Zegt de ene Kroepoek tegen de ander:

..volgens mij moet jij even het woordenboek openslaan, soh.

Want lieve Sandra Reemer,

Vandaag kwam op mijn Facebook tijdlijn dit artikel voorbij over Indo’s in Nederland dat mijn aandacht direct trok. Hoopvol begon ik te lezen. Ik herkende best veel in. De gelaten houding, heel veel slikken en maar laten gebeuren om de vrede te bewaren. De gitaar. Grappig, die gitaar. In mijn overpeinzing wat betreft wat het betekent, dat Indo-zijn, komt die ook al naar voren.

Ik heb er een beetje een dubbel gevoel over. Zoet-Zuur zeg maar. Je zegt een aantal goede dingen. Dingen die helemaal mooi zijn, omdat ze laten zien dat een dame op leeftijd dingen ziet die menig jonge Indo graag wegstopt. Omdat we wel degelijk met zijn allen SUPER-geassimileerd zijn. Zo erg zelfs, dat we direct ontkennen en dan ineens niet meer zwijgen, wanneer we erop gewezen worden. Dat maakt dan ineens wel emoties los. Goed geïntegreerd! Lekker polderen. Ik ken geen volk dat het integreren en daarbij opgeven (in ieder geval buitenshuis) van de eigen identiteit, waardes en gebruiken zo goed beheerst. En als Indo in Den Haag denk ik dat ik een flinke portie relevante ervaring heb opgedaan. Natuurlijk, het was een overlevingstechniek. Zonder slechte bedoelingen. Ik weet het. Verandert niets aan het gegeven.

Wat ik zo raak vond? Dat we mogen leren van de Duitsers als het gaat om fouten uit het verleden ruiterlijk te erkennen en ze niet weg te willen stoppen. Daar geef ik je honderd procent gelijk in. Dat Molukkers schandalig zijn behandeld en veel grotere ballen hebben dan Indo’s, klopt ook als een bus. ‘Goed’ om te lezen hoe de regering met jullie omging, omdat dat dingen zijn die ook van belang zijn en die velen niet beseffen.

Maar toch. Het bittertje komt om de hoek kijken wanneer je laat zien dat je toch nog niet helemaal vrij bent van ‘mental slavery’. In één ademteug noem je dat men in Holland vroeger dacht dat jullie af zouden geven, waarna direct volgt dat je niet wist dat je anders was. Je komt uit een warm land waar je buiten leefde, je zit drie weken op een boot om in het kille Holland aan te komen en je merkt geen verschil? Je wilde er zo graag bij horen. Hollandser dan Hollands zijn. Dat schreeuwt toch contradictie? Waarom wil je bewijzen dat je ‘gewoon Hollands’ bent, als je dat simpelweg niet bent? Waarom je best doen om ergens bij te horen, als je vindt dat je er sowieso bijhoort? Wanneer je jezelf nu pas vindt, betekent dat dus dat je jezelf weg hebt gestopt. En dat, dat is assimilatie ten top.

Ik zou af kunnen sluiten met het feit dat je inderdaad duidelijk een Indo bent. Een echte. Die nog steeds een mentale kronkel heeft, waardoor je hoe dan ook Hollander wilt zijn. Ik probeer echter positief te zijn, naar mezelf en ook naar anderen. Dus zal ik dat maar niet zeggen, en de nadruk leggen op het fijne feit dat er een proces bij je gaande is.  Het begin is gemaakt. Dat ik het mooi vind dat je dat ook deelt, het kan anderen aan het denken zetten. Maar helaas Kroepoekje, je bent er nog net niet. Neem een voorbeeld aan de Duitsers, erken en heel.

3 antwoorden
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Ik snap jouw opmerkingen naar Sandra toe, maar ik snap haar ook, Anouk. Het is simpelweg het generatieverschil tussen jullie.

    Sandra (die ik overigens ken) kwam uit een koloniaal verleden naar Nederland, het vreemde ‘thuisland’. In het toenmalige Indië hadden de Indo’s een rot positie: zij hadden blank bloed in hun aderen en wilden graag dáármee geassocieerd worden, want blank was beter in hun beleving. Blank was het establishment. Desondanks werden zij in de Hollandse sociëteiten geweerd en als ‘Indische jongen’ of ‘indisch’ meisje (zo noemde men hen) gediskwalificeerd. Er werd van hen gezegd dat zij ‘tinka’s’ hadden: streken. Kan je nagaan wat dat allemaal met je doet. Dan kom je in dat – toen nog – spierwitte NL aan. Je wilt liefst zo gauw mogelijk één van hen zijn, want schuilen kan niet meer.

    Nu jij. Geboren en groot geworden in een multicultureel NL, waar inmiddels een links klimaat heerste en waar je op school al geleerd wordt om voor jezelf op te komen en je niks te laten zeggen. Men is harder naar elkaar, benoemen en framen wordt gezien als ‘omgangstaal’ en ‘humor’. Cabaretiers geven de toon aan. Etnische eigenheid wordt geaccepteerd als een normaal gegeven. En ja, natuurlijk wordt er nog vrolijk gediscrimineerd, maar ‘de kleurtjes’ zijn heel wat weerbaarder geworden. Ongeveer zoals het er in New York ook aan toe gaat.

    Zo zie ik het.

    Beantwoorden
  2. Anouk
    Anouk zegt:

    Ik snap heel goed wat je bedoelt. Tommy.

    Ik kan me niet voorstellen dat als ‘men’ duidelijk zo anders is dan jij, en jou diskwalificeert, je dan nog zo graag bij hen wilt horen, een van hen wilt zijn. Je zegt daarmee ook dat je bij lange na niet een van hen bent. Je bent simpelweg niet Oerhollands en spierwit. En daar is niks mis mee, dat hoef je ook niet te zijn om Nederlander te zijn en je plek in de samenleving op te eisen. Zeg ik, anno nu.

    Ik heb de documentaire “Buitenkampers’ gezien, vond ik ook erg indrukwekkend. Ik snap dat je je best doet om te overleven op de manier die op dat moment kan. Dat zijn keuzes die ook mijn voorouders hebben gemaakt en die ik jammer kan vinden, maar waar ik begrip voor kan hebben. Ik leef inderdaad in een andere tijd en heb niet half in hun schoenen gestaan.

    Ik snap alleen niet dat je steigert en ontkent bij het woordje ‘assimileren’. Terwijl je zelf heldere voorbeelden geeft van hoe je dat hebt gedaan. En dat in retrospect, je kunt er dus rustig op terugkijken en het beredeneren. Dat wij Indo’s ons kapot geassimileerd hebben, is zo klaar als een klontje. En het heeft nog steeds invloed op hoe andere generaties naar hun positie in deze samenleving kijken. Waarom je het dan niet zo benoemd wilt zien, dát vind ik interessant en daar heb ik ook zo mijn ideeën over.

    Ik zei al: ik snap dat het een overlevingstactiek is geweest. Ik oordeel er niet over. Maar noem het beestje gewoon bij de naam, ‘own’ het zoals ook de Duitsers hun gedrag van vroeger, nu ownen. Het was en is assimileren. Als je beter weet, doe je beter, daar ga ik van uit en dat zie ik dus gelukkig ook bij Sandra, al is het in mijn ogen (nog) niet helemaal los van de koloniale mindstate.

    Beantwoorden
  3. Tommy
    Tommy zegt:

    Helder betoog, Anouk. Je hebt gelijk: het wás assimileren, hoe je het ook wendt of keert. Veel meer dan de Chinezen bijvoorbeeld gedaan hebben. Ik denk dat het verschil zit in het feit dat Indische mensen uit ónze kolonie kwamen en daarom dolgraag een van óns wilden zijn. Maar geef dat dan nu in retrospect gewoon toe, inderdaad.

    Bij de Molukkers lag dat anders. Zij waren/zijn etnisch anders en hadden altijd al een pesthekel aan de Javanen. Een oom van mij, die in het KNIL zat, vertelde me hoe de Ambonezen (Molukkers) al massaal van het oorlogsschip sprongen voordat het schip goed en wel aangemeerd was, en naar de kust zwommen om de Javaanse dorpen in brand te steken. De haat was enorm! Zij zagen de Hollanders als bondgenoot om eindelijk los te komen van de arrogante Javanen. Dat werd hen ook beloofd.

    En toen…. hoe zijn ze door ‘ons’ in de steek gelaten. Walgelijk! Ze werden opgesloten in troosteloze interneringskampen en moesten het verder maar uitzoeken. Diep triest.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *