Ik ging dus netwerken

Ik heb het overleefd!

En hoe het was? Niet zoals ik had verwacht. Dat lag aan verschillende dingen. Ten eerste door verwachtingen die door de organisatie geschept waren waar totaal niet aan werd voldaan (‘er is persoonlijke aandacht voor iedereen, je wordt specifiek gematcht met gesprekspartners die echt wat voor je kunnen betekenen’). De waarheid was, dat de spreker (die heel erg overtuigd was van zichzelf en vrij weinig aan je eigen mening of zeg maar de omstandigheden overliet, dat trek ik niet zo) wel heel erg lang, langer dan gepland, aan het woord was. Daarna was er nog wat tijd om te ‘minglen’. Alleen waren de andere netwerkers in de zaal mensen die nieuwe klanten zochten of op zoek waren naar werk. Wat ik daar dus aan had: nul komma nul. Een pluspunt: ik heb maar 1 keer het woord ‘uitdaging’ gehoord. En dat was mijn cue om mijn tijd elders te gaan verdoen en de zaal uit te lopen.

Hier en daar heb ik heus wel weer een inzichtje opgedaan, niks nieuws geleerd trouwens, en ben ik gemotiveerd mezelf weer eens even goed opnieuw uit te vinden en in de markt te zetten. Helemaal verloren was de avond dus niet.

Nog even over netwerken op zich. Wat haat ik daar nou zo aan? Alles!
Het ligt er zo dik bovenop dat mensen wat van je willen en jij wat van hen. Je moet eenvlotte babbel hebben, interesse veinzen, je charmes in de strijd gooien. Dat kan en dat wil ik niet. Ik wil niet slijmjurken als ik je niet mag. Tegen je aanschurken voor een beloning. Het is net geen seks voor promotie, alhoewel ik me zo kan voorstellen dat dat weleens gebeurd is na zo’n borrel. Of tijdens. Ik kan het niet over niks hebben (behalve natuurlijk als ik je goed ken en mag). Ik heb een verschrikkelijke hekel aan ‘en vertel eens iets over jezelf’. Het is allemaal zo… ‘kijk mij eens’ ‘gun mij wat!’, zo… popi jopi. En daar krijg ik de kriebels van. Ik ben geen popi jopi en ik hang ook niet met ze.

Nog zo’n handicap: ik rook of drink niet. En dat is ‘niet gezellig’. Want laten we niet doen alsof het écht om je kennis en vaardigheden gaat, nee: het gaat om of je goedgebekt bent en lekker in de groep ligt. Ik heb altijd al gezegd dat rokers en drinkers veel betere netwerkers zijn. Die kunnen heel goed over niks lullen, dat schudden ze zo uit hun mouw. En die peuk en dat borreltje onder zo’n afdakje, dat schept meteen een soort vertrouwelijke band.

Over autistisch zijn was ik overigens semi-serieus. Ja, ik noem mezelf een halve en nee, mensen spreken me echt niet tegen. Alleen zullen echte autisten het een stuk zwaarder hebben dan ik en strooi ik niet zomaar met de term om er grappig mee te doen. En wat schept mijn verbazing? Ik kreeg de tip dat er heuse netwerkborrels voor autisten zijn. En plots komt er een bericht dat een Duits bedrijf specifiek op zoek is naar autisten om in te huren.

Ik verliet dus vroegtijdig het pand. Of eigenlijk: precies op tijd, maar dan zonder genetwerkt te hebben met mensen waar ik geen zinnig woord tegen te zeggen had en vice versa, niet in de laatste plaats omdat het netwerken nog niet begonnen was omdat de spreker maar doorging. Ik verliet het pand en ging bij mijn zus staan, die nog wat minder geduld heeft en al een sigaret aan het roken was. Met nog twee anderen. En je snapt hem al: ik kwam dus alsnog met een visitekaartje en een afspraak thuis. Ik had wel degelijk genetwerkt. En gelijk.

Netwerken voor autisten

Is daar soms een boek over? Of misschien, beter nog, een online tutorial? Zo eentje die je in tien klikken klaarstoomt waarna je helemaal up to date bent..

Die kan ik namelijk wel gebruiken, tussen nu en een uur. Dan vertrek ik namelijk naar een ‘Network Xperience’.

En wat autisme ermee te maken heeft? Nou, ik ben een self proclaimed halve autist. En iedereen om mij heen zegt daar geen ‘nee’ tegen; ze gaan zelfs mee in mijn grapjes erover. Waardoor er ergens een kern van waarheid in zit, toch?

Daarnaast, of daardoor, heb ik een beetje een haat voor netwerken, waarover later meer. Met onbekenden beppen, jezelf verkopen, een indruk achterlaten, daar ben ik niet zo heel goed in. Dus ik heb nogal een hekeltje aan netwerken. Dat en aan het woord ‘uitdaging’, welke vanavond zeker een aantal keer gaat vallen. Maar ik ben dan wel weer zo eigenwijs om dingen die ik moeilijk vind, juist te gaan opzoeken. Wellicht is dat ook een symptoom. Of ben ik dan een beetje een ADHD-er? Ik ga wel van de hak op de tak…hmm..

Anyways. Ik heb ambivalente gevoelens. HELP! Last minute tips zijn meer dan welkom. Wish me luck! Als ik het overleef, volgt er een heus verslag.

To hell with Goody Two Shoes

‘Soms twijfel je gewoon. Wat je moet doen, of je het goed doet. Ik heb nooit mijn school afgemaakt dus ben afhankelijk van gewoon een baan’.

Aldus een jongen die ik niet ken, maar die ik toevallig hoor spreken. Hij heeft net een van zijn lyrics voorgedragen en licht ze nu toe. Het zal niet precies zijn wat hij zei; noem het maar een vrije vertaling. Iemand in het publiek zegt hem vervolgens dat dat dit verloop van zijn leven misschien wel juist een heel waardevolle les voor hem is.

Ik denk: nou jongen, ik heb wel netjes mijn school afgemaakt. En guess what: dat heeft me niks opgeleverd. Ik ‘doe ook maar gewoon een baan’. Een niet onbelangrijke bijeenkomstigheid: ik heb daarnaast ook nog een studieschuld met heel veel nullen en een diploma dat niks waard is. Ik geloof niet dat ik nu zoveel beter af ben..

Het was als een ontbrekend stukje van de puzzel. Welke puzzel vraag je? Die van mijn leven klinkt een beetje dramatisch, maar dat is het uiteindelijk wel.  Van de afgelopen tijd dan. Voor ik het wist, had ik wat Oprah een light bulb moment zou noemen. Zomaar, op een ongemakkelijk zittende stoel in een ateliertje in Rotterdam. Ik zal je mijn innerlijke dialoog besparen, maar het komt er op neer dat ik tot de conclusie ben gekomen dat het rechte pad niet altijd het juiste pad is. Het spannendst ook niet, maar dat wist ik al.

Daarom heb ik, op de laatste dag van de eerste week van het nieuwe jaar dus nu mag het nog, een heus Voornemen eh… voorgenomen. In 2012 wordt er niet meer alleen binnen de lijntjes gekleurd. To hell with wie goed doet, goed ontmoet. Dag Goody Two Shoes. Waar ik mijn dansschoenen vaarwel zei, trek ik nu hun stoute zusters aan.

Ik moet natuurlijk gelijk een begin maken, anders komt het er niet van. Dus morgen zal ik het kantoor verlaten met in mijn tas een nietmachine en suikerstaafjes. Misschien wel het bloemstuk van de receptie, als ik echt zin heb.

Jongen van vanmiddag: ik weet helaas niet meer hoe je heet. Maar: gefeliciteerd, je bent binnengedrongen. Over inspiratie gesproken. Je hebt mijn leven bij voorbaat al veranderd. Hoe, zal maar moeten blijken. Ik heb niet gezegd dat het een Goed Voornemen was…

Geacht Nederlands Uitgaanspubliek,

WAT is er met jullie aan de hand?! Dat vraag ik mij serieus af.

Na veelvuldig clubs, theatershows en festivals te hebben bezocht, vrees ik het volgende: wij Nederlanders stellen veel te weinig eisen aan ons entertainment. We pikken heel veel, klagen bijna niet, laten ons gewoon heel veel aanpraten en worden genaaid waar we bij staan. En daar betalen we ook nog eens voor.

Stel je dit voor: een club in de grote stad. Vol met mooie mensen. Je hebt ook je best gedaan, je hebt er zin in. Lekker met de voetjes van de vloer, een leuke avond hebben. Dat zal wel lukken, want de club waar je bent heeft een prachtige website met foto’s, supernice flyer en kondigt het feest aan als de hemel op aarde.

Niks is minder waar.

Wat blijkt: de dj is ongeïnspireerd. Het lijkt wel of je Sky Radio op hebt gezet. Je hoort gewoon wat je thuis ook hoort, geen verrassingen.  Wat een aanfluiting. Het ergste: je hoort na twee uur de hele set gewoon opnieuw. Het lijkt wel of er een cd op repeat staat. Als je na een aantal maanden weer in die club komt, hoor je precies dezelfde liedjes. Wel vier keer op een avond. Belachelijk.

Geloof je me niet? Ga eens naar een Urbanics in de Thalia Lounge. Ik durf mijn leven erom te verwedden dat je sowieso de volgende liedjes hoort:

  1. Nelly – Ride with me
  2. Gwen Stefani en Eve- Let me blow ya mind
  3. Mr. Vegas – Heads High

….En zo kan ik wel even doorgaan. Ik erger mij daar kapot aan. Hoe verder de nacht vordert, hoe meer ik naar huis wil. Maar als ik dan hoor dat Robin S voor de derde keer ingezet wordt (waar sowieso de doodstraf op moet staan!!) en zie dat iedereen volledig uit hun dak gaat, gilt, zijn handen in de lucht gooit en alles, dan weet ik het even niet meer. Vervang bovenstaande club voor een Dirty Dutch festival, een Off Corso, Club Vie en je hebt precies hetzelfde. Ik kan dit ook in de plaatselijke Havana krijgen, met het verschil dat ik er hier tenminste niets voor betaal en er ook niet een uur in de kou in de rij voor sta.

Is dit echt wat wij willen? Altijd overal hetzelfde horen, betalen voor een sfeerloze avond? Voor dj’s die gewoon niks creatiefs brengen? Ik geloof het niet. Ik wil het niet geloven. Laat het alsjeblieft niet zo zijn. Ik hou namelijk wel van gezellige avondjes uit, maar kan ze tegenwoordig ‘mainstream’ maar weinig vinden. Ik kom vaker thuis met het gevoel dat ik beter thuis was gebleven, dan dat ik echt een ontzettend leuke avond heb gehad (afgezien van de interactie met mijn gezelschap, natuurlijk) Ik heb ook steeds vaker het idee ik mijn geld veel beter had kunnen besteden, of dat ik ook maar eens in de dj-business moet gaan. Dat moet toch anders kunnen..

Ik hoop dat we met zijn allen kritischer gaan worden. So what als er een club sluit of een feest verdwijnt, we hebben echt al veel te veel van hetzelfde. We moeten meer kwaliteit eisen. Stuur de dj/comedian/kok gewoon naar zijn moer als ie shit presteert. Klaag. Schreeuw. Stuur boze brieven. Eis waar voor je geld of eis je geld terug. Geef organisatoren feedback.  Het kan allemaal alleen maar beter worden. Ik kijk ernaar uit. YES WE CAN!

Vrouwen en ego: punchout battle

Vrouwen en hun ego: het is een heel interessant onderwerp. We zijn kwetsbaar, maar doen stoer. We willen altijd en overal door iedereen leuk gevonden worden, maar ontkennen dat natuurlijk. We doen alsof heel veel ons niet kan schelen. Twee vrouwen tegenover elkaar in een wedstrijd waarbij je elkaar met taal met de grond gelijk maakt? Best wel een aparte combinatie.

Ik heb het hier over Nederlands enige echte battle league: Punchout Battle. Ik vind ze geweldig. Mensen die met taal spelen, elkaar uitdagen, veel (grove) humor. Er zitten soms echt juweeltjes van creatieve artiesten tussen. Afgelopen december ben ik een kijkje gaan nemen bij een battle. Het was een speciale editie, want er was een Ladies’ Battle. Hmmmm; vrouwen en elkaar ‘voor de fun’ dissen?! Interesting, dat moest ik zien! Kijk even mee naar wat er gebeurde (warning, explicit content enzo):

[youtube]tSmWYTgxk98[/youtube]

Vind je dit niet heel typisch? Verbaas je je ook over de agressie die de dame links tentoonstelt, alsof haar iets aangedaan wordt en ze niet vrijwillig daar is gaan staan? Ik vind het typisch, grappig en kinderachtig tegelijk. Wel een prachtig inzicht in de vrouwelijke psychologie. De stelregel is eigenlijk heel simpel: wij gunnen elkaar het licht in de ogen niet.

Precies wat ik gedacht had, gebeurde (jammergenoeg). Dame links totally lost her cool. Vrouwen kunnen elkaar niet voor de gein kraken. Dat trekken onze ego’s gewoonweg niet! We vallen uit onze rol, we worden hysterisch, zinnen op wraak.  Extra respect voor de manier waarop Maxje gewoon staande blijft en haar opponente vakkundig afmaakt!

Mannen gaan hier heel anders mee om. Negen van de tien lachen gewoon om elkaar en schudden elkaar na afloop de hand. Daar kunnen wij wat van leren, dames! Ik heb die dag nog veel meer mooie battles gezien. En nu ik het daar toch over heb: zondag aanstaande is er een XL-editie in de Off Corso. Dit valt samen met de release party van het album van de Zware JongenZ, organisatoren van de battles. Het album krijg je er gelijk ook en is bij de toegangsprijs inbegrepen! Check de Punchout Battles site voor meer info.