jullie mannen gaan voor  A+ ONLY! Minder dan dat mag niet eens in jullie schaduw staan! Daar krijgen jullie geen boner van, jullie doen nog liever de ‘Haribo’.

We vergeten voor het gemak ff jullie eigen crusty feet, bierbuik, navelpluis, kippenborst en die u-bocht in ya dick.

Ik lach.

Want ik weet dat er echt wel dime pieces bestaan. Uiterlijk EN innerlijk nice. Ze zijn er. Tuurlijk! Yup. I ain’t even hating.

MAAR

Aan jullie arm lopen ze niet.

Nee, als ik me buiten begeef (want ja, dat doe ik toch echt, zonder berouw want ik weet) dan zie ik jullie met hood rats. De tip drills met plastic haar. Met gewoon leuke, lieve girl-next-doortypes als jullie geluk hebben.

Ja, ik lach. Ik kijk je aan en ik lach.

Want ik weet. En jij weet.
Now stop calling me.

Voordat we verderpraten…

Of het nou om een verzoek, een scheldkanonnade, ditjes en datjes, zakelijke afspraken of wat dan ook gaat:

MIJN OGEN ZITTEN HIER! (zeg maar, dertig centimeter hoger)

Ik dank u.

WAT NU?

Doordat ik Darryl probeer te negeren in mijn hoofd, maar continu spreek op de ping heeft het niet zoveel zin. Mijn gedachten afleiden dan? Moet kunnen. Daten dus. Ja. Ik ben toe aan een date. Ik ben toe aan een man die mij het hof maakt, al is het maar voor een avondje uit eten. Of iets anders, maar geen bioscoop.

Alleen zijn er enkele kleine probleempjes waar ik tegenop loop. Met wie? Hoe ga ik daten? Ik ga met niet inschrijven op datingsites. Dat heb ik ooit gedaan als project voor Girls in the City. Alles wat bij mij matchte was alles wat niet bij mij matchte (lees: lelijk, te dun, sufferds). Sorry. Datingsites zijn keihard en ik ook. Enthousiast heb ik dan ook nee gedrukt op alle profielen. Het scheelt natuurlijk ook dat ik niet echt opensta om zo in contact te komen met een man. Vraag me niet waarom, want ik heb alle profielensites gehad die in je hoofd op kunnen komen. Alleen, ik heb nog nooit gedate via internet. Oh, wacht ik lieg. Dat bleek dus uiteindelijk ook een flinke fail. Via Twitter bleek het ook niet helemaal je-van-het te zijn. Pff, ik geloof er niet meer in. Waar is de tijd gebleven dat je die ene prachtige man tegenkwam in de supermarkt? Of in de club? Het lijken tegenwoordig allemaal wel luie donders geworden zijn. Wordt er niet meer gejaagd? Het enige wat een man nu nog aan je vraagt is of je ping hebt. Als je die blijkt te hebben is het al gewonnen. Daaag! Ik heb dus nooit ping. Ook al kunnen ze me zien pingen.

Hoe ga ik dan daten? Wachten tot het zomer is, zodat alle heerlijke mannen weer uit hun grot komen klimmen? Ik weer op m’n lekkerst ben met mijn diva-zonnebril op mijn neus en cocktail in mijn linkerhand en een sigaret in de andere? Wachten tot ik uit mijn winterdepressie ben geklommen en wachten tot ik aangesproken door die ene man die ik altijd in de metro zie met die dreadlocks zo lang dat ik er spontaan van begin te kwijlen. Nu weer overigens, heeft iemand een teiltje? Zoveel vragen, zo weinig oplossingen. Alhoewel, de oplossingen zullen er vast wel zijn, maar zijn het de juiste? Of ben ik te moeilijk, te lastig, te kieskeurig hoe ik mannen wil ontmoeten?

Bang om mensen zelf aan te spreken ben ik niet. Alleen nu komt het eigenlijke probleem: ik heb het gevoel alsof ik Darryl bedonder? How lame can i get? Serieus, op het moment dat ik dat typ kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan. Ik wil ook bijna op backspace drukken, maar laat maar. Het is nu eenmaal zo. Alsof ik verbonden ben aan hem. Niet dus. Ik stel me weer eens aan. Daten, daar had ik het over. Niet over Darryl. Laat ik hem eens voor het gemak vergeten. Haast onmogelijk, toch ga ik het proberen. Even mijn kop houden. Gewoon even stil over die man die ik (niet) wil.

Opnieuw: daten. Hoe ga ik daten. Hyves heb ik niet. Partypeeps ben ik al eeuwen niet meer geweest en ik moet zeggen dat die site mij ook niet vrolijk stemt. Datingsites zitten mannen waarvan ik enthousiast wordt om nee te klikken. Ik word er een beetje gemeen van. Ik vind het leuk om weer eens op nee te klikken. Dat lijkt me geen goede instelling. Twitter is toch wel de enige manier om in deze gure dagen aan een leuke kerel te komen. Het probleem is dus: wie? Ga ik alles volgen wat ik lekker vind in de hoop dat ze me terugvolgen. Met gekruisde vingers hopen dat hij niet dom is? Bidden dat hij humor heeft? En als hij dat allemaal heeft, die DM sturen? Nee, dat wordt geen date. Even serieus, dat weet ik zelf natuurlijk ook wel. Dat wordt een twuck, een Twitterfuck. Jezus allemachtig, ik ben een date-dombo. Ik ben ook nog maar één keer in mijn leven écht op date geweest en dat was dus een regelrechte ramp. Mijn eerste dat in mijn leven was onzin. Opeens vind ik het niet zo gek dat ik er geen vertrouwen in heb.

Alhoewel, een twuck kan best wel even mijn gedachten afleiden van die man waarvan ik zijn naam tot 1 januari niet meer mag noemen in een artikel. Het is alleen dan hopen dat ik niet te maken heb met een knakworst. Of een sukkel. Of iemand die uiteindelijk nooit tijd heeft (lees: terugkrabbelt). Oh help, ik moet events afgaan. Ik moet mijn hoofd laten zien waar mensen komen. Zelfs in de winter. Zucht.. here we go.wish me luck.

De split

De tegenwoordige single vrouw heeft het moeilijk.
Hoe je het ook wendt of keert, ze doet het altijd fout.

Fuck on the first date? Je bent geen relatiemateriaal.
Elkaar eerst beter leren kennen? Je bent ouderwets.
Dat kan twee dingen betekenen:
1. Dan toch niet. Hij neukt wel een ander.
2. Hij doet eraan mee maar doet ondertussen tóch een ander

Heb je, als moderne vrouw met ook zo haar behoeften, je bevonden in de scharrel-zone, dan ben je eigenlijk ook afgeschreven als wifey material. Maakt niet uit hoe eerlijk, trouw, lief, lekker, gezellig, slim, the whole nine yards je verder bent. Want ja, ze weten hoe dat eraan toegaat; ze hebben immers zelf de halve wereld afgeneukt en vervolgens afgedankt. Een vrouw die lust en liefde ook kan scheiden is te onafhankelijk en dat is funest voor zijn ego. Maar daar hebben we het nu even niet over. JIJ moet eigenlijk gewoon maagd zijn. Of doen alsof.

Dat scharrelen. That’s a whole new ball game (no pun intended). Je hebt de booty call zonder enige verplichtingen. Die trap(t) je zonder pardon de deur uit na bewezen diensten. Je hebt de fuck buddy; die vind je wel aardig verder. Waarschijnlijk mag je blijven slapen en een film kijken enzo. Binnenshuis. Je hebt de friend with benefit. Daarmee mag je je ook in het openbaar begeven. Misschien zelfs affectie tonen. Je hebt de ‘we zien wel wat het wordt maar voorlopig wil ik alleen neuken’. This shit is confusing!

Dus wacht. We gaan samen uit. We gaan samen naar huis. Je vindt me lief, leuk en aardig. Ik bak eieren voor je. Ik was je fucking onderbroek. Ik ken nota bene je moeder. We lopen hand in hand. Je haalt dingen in huis die ik lekker vind. We slapen lepeltje lepeltje. Maar dit mag geen relatie worden?! Het mag niet officieel, dan krijg je het benauwd. Dan komen er verwachtingen bij kijken. Dan ‘moet’ je ineens dingen. Dan is het inderdaad de bedoeling dat je hem niet in iedereen steekt die voorbijkomt. Omgekeerd krijg je hetzelfde, logisch. En dat is moeilijk. Dan krijgen we massaal bindingsangst. Verantwoordelijkheid? Gevoelens? Verbintenis? BAH! NEE! ALLERGISCH! De deur gaat spontaan dicht.

Dan toch niet. Dan gaan we toch scharrelen. Wat jij wil. Ja, dan moet je ook niet boos worden als ik je niet bel op je verjaardag. Dat ik geen zin heb met jou hand in hand te lopen. Je vrienden niet hoef te ontmoeten. Dat ik jouw eieren niet bak en jouw onderbroeken niet was; ben jij helemaal gek geworden? Wat zeg je? Verliefd? Gevoelens? Had je niet verwacht maar nu zijn de tables turned?
Je wil het r-woord..
 *………………..haalt adem………………* NEGRO WHAT?

What the fuck?! I’m lost. Zit je dan met je goeie gedrag maar wel met lege handen. Je staat als vrouw altijd in een split, even if ya wearing ya damn pants.

Dat dan weer wel

Hoewel ik niet met je op straat gezien wilde worden,
Je inderdaad nooit uit mezelf belde omdat het me niet zoveel kon schelen wat je aan het doen was,
Ik vond dat je er een beetje paranoïa gedachten en kinderachtige gedragingen op nahield,
Je beter je haar moet wassen en
Je een verschrikkelijke muzieksmaak hebt:

You were a great fuck.

VOOR VANDAAG

Onze vingertoppen raken elkaar en onze handen vouwen in één. We kijken elkaar aan en het voelt verbazend goed. Ik hou zijn hand vast en draai mijn rug naar hem toe en ga dicht tegen hem aan liggen met zijn arm om mij heen. Ik zucht. “Ik vind het fijn bij je” zeg ik tegen hem. Hij antwoord dat hij het ook fijn vind en dat hij het liefst bij me blijft. Door dat hij dat zegt voel ik me goed. Ik wil dat het nooit eindigt. Deze wil heeft alleen geen weg. Nog niet. Hij en ik zijn al een jaar of wat “samen”, maar toch niet samen. We hebben elke dag contact als we elkaar niet zien. Niet op een flirtende manier. Gewoon contact. Vrienden. Goede vrienden. Met goede benefits. Maar ik kan het niet tegenhouden dat ik steeds meer voor hem ga voelen. Wat een wijf ben ik toch ook. Als het om hem gaat haal ik direct mijn artikel Zakelijk onderuit. Maar goed, het moet maar.

Ik hou zijn hand vast als hij tegen me aan ligt. Ik geef een kus op zijn vingers en speel ondertussen met zijn ring. Het is warm naast hem terwijl er buiten grote sneeuwvlokken vallen. Ik voel hoe hij dichter tegen me aan wilt komen liggen. Ik laat zijn hand los en draai me weer om. Ik kijk hem aan en kus hem. Het voelt goed. Ook al weet ik dat hij over een uur of wat opstaat om weg te gaan. Ik sluit mijn ogen en verzink in gedachten. Hij wilt niet bij me blijven. Niet met mij zijn. Tenminste, dat is wat ik mezelf wijs maak, want ook hij spreekt niet. Waaraan het ligt weet ik niet. Ik zwijg al een jaar of wat wijs. Ik vertel niets en ben het ook niet van plan. Ergens wacht ik op de dag dat hij mij vertelt wat hij voor mij voelt en dat hij mij nooit meer wilt laten gaan.

De gedachten in mijn hoofd zijn tegenstrijdig. Ik wil hem, ik wil single zijn. Ik wil met hem een weekend weg, ik wil helemaal niet dat hij blijft slapen. Ik wil dat hij eet van het eten dat ik voor hem heb gemaakt, ik wil niet dat hij blijft eten. Tegenstrijdigheid, alsof ik het heb uitgevonden. Dit houdt mij ook tegen om tegen hem te zeggen wat ik voor hem voel. Dat ik hem wil. Nee, ik wil hem helemaal niet. Gatver, ik heb er een hekel aan om zo ongelofelijk lastig te zijn. Lastig voor mezelf.

Eigenlijk ben ik niets anders dan verwarrend. Voor mezelf vooral. Al sinds dat ik hem echt heb leren kennen maak ik het mezelf alleen maar moeilijk. Is het echt zo dat als we uren aan de telefoon hangen, met elkaar pingen en praten over van alles en nog wat onzinnige dingen dat ik écht de enige ben die wat voelt? Echt? Gaat dat zo? Zo ja, geven ze ergens cursussen waar ik kan leren om me als een man te gedragen? Ik wil dat ook wel kunnen.

Ik ontwaak uit mijn gedachten. Ik lig nog dicht tegen hem aan. De warmte van zijn lichaam is duidelijk aanwezig. Ik wring mezelf los. Hij doet zijn ogen open en pakt me vast. “Wat ga je doen?” vraagt hij licht slaperig. “Ik maak mezelf los van je, voor vandaag. Ik ga douchen”. Hij staat ook op en kleed zich aan. Hij en ik weten dat het tijd is dat hij moet vertrekken. Voor vandaag is het voorbij. Hij geeft me een kus en sluit de deur. Het is goed zo. Voor vandaag.