Slakkenmoeder

Vandeweek had ik een idee. Dat overkomt mij wel vaker. Ik verzamel ze en ben daar heel inefficiënt in. Ik krabbel ze neer op servetjes, zet ze op een lijstje op mijn telefoon, scheur stukjes uit magazines, maak foto’s en screenshots. Heerlijk. En daar blijft het dan bij. Van uitvoeren komt het vaak niet, want druk druk druk, naast het feit dat ik onhandig en lui ben.

Maar nu niet. OK, ik ben onhandig en lui. Maar ik heb tegenwoordig wel wat meer tijd om een projectje daadwerkelijk uit te voeren. En aangezien ik constant thuis ben is een gezellige, rustgevende touch extra fijn. Ik zag een link naar een artikel met als titel iets als ‘zeven redenen waarom ook jij een minivijver wilt’ voorbijkomen en ja hoor, er was weer een idee geboren. Het artikel had het over kikkers en egels die dan de weg naar je vijver vinden en vogels en insecten die je een dienst bewijst en ik werd helemaal blij. Ik voelde me ook best goed, dus daar moest ik direct wat mee doen. Wat neerkomt op: ik ben met mijn zus naar alle bouwmarkten gereden die we konden bedenken. Het blijkt nogal laat in het seizoen te zijn, dus echt vijverplanten waren er niet meer te krijgen. Detailtje, maar daar vond ik heus wel wat op. Ik kocht meteen een stuit plantenzaadjes voor volgend jaar. Zo ging ik van veel te laat naar supergoed voorbereid. Nu maar hopen dat ik volgend jaar niet vergeten ben dat ik zaadjes heb gekocht en waar ik ze heb gelaten.

Een paar dagen later had ik weer wat energie en een pro-actieve houding, wat inhoudt dat ik weer iemand had geronseld om met mij op pad te gaan. Dit keer schafte ik twintig kilo grind aan. Dat ik die dan ook in de bloedhitte thuis moest zien te brengen en de trap op sjouwen en dat met een historisch laag hb-gehalte en hartritmestoornissen, daar had ik nog niet bij nagedacht. Laten we zeggen dat ik een enthousiast persoon ben met een hands-on mentaliteit #omdenken.

Vele uren en heel veel pauzes en zweetaanvallen (blame the overgang) (nouja, chemotherapie dan) later had ik voor elkaar wat ik in mijn vorige leven in een oogwenk zou hebben gedaan: ik had het grind gewassen, in een speciebak gegooid en dit gevuld met water. Retetrots met deze overwinning op mijn lichaam en mijn geest! Tevreden kijkend naar mijn bak met water en grind overviel mij weer een briljante gedachte: ik heb een aquariumspeciaalzaak in de buurt en daar verkopen ze ook zuurstofgevende planten die in koud water kunnen leven. Dat kan toch ook gewoon! Het leek helemaal goed te komen met mijn vijver.

Maar toch niet. Er bleken slakken in de planten te zitten. Deze slakken hebben binnen drie dagen mijn vijver-in-wording ondergescheten en alle planten helemaal kapotstuk gemaakt en die ook weer uitgescheten. Doei serene middagen waarop ik yoga op mijn balkon ga doen onder het geruststellende geluid van zacht kabbelend vijverwater en gezoem van libellen. Oh en ik weet niet waarom ik dat niet eerder had bedacht, maar ik woon midden in de stad op 1 hoog. Nooit van mijn leven dat ik hier een kikker of egel ga zien!

Het was een ramp geworden. En wat doe je dan? Iets nieuws bedenken. Nee jij bruut, de slakken gaan niet door de plee gespoeld worden. Weet jij dan niet dat ik de wereld ga redden? Ze gaan in een aquarium en in de cementbak ga ik doperwten verbouwen. Word ik ook gelukkig van. Ik wilde al graag huisdieren, dus ik ben op mijn wenken bediend. Als ik dan een slakkenmoeder moet zijn, dan word ik de allerbeste slakkenmoeder die ik kan zijn.

Waarom ik dit vertel? Ik hoor de laatste tijd veel dat men vindt dat ik sterk ben. Hoe ik toch zo positief en stabiel blijf? Door blijf gaan, mezelf op de been houd. Ik weet het niet. Ik doe ook maar wat. En dat ‘wat’, daar gaan we het nog wel over hebben. Maar loslaten, veerkrachtig zijn, accepteren wat je niet kunt veranderen en vooral dankbaar zijn, dat zijn toch wel belangrijke onderdelen. Net als doen wat je gelukkig maakt. Actief zijn in plaats van je leven altijd uitstellen. Mijn levensstrategie is net zo’n bij elkaar geraapt zootje als mijn verzameling ideeën. Ik haal overal en nergens inspiratie vandaan. Een in eerste instantie onbenullige opmerking, een documentaire, iets wat je leest, een fijn gesprek…het zit overal in en het is heel waardevol en leerzaam voor mij geweest. Wie weet mag ik dat ook voor jou zijn. De volgende keer dat iets tegenzit, denk jij net als ik gewoon aan dit nieuwe motto: if life gives you slakken, you mother the shit out of them!

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *