Bedank mijn vader maar

Wat ik afgelopen zondag heb gedaan? Ik denk diep na. Ze kijkt me verwachtingsvol aan.
‘Nou’, begin ik…. ‘ff denken… mijn administratie, een paar wasjes, ik heb geskate, uitgeslapen, magazines gelezen….’. Ik zie aan haar blik dat dit duidelijk niet is wat ze verwachtte. Ik denk heel hard na. ‘Ohhhh…. Voetbal?! Niet gekeken. Ik heb een Single Ladies marathon gehouden  en de tv stond wel aan, maar verder heb ik er weinig van meegekregen…’

Blijkbaar was dit ook niet het goede antwoord. Ik weet het verder ook niet hoor, ze moet zelf maar voor de draad komen met wat ze bedoelde, dus nu is het mijn beurt te zwijgen en haar aan te staren. Ze begrijpt de hint. ‘Ik bedoelde vaderdag’.

Oh. Nou, dat vier ik dus niet. Al meer dan vijftien jaar niet meer. Ze denkt dat mijn vader dood is en dat we nu een band hebben. Dus begint ze een verhaal over wat ze allemaal aan hem mist en wat ze van hem heeft geleerd en welke prachtige herinneringen ze aan hem heeft. Dat het haar zo stoort, al die ‘commerciële onzin’ er omheen. Op de radio, op tv, in tijdschriften, in winkels: overal noemen ze ineens vaderdag en iedereen is zo blij en ermee bezig, dat vindt ze pijnlijk en oneerlijk omdat haar vader er niet meer is.

Ik moet me even inhouden om niet heel lelijk te gaan doen. Ik word doodmoe van azijnpissers die nergens aan meedoen en overal tegen zijn onder het mom van ‘commerciële onzin’. Hoe vaak hoor je dat wel niet tegenwoordig. Wat mij betreft ook alleen maar een kwestie van schapengedrag en elkaar napraten. Dat houd ik maar voor me.

Wel zeg ik dat ze blij mag zijn dat ze mooie herinneringen aan haar vader heeft. Dat kunnen veel mensen juist niet zeggen, of hun ouders nou dood of springlevend zijn. Daar mag ze dankbaar voor zijn en die mag ze koesteren. Waarom zouden mensen die hun vader nog hebben en blij met hem zijn, niet lekker ‘commercieel’ vaderdag mogen vieren? Wees blij voor ze. Waarom zouden zij stil staan bij het feit dat anderen misschien geen vaders meer hebben? Kom op zeg. Houd je lekker met jezelf bezig en vergelijk eens niet zo. Tel je zegeningen, mens.

Daar heeft ze niet veel op terug. Maar hoe zit het dan met mijn vader? Daar moet ik even over nadenken.

Ik moest het als puber, en eigenlijk daarvoor ook al, al zonder vader stellen. Dat is inderdaad niet zo leuk en soms moeilijk. Altijd en overal uitleggen waarom je vader er niet bij is, door anderen gehaald en gebracht worden, altijd dingen regelen.  Maar veel last heb ik er niet van gehad. Het was nou eenmaal zo. Ik ben niet het type dat kapot ging van binnen als ik bij vriendinnetjes ging spelen en die een lieve vader hadden. Leuk voor ze.. Handig ook, zo’n vader want die haalde ons op na het stappen. Hoefde ik niet weer tegen mijn moeder te liegen dat ik echt, heus de taxi nam om thuis te komen terwijl ik eigenlijk gewoon midden in de nacht over straat liep. Voorderest trok ik me niet zoveel van de situatie of van vaders an sich aan. Wat moest je er eigenlijk mee? Ik had dan geen vader die me hielp bij mijn huiswerk, maar ook niet eentje die controleerde of ik dat huiswerk wel deed of die me vertelde hoe laat ik thuis moest zijn. Leuk voor mij.

Ik heb niet echt leuke of mooie herinneringen. Daar moet ik haar teleurstellen. Ik heb überhaupt pas herinneringen vanaf mijn puberteit ofzo. Ja, dat is raar. What can I say? Zo ben ik.

Ik kan wel zeggen dat ik van mijn vader veel geleerd heb. Solderen bijvoorbeeld, altijd handig voor wanneer… nou, laten we het houden op gewoon altijd handig. En ook: wat er ook gebeurt: je tanden poetsen voordat je naar bed gaat. Dat drugs verkeerd zijn. Bij gebrek aan beschermer, taxichauffeur en geldschieter, wat anderen in hun vader vinden, vooral ook: keihard werken en altijd en overal voor mezelf opkomen. Ik ben er niet praktischer van geworden: ik draai nog net zelf een lamp in, maar verder dan dat klus ik niet. Geen zin in. Dat betekent dat ik makkelijk drie jaar met kale peertjes aan het plafond en ongebruikte plafonnières in de kast kan leven, totdat ik een man de rest laat opknappen.

Maar wat ik vooral van hem geleerd heb, is wat ik wel en juist niet wil voor mezelf en in relaties. Laat mij maar volgens mezelf de uitzondering van de psychologie zijn, maar ik wil echt geen type man als mijn vader. Never nooit niet. Dat zou geen van beiden overleven. Ik doe alleen waar ik zelf zin in heb. Mannelijke leiding duld ik niet, nooit. Helemaal niet van macho’s of agressieve types. Daar gaat het van kriebelen en dan ga ik er keihard tegenin.  Ik ben hoe dan ook de baas. Ik pik geen onzin en red en vermaak mezelf prima zonder man. De man die in mijn leven mag zijn, weet dat ook heel goed en ik schroom niet hem daaraan te herinneren. Misschien ben ik daardoor niet altijd even makkelijk om bij te zijn, maar hey: ik heb een moeilijke jeugd gehad en bedank mijn vader maar!

Om nog op haar vraag terug te komen: mijn vader is niet dood. Hij was gewoon niet zo leuk. Hij is de eerste man die ik uit mijn leven heb gezet en daarbij ook een voorbeeld voor anderen. Ik ken geen vaderdag. Ik ken dag, vader.

 

6 antwoorden
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Nóg een vraagje dat me te binnen schoot: Hoop je stiekem dat je vader dit leest? Of zou je willen dat hij het zou lezen…..?

    Beantwoorden
  2. Anouk
    Anouk zegt:

    Haha, ik heb een gruwelijke hekel aan het woord uitdaging!
    Nee, ik hoop en wil niet dat mijn vader dit leest. Ik zou niet weten waarom; ik heb niet de behoefte met modder te gooien of een punt te maken, maar het is allemaal gewoon wel wat het is. Bovendien staat er niets wat mijn vader niet weet omdat ik het niet al eerder gezegd heb of hem desgevraagd face to face zou zeggen. Ik koester geen negatieve gevoelens; ik koester geen enkel gevoel.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *