Werkgevers van Nederland,

Hallo.

Ik zou willen zeggen: hello again. U kent mij al. Ik heb u in de afgelopen vier jaar, sinds mijn afstuderen, namelijk zoveel brieven geschreven dat het leek of wij een innige relatie per post onderhielden. Brieven waarin ik mezelf in zo weinig mogelijk worden, zo goed mogelijk aan u heb proberen voor te stellen, te verkopen. Elke keer weer verdiepte ik mij in uw profiel. Elke brief was gepersonaliseerd, gaf blijk van een oprechte interesse en grondige voorbereiding.

Vol goede moed was ik. Altijd netjes in de lijntjes gelopen, geen roker, geen strafblad, intelligent, goede cijfers behaald, mooi CV, buitenlandervaring, geen 9-tot-5 mentaliteit, betrouwbaar, leergierig en klaar om de wereld te veroveren en gewoon keihard te werken.

Niet alleen zou u mij wel kennen, u staat natuurlijk te springen om mij in dienst te nemen. Niets is minder waar. Zie, u kent mij absoluut niet. Dat wilt u namelijk niet. Mijn brieven hebt u nooit gelezen. U weet helemaal niet dat ik besta. In genoemde periode heb ik pakweg tweehonderd maal mijn ziel en zaligheid in zo’n brief gestopt. Elke keer weer vond ik het spannend, had ik hoop en zag ik het al helemaal voor me. Het ging gebeuren!

Ik ben twee keer op gesprek geweest. Ik heb misschien een handvol afwijzingen per post gekregen. Daarin stond bijvoorbeeld dat ik niet de juiste opleiding had, terwijl ik letterlijk precies dat diploma op zak heb waar u naar vroeg. U noemde mij een man. U presteerde het om ‘accuresse’ te eisen terwijl die excuuskrabbel van drie zinnen die ik van u ontving bol stond van spelfouten. Die andere 194 maal nam u niet eens de moeite om nog van u te laten horen. Zelfs niet toen ik op uitnodiging van uzelf solliciteerde, omdat ik –wonder boven wonder- wel nog in uw portfolio zat en ik volgens uzelf zo goed bij de vacature paste. Ook niet toen ik na twee online tests, een vragenlijst en een grondige analyse van mijn psyche dacht dat u dan toch wel oprechte interesse zou hebben en ik mogelijk een kans zou maken.

Nee, u kent mij niet en u wilt mij niet kennen. Ik ben niet 18 jaar jong met 5 jaar (miraculeus aangeboren) werkervaring, dus ik ben inderdaad niet af te doen met een minimum jeugdloon. Ik ben (nog) niet gehandicapt, ben geen allochtoon, zit niet in een werklozentraject. Voor mij valt dus weinig subsidie te vangen. Sorry daarvoor.

Staat u mij even een hernieuwde kennismaking toe.

Ik ben Anouk,
Ik ben 18 jaar jong, net afgestudeerd en ik heb 5 jaar (miraculeus aangeboren) werkervaring.

Nee, ik heb geen kinderen. Ziet u, ik gebruik het woord ‘nog’, niet. Ik wil natuurlijk ook helemaal geen kinderen. Wat moet je daar nu mee he? Daar wordt een vrouw als beroepskracht alleen maar zo onbetrouwbaar van. Kan ze weer niet vóór het ochtendgloren aanwezig zijn omdat die koters eerst naar de opvang moeten. Tussendoor is ze alleen maar met haar gedachten bij haar nageslacht en zodra er ook maar even een snotneus afgeveegd moet worden, is ze van slag. Moet ze weer eerder naar huis enzo. Terwijl u liever hebt dat ze nog even doorgaat in eigen tijd. Nee, moeders en werken: dat kán gewoonweg niet. Maargoed, zoals ik al zei: ik heb ze niet hoor. En ik zal ze ook niet krijgen in uw tijd, beloofd.

Verder heb ik ook geen sociaal leven. Ziektes overkomen mij niet en er valt nooit iets onverwachts voor. Ik heb nooit een feestje, begrafenis of iets anders voor mijzelf. Wettelijk verplichte pauzes, rusttijd en vakantie-uren? Grappig inderdaad, hihi! Overwerken, dat is mijn hobby. Dat doe je gewoon. Je bent married to the job.

Want het is natuurlijk van levensbelang dat targets behaald worden. Dat de quota op peil blijven, iedereen effectief, efficiënt en zoveel mogelijk competentiegericht bezig is. Maatwerk. En al die andere –liefst uit Amerika geleende- termen die u graag gebruikt om alles heel speciaal en interessant te doen lijken, terwijl het er eigenlijk op neerkomt dat u iemand zoekt die bijvoorbeeld brood bakt. Iemand die klanten telefonisch te woord staat en/of hen zoveel mogelijk aansmeert.

Het lijkt mij inderdaad een enorme uitdaging om onderbetaald te worden, onder mijn niveau te werken en alsnog God op mijn blote knieën te danken dat ik bij jullie onder de pannen mag zijn. Fantastisch, dat ik als HBO-opgeleide, vlot jong mens, niet eens bij een call center aan de bak kom. Dat ik te hoog opgeleid, te laag opgeleid, te jong en te oud ben, teveel en te weinig ervaring heb. Dat ik –nog steeds- aan het begin van mijn carriere sta en waarschijnlijk moet werken tot ik er dood bij neerval, maar ik niet eens aan kinderen of andere live events durf te denken al zou ik dat willen (maar ik wil dat natuurlijk niet). En vooral dat gedeelte waarbij ik niet mijn echte potentie kan benutten en doen waar ik goed in ben en wat ik kan en ook wil, omdat alle ouwe rotten, overbetaald en uitgeblust, blijven zitten waar ze zitten, vriendjes elkaar op de interessantere posities houden en mensen zoveel mogelijk door apparaten en processen vervangen worden. Daar word ik bijzonder blij van en het is ook mateloos motiverend…klopt. Ik heb ook geen mening of wensen. Natuurlijk heb ik geen behoefte aan (financiële) zekerheid, wie wil er nou vastigheid en toekomstplannen? Doe mij maar zo’n nulurencontractje, geen derde verlenging, stuur mij maar de laan uit voor drie maanden om er daarna op terug te komen.

Zult u doen alsof u het allemaal gelooft? Dan doe ik alsof ik het meen. En alsof ik niet weet dat u, voor de cijfers en heren controleurs, vacatures plaatst die niet eens bestaan of die al intern vergeven zijn. Verdraaien, mooier maken, afzwakken, weglaten, het is geen liegen. Ik heb een hoop van u heb geleerd de afgelopen tijd. Ik ben ook illusies als dat je met hard werken er wel komt en de aanhouder wel wint, kwijtgeraakt. Mezelf ben ik ook een beetje kwijt. Als ik namelijk zo goed en gewild was, kwam ik wel aan de bak, nietwaar? Ook nadat ik mezelf voor de twintigste keer herontdekt en in de markt gezet heb. Waarvoor dank.

Even een tip: proeftijd, investering, inwerken, gunnen, menselijkheid, lange termijn. Ik weet dat het heel vieze woorden voor u zijn, maar ze zouden u echt nog eens van pas kunnen komen. Misschien komt u onverhoopt in eenzelfde positie terecht… Google ze anders maar.

Met oprechte minachting en een heel dikke vinger,

(generatie) Anouk

7 antwoorden
  1. Anouk
    Anouk zegt:

    Ik weet dat het zo mega herkenbaar is en dat is voor de verandering eens niet fijn, maar pijnlijk! Ik zie een hele hoop gedesillusioneerde en sappelende mensen om mij heen.

    Ik zeg: delen, sturen, op ramen plakken etc… Let’s start a revolution 😛

    Heel heel veel succes Des! En wel dan even je eigen naam erin verwerken voor de ‘accuresse’ 😉

    Beantwoorden
  2. Nathalie
    Nathalie zegt:

    Triest herkenbaar dit!
    Hoewel, ik heb met mijn masterdiploma psychologie dus wel lekker in een call center mogen werken 😉
    Lucky me… Lucky me…

    Beantwoorden
  3. Anouk
    Anouk zegt:

    Ik vind het echt verschrikkelijk dat nou net dit artikel zo herkenbaar is voor iedereen! Hoorde dat woensdag een artikel met precies dezelfde strekking in de krant verscheen. Kan alleen maar iedereen heel veel succes en sterkte wensen, en de kracht om door te gaan. Misschien zelf gaan ondernemen? Voor degenen die nog studeren: kies je stages slim. Waar zou je nog kunnen blijven plakken na je stage, in welke sector zit toekomst? Waar hebben ze goede voorwaarden? Ik weet dat ik daar niet mee bezig was tijdens mijn studeren, ik ging voor waar mijn hart lag. Altijd goed, maar niet altijd even slim met het oog op de toekomst 😉

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *