DON’T CALL IT A COME BACK

Hoi.

Ik weet het, ik weet het. Ik moet mezelf opnieuw voorstellen he? Wordt aan gewerkt. Echt. Mijn laatste post is van augustus 2014. Ik heb honderd verzoekjes, dingen waar ik op terug zou komen, concept-artikelen, probeerseltjes, hersenspinsels e.d. klaarstaan. Ik ben gek op schrijven. Ik vind het super dat mensen ‘mij’ ook lezen, zelfs de moeite nemen te reageren, te mailen, me uit te schelden… dat motiveert.

En toch: stilte.
Het overkomt zoveel… bloggers. Het woord ‘bloggers’ alleen al geeft me trouwens jeuk. Dat is een hokje. Ik houd niet van hokjes. Bloggers vind ik stom. Komt door ‘de media’.  Voor van alles worden bloggers ingezet. Een handjevol zijn dan ineens toonaangevende, megapopulaire blogs en bloggers, die dan helemaal opgehypet worden terwijl ze eenheidsworsten zijn en gewoon onzin uitkramen. En dan nog betaald ook. En dan ga je je aansluiten bij groepen over bloggen om wat te leren, beetje bij anderen in de keuken te kijken, en dan gaat alles over verdienmodellen, hoe populair te worden en blijven, over cijfertjes en marketing, er zitten van die mensen die je vragen om ze te volgen zodat ze jou ook gaan volgen…. Bloggen is the new black en het is helemaal hip. Dan wil ik het zelf niet meer. Ik wil nergens bij horen. Ik wil niet geassocieerd worden met dingen die ik zelf stom vind.
Een schrijver vind ik mezelf ook niet. Ik doe maar wat. En dat wat, dat kunnen mensen blijkbaar toch wel waarderen… of niet, maar het doet hoe dan ook best wel eens wat met sommigen. Zoveel, dat ze de moeite nemen om mij te vragen waar the hell ik uithang. Waarom ik niet meer zeur. Of ik soms geen man-trouble meer beleef? Hoe ze me weer on track kunnen krijgen.

Of ik een goede reden had om niks meer te schrijven?  Naast mijn hekel aan hokjes en bloggers en dat ik niet vind dat ik een schrijver ben? Ja en nee. Ja, er zijn dingen in mijn leven veranderd en ook ik heb het gewoon druk met het dagelijks leven. Kom ik misschien ook nog wel eens op terug. Ooit. Tuurlijk maak ik mij nog druk en boos over van alles. Maak ik rare dingen mee.  Ja, ik miste schrijven. Ja, ik ben eigenlijk ook gewoon door blijven schrijven. Niet alleen dreigbrieven naar mijn buren, klachten naar bedrijven, plannen voor de perfecte moord en/of onderneming, boodschappenlijstjes en to do lists, ellenlange zeurmails over het leven naar verschillende vriendinnen die ook graag zeiken,maar ook echte blogs. Sommigen zelfs heel positief, heus!  Ergens ben ik echter gaan denken dat geen hond op mijn meninkje zit te wachten. En waar me dat doorgaans geen enkele reet kan schelen, maakte het nu toch wel uit. Ik las zelf ook vrijwel niemand anders blog. Niks leek meer origineel. Ik maakte dus niks af, kwam nergens op terug en de drempel om op de publiceerknop te drukken werd steeds hoger. Als ik het zelf zo lees lijkt het een heus…writers block. Zou ik dan toch..? Bovendien stoorde ik me steeds meer aan het uiterlijk van mijn eigen blog, maar heb nog de middelen noch de know how om ook er maar iets aan te veranderen… dus stil bleef het.

ANYWAYS

Ik ben allerlei blogs gaan lezen. Met veel plezier. Ik wilde dat ook wel eigenlijk. En ohja, ik had gewoon nog ZoetZuur! Toen ik na heel veel tijd weer eens de bijbehorende mail opende, stonden daar tot mijn grote verbazing emails van echte mensen en meldingen van comments tussen alle spam. Wist ik veel dat naast mijn twee trouwe fans en bekenden die ik dwing te lezen en te reageren, er nog meer mensen mijn hersenspinsels lezen. Dat ze er zelfs wat aan hebben (gehad). Dat weet ik nu wel, en dat is toch wel weer een duwtje in de goede richting.

Dus allereerst: lieve, lieve, trouwe Tommy: ik ben nog steeds bezig met denken over waarom vrouwen op mannen in pakken vallen. Dankje voor je kruimels :). Ik kom er echt op terug.
Dankjewel mensen uit mijn prive-kring die me steeds vertellen dat ze mijn stukjes missen en ik echt wat met schrijven moet doen.
‘Een man’ en ‘Hahaha’: dankjewel voor jullie  recente comments op posts van eeeuwen terug, ook al zijn het achterlijke reacties vol vooroordelen die laten zien dat jullie niet begrijpend kunnen lezen en emo gaan lopen schelden, iets waar vrouwen doorgaans juist goed in zijn..wijven :). Dat betekent dat mensen dit blog nog steeds vinden. (HOE?)
Dankjewel Lisa, Hanane, George, Maudy, Jolien, Oum, Yves. Voor mij totaal onbekende mensen die in de digitale pen zijn geklommen om te supporten.

Ik ga mijn drafts afmaken. Ik ga zorgen dat dit blog in ieder geval een beetje meer eruit komt te zien zoals ik het zelf zou willen. Ik ga weer zeuren, zeiken, experimenteren met onderwerpen en schrijfstijlen. Tot jullie (leed)vermaack ende irritatie. Of het goed voor mijn eigen bloeddruk is, moet ik nog even bezien. Maar don’t call it a comeback. Ik ben lui. Ik ben wispelturig. Ik heb geen discipline. Ik heb een laptop gekocht, maar geen wifi-tegoed oid. Ben nog steeds broke en website-noob. Ik kan niks beloven. Ik waardeer de genomen moeite wel en dat wilde ik sowieso laten weten. En daarom ga ik NU op ‘publiceer’ drukken, ook al vind ik dat ineens een beetje raar voelen.

Kusjes.

 

5 antwoorden
  1. Jolien
    Jolien zegt:

    Super goed dat je weer in de pen gaat klimmen! Het gaat om je teksten en niet om hoe je website eruit ziet! Ik kijk nu al uit naar je nieuwe (of oude maar niet gepubliceerde;)) belevingen!

    Liefs jolien

    Beantwoorden
  2. Tommy
    Tommy zegt:

    hèhè………. languit voor het holletje blijven liggen heeft tóch geholpen. En maar naar binnen turen. Ik kan nu die lange baard afscheren, schone kleren aantrekken, en voorzichtig weer andere dingen doen.

    P.S. Schrijf maar gewoon ‘n eind weg zoals je altijd deed en laat je niet in een vakje of labeltje persen. Je bent gewoon leuk om te lezen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *