Omdat het gewoon lekker is

Ik denk dat er weinig is wat zo op kan luchten als huilen. Janken. De oogbollen uit je koppen brullen. Snikken, sniffen en flink snotteren. Het gevoel wat door middel van die waterlanders je systeem verlaat en wat dan nooit meer terugkomt. Weg ermee. Snuiten in een zakdoek en weggooien. Het lucht op.

Ik ben zelf geen huiler. Ik huil zelden. Er zijn natuurlijk momenten in de maand waarin ik emotioneler ben dan normaal en dan kan ik al janken als ik mijn zin niet krijg, maar die tel ik voor het gemak niet mee. Janken, omdat ik verdrietig ben. Ik lijk het niet snel te kunnen. Ik heb er niet zoveel moeite mee om niet te huilen.

Toen het uit ging met mijn ex heb ik geen traan gelaten. Toen hij een jaar later een nieuwe vriendin had, heb ik geen traan gelaten. Toen ik mijn teen stootte tegen de deurpost, heb ik geen traan gelaten – ik heb gegild, maar dat is geen huilen. Toen mijn kinderen werden geboren, heb ik geen traan gelaten. Bij The Notebook heb ik de tranen uit mijn kop gejankt, bij Marley & Me heb ik zo hard gehuild, ik dacht dat er iemand dood was gegaan. Oh wacht, dat gebeurde ook. Bij films ben ik een zachtgekookt eitje, dan huil ik om alles. Maar in het echte leven? Niet echt. Al zou ik het soms gewoon graag willen en omdat het gewoon lekker is.

Gisteren zei ik nog dat ik wel eens even heel hard wilde huilen. Gewoon, omdat ik pijn in mijn hart heb, dus dan wil ik huilen. Het zit in mijn systeem en het moet eruit. Maar nee, het kwam niet hoor. Niks aan de hand. Ik was uiterst kalm. Het gevoel zat me wel dwars, maar met praten kwam ik er wel. Praten was ook goed. Daarmee gaat het ook uit mijn systeem. Maar waarom wil ik maar niet huilen? Waarom lukt het niet. Het lijkt alsof mijn traanbuizen op slot zijn gesprongen.

Tot ik vandaag op de bank neerplofte. Doodop van de hele week school, kindertjes, gevoelens die rond worden gegooid als een pingpong bal en op een onbegrijpelijke manier behandeld worden, maakte me vandaag kapot. Ik strekte mijn benen en viel achterover op mijn bank. Lekker even liggen. En ineens gebeurde het. Bijna uit het niets. Tranen met tuiten. Janken. Snikken, sniffen en snotteren. Alsof ik mijn zin niet kreeg – die ik ook werkelijk niet kreeg. Opgelucht? Ja. Wil ik nog een keer janken? Graag. Gaat het me nog lukken? Geen idee.

Maar er is niets lekkerder dan even flink in je eentje brullen als een baby. Weg met al die opgepotte gevoelens en gewoon accepteren dat sommige dingen nou eenmaal niet echt voor mij zijn weggelegd. En dat is gewoon verdrietig en zielig, dat een traantje, of twee, best op zijn plaats is.

 

3 antwoorden
  1. AJ
    AJ zegt:

    “dat sommige dingen nou eenmaal niet echt voor mij zijn weggelegd”.
    Ik neem het risico van meelullen verdacht te worden, maar zeg toch; dit is herkenbaar.

    Beantwoorden
  2. Tommy
    Tommy zegt:

    Tranen die onverwachts komen zijn de beste tranen. Die komen uit een verborgen kamertje en rammen ineens de deur eruit..Na dat soort tranen voel je je écht bevrijd.

    Over tranen gesproken: Ik had eens een rolletje in een Spaanse film, waarin ook een jochie van een jaar of zeven zat. Hij acteerde prima maar kon in een belangrijke scène niet huilen – tot wanhoop van de regisseur. Het was allemaal nep-snikken wat ie deed. Ten einde raad gaf de regisseur hem enorme knal voor zijn kop en riep: ”Draaien! Nu!!” De tranen spoten eruit en ik had buikpijn van het lachen. Ik weet niet of er toen in Spanje een Kindertelefoon bestond haha.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *