Bevalt me niks.

Elke dag contact. Jaren lang. Achter elkaar. Elkaar van alles vertellen tot eigenlijk helemaal niks. Aandacht zoeken bij elkaar. Chillen met elkaar. Gezellig en zo. Met elkaar.

Totdat het ineens stil wordt. Opeens. Uit het niets. Een paar dagen nog maar. Alleen mijn hoofd slaat op hol. Toegegeven; na jaren intensief contact ga je iemand toch wel erg leuk vinden. Misschien iets te leuk. Misschien wel voorbij leuk. Misschien zelfs wel iets voorbij verliefd. Gewoonte.

Als je vraagt of er wat aan de hand is, krijg je: “Er is niks.” Dan zal er vast niks zijn.

Whatever.

Ik ben goed, maar niet gek. Niemand zwijgt ineens van de een op andere dag, zonder reden. Het is duidelijk dat ik er niks van snap, maar antwoorden ga ik ook niet krijgen. Wat moet ik dan doen? Terug negeren? Op een dag wordt het een spelletje. Ik houd niet van spelletjes. Helemaal geen zin in.

Hij maakt me onzeker en laat me extreem twijfelen aan mezelf. Mijn hoofd slaat op hol. Dat bevalt me niks.

Dan rest mij één ding…

Wegwezen.

Maar hoe?

 

1 antwoord
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Misschien dat ie na jouw vorige stukje ineens dacht: Het is genoeg geweest. In feite ziet ze me niet eens stáán. Wat doe ik eigenlijk nog in haar leven….?

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *