Ik ben ik. Punt uit.

Ik ben ik en ik zal altijd ik zijn. Bij mezelf, logisch, en bij anderen. Vooral bij mannen. Ik zal me nooit anders voordoen dan dat ik ben. Dat vind ik allemaal veel te veel moeite en na een tijdje kan je het toch niet meer volhouden en dan ziet ‘ie toch wel hoe je bent. Dus wat schiet je er mee op om jezelf anders voor te doen dan je bent? Ik weet het niet.

Dat ik minder emotioneel zou moeten zijn, omdat hij eventueel wel eens zou kunnen afknappen. Dacht het niet. Of dat ik minder aandacht moet vragen – wacht, waarom moet ik aandacht vragen?! –, omdat hij het misschien irritant vindt. Nee, dacht ik ook niet. Bovendien klets ik de oren van zijn hoofd, als ik me eenmaal helemaal op mijn gemak voel met hem. En als hij dat vervelend vindt, heeft hij pech! En ja, er zijn momenten dat ik ontzettend onzeker ben en ik even niet weet wat ik met mezelf aan moet en als hij dichtbij me staat dan is de kans heel erg groot dat hij dat merkt. Nou en.

Wat ik niet doe is ruzie maken. Of nou ja zelden. Ik ben geen goede ruziemaker. Dat komt omdat ik bang ben dat mensen van me weglopen als ik ruzie met ze maak. Dat betekent dat ik heel veel opkrop en eigenlijk dus zelden mijn ongenoegen uit. Schiet niet op, want ooit barst de bom en dan boeit het weer niet waar hij naartoe loopt. Dat is dat emotionele ding hè. Vreemd genoeg verdwijnt er nooit echt iemand. Dus het is een beetje aanstellerij, plus ik houd gewoon niet van ruzie maken. Vind ik onnodig. Over alles valt te praten, denk ik dan.

Spelletjes speel ook niet. Als hij laat blijken dat hij geïnteresseerd is, ga ik niet hard to get spelen. Of doen alsof het mij niet interesseert, terwijl ik het leuk vind. Dat vind ik stompzinnig. En ja, het zal vast wel werken bij mannen, het blijven jagers. Maar ik zie het gewoon niet zitten. Als ik kortaf doe, ben ik vaak ook gewoon niet geïnteresseerd of ik moet je gewoon nog een beetje leren kennen en dan houd ik de boot af. Ik ben namelijk een beetje socially awkward. Zelden zal er een moment zijn dat ik op iemand afstap om mezelf voor te stellen of om een babbeltje te maken. Dat vind ik raar om te doen. Ik heb er tegenwoordig steeds minder problemen mee, maar als het niet hoeft, dan doe ik het ook niet.

Als ik geïnteresseerd ben houd ik me ook niet bezig met andere mannen. De kans dat als hij wegvalt en ik met de hartpijn en buikpijn zit, is redelijk groot. Maar so be it. Als ik erachter kom dat hij zich wel bezig houdt met meerdere opties, na verloop van tijd, dan hoeft het voor mij niet meer. Een beetje gezonde competitie kan geen kwaad, true, maar ik heb geen zin om na een bepaalde tijd mezelf nog te moeten bewijzen. Take it or leave it. Het hoeft niet. Ik zal het niet leuk vinden en ja, ik zal het overleven.

Als ik hem leuk vind, ben ik jaloers. Niet op zijn vriendinnen, die zijn er gewoon. Die waren er al voordat ik er was. Nee, op nieuwe contacten die hij opdoet, overal en nergens. Ik heb de soort van pech dat ik altijd lijk te vallen op praatgrage mannen. En ja, dat hoeft niets te betekenen en nee, ik zal er ook niet altijd wat van zeggen, maar ik voel alles. Als ik voel dat het niet goed zit dan weet ik dat het ook echt niet goed zit. Kan me niet schelen wat de man in kwestie allemaal zegt, want ik weet namelijk dat hij liegt. Mijn gevoel heeft altijd gelijk, dat is altijd bewezen.

Bovendien ben ik niet voor reden vatbaar als het gevoel te diep zit. Ik zal geen vrienden met hem kunnen blijven, hoef zijn twitterupdates niet te lezen, of zijn FaceBook updates in mijn timeline te zien en zijn naam hoef ik al helemaal niet in mijn WhatsApp lijst te zien. Dat trek ik niet. Ik heb namelijk altijd de belachelijk sterke drang om contact op te nemen met hem. En dat moeten we dus niet hebben. Because he didn’t took it. (En dat is his loss, duh)

Ik uit mijn gevoel niet snel. Op de een of andere manier ben ik daar niet zo goed in. Dat heeft te maken met het feit dat ik me vaker bloot heb gegeven aan een man en dat ontplofte zo hard in mijn gezicht dat ik heel voorzichtig ben geworden. Er gaat dus een hele tijd overheen. Dat schiet misschien niet op, omdat er teveel verwarring kan ontstaan over wat het nou eigenlijk allemaal precies is. Ik wacht vaak te lang af tot hij het doet. Maar als ik echt niet meer kan wachten, dan zal ik het zeggen. In de hoop op een antwoord, want antwoorden zijn tegenwoordig ook zeldzaam. Of dit antwoord nou negatief of positief is, maakt in principe niet heel veel uit. Als het positief is, blijf je in mijn leven, als het negatief is, verdwijn je uit mijn leven. Simpel zat.

Ik ben ik en ik hoef me nergens voor te schamen. Ik ben wie ik ben en ik zal altijd zijn wie ik ben. Daar doet hij het maar mee. En anders niet. Ook goed.

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *