Netwerken voor autisten

Is daar soms een boek over? Of misschien, beter nog, een online tutorial? Zo eentje die je in tien klikken klaarstoomt waarna je helemaal up to date bent..

Die kan ik namelijk wel gebruiken, tussen nu en een uur. Dan vertrek ik namelijk naar een ‘Network Xperience’.

En wat autisme ermee te maken heeft? Nou, ik ben een self proclaimed halve autist. En iedereen om mij heen zegt daar geen ‘nee’ tegen; ze gaan zelfs mee in mijn grapjes erover. Waardoor er ergens een kern van waarheid in zit, toch?

Daarnaast, of daardoor, heb ik een beetje een haat voor netwerken, waarover later meer. Met onbekenden beppen, jezelf verkopen, een indruk achterlaten, daar ben ik niet zo heel goed in. Dus ik heb nogal een hekeltje aan netwerken. Dat en aan het woord ‘uitdaging’, welke vanavond zeker een aantal keer gaat vallen. Maar ik ben dan wel weer zo eigenwijs om dingen die ik moeilijk vind, juist te gaan opzoeken. Wellicht is dat ook een symptoom. Of ben ik dan een beetje een ADHD-er? Ik ga wel van de hak op de tak…hmm..

Anyways. Ik heb ambivalente gevoelens. HELP! Last minute tips zijn meer dan welkom. Wish me luck! Als ik het overleef, volgt er een heus verslag.

2 antwoorden
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Hieronder een netwerkervaring van mijzelf, die indertijd in De Pers geplaatst werd:

    Netwerken

    Laatst werd ik door mijn bank uitgenodigd voor een etentje in een goed bekendstaand etablissement in De Lage Vuursche. Mijn account manager legde uit dat zij op deze manier wat branchegenoten met elkaar in contact wilde brengen. ‘Wellicht handig voor uw netwerk’ voegde ze er samenzweerderig aan toe.
    Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik gegaan. Ik wilde wel eens meemaken hoe deze uitwas van onze materialistische samenleving – het netwerken dus – in de praktijk verloopt. Uiteraard had ik de bedekte vorm ervan al regelmatig ervaren op feestjes en borrels, maar de exhibitionistische variant was nog compleet nieuw voor mij.

    Het was nog erger dan ik gedacht had. Meteen al bij het handen schudden voelde ik de gretigheid. Sommigen herhaalden mijn naam hardop, om hem alvast goed in te prenten. Eigenlijk hadden ze al meteen willen vragen: en wat doe je precies? Maar met het bekende voorstelrondje in het vooruitzicht konden zij zich nog net inhouden.
    Eenmaal aan tafel bij de amuse en na het visitekaartjesritueel, was het zover. Drie vrouwen en zes mannen stelden zich voor. De een wat hakkelend en met schichtig heen en weer schietende ogen, de ander goedgebekt en gladjes. Een zekere Onno met een dikke paars dooraderde neus verkocht zich met zoveel wanhopige bravoure, dat zich bij mij de gedachte opdrong dat hij zonder werk zat en hier aan het solliciteren was.

    De sfeer bleef ongemakkelijk, al deed mevrouw de account manager nog zo haar best om er een ‘old boys network’ van te smeden. Een slungelige man in een iets te nadrukkelijk krijtstreepje wilde zich graag belangrijk doen lijken in de bestrijding van crises. Hij had zich gespecialiseerd in crisis-pr maar kon nog geen crisis opnoemen die hij met succes geblust had. Maar stel dat er zich een crisis zou voordoen, dan wist hij hoe je de pers en de publieke opinie moest manipuleren. Triomfantelijk keek hij ons aan. Ik dacht dat hij in het huidige klimaat aardig aan de gang zou kunnen, maar hield dit voor me. Een van servicegevoel overlopend meisje kwam weer met de Sancerre langs. Was dit nu de sfeer die je ook in de Rotary’s, Lions en Ronde Tafels van deze wereld aantreft, vroeg ik mij af. Samenkomst van mensen die beter van elkaar hopen te worden. Een streepje vóór krijgen bij het grote gunnen. Eenmaal buiten snoof ik de frisse lentelucht naar binnen, deponeerde alle kaartjes in de eerste de beste afvalbak en nam mij voor om onbelangrijk te blijven.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *