Misschien. Denk ik. Ik weet het. Niet. Wel.

“Als je die leuke schoenen ziet in de winkel, dan ga je toch ook niet wachten tot ze naar jou toekomen?” riep mijn vriendin ietwat verbaasd, maar geheel terecht, uit naar mij nadat ik haar oren er weer eens af had gezeurd dat ik maar een schijtbak was met stappen zetten richting de liefde. “Doe gewoon wat jij leuk vindt, wat jij wilt!” riep ze praktisch uit. Ik knikte maar een beetje dweperig. Ik wist dat ze gelijk had, maar ik snapte niet zo goed waar ik bang voor was. “Je komt niet op tv met je afgang en je gaat niet dood! Het is maar een man!” tetterde ze door. Ik knikte nog dweperiger. Ik luisterde aandachtig, want ik wist dat ze gelijk had. Ik wist het zelfs heel goed.

Kwetsbaar opstellen is iets waar ik ontzettend slecht in ben. Ik vind het moeilijk toe te geven dat ik meer van iemand zou willen. Het broeit en borrelt van binnen. Alles in mij wil het hem zeggen, maar ik zeg niks. Elke keer als ik denk dat ik al mijn lef en moed bij elkaar heb geschraapt kijk ik hem in zijn ogen aan en klap ik dicht. Dan ga ik lacherig verder met praten over niks. Over het zonnetje, de bloemetjes en de vogeltjes die in de boompjes zitten. Pure onzin puur om het allemaal maar te ontwijken.

En maar zeiken tegen mijn vriendinnen. En mijn vriendinnen maar gek worden van mij. En terecht. Ik zou ook gestoord worden van mijn eigen gezeik. Hoe vaak ik al vriendinnen heb gezegd dat ze hun gevoelens gewoon moesten vertellen. “Gewoon doen!” riep ik dan stoer. Maar dit is voor mij nu zo ontzettend duidelijk geworden dat het allemaal veel makkelijker gezegd is dan gedaan. Ik zeul al een hele tijd met hetzelfde gevoel. Ik heb deze website helemaal ondergekliederd met mijn emotionele uitspattingen. Mijn woedes, mijn zoete woordjes, mijn frustraties en mijn liefdesuitingen. Maar kom ik daar één stap verder mee? Nee. Duidelijk niet.

Toegegeven; ik ben een mietje. Een watje. Een pussy. Zachtgekookt eitje. Grote mond, klein hartje. Dat ben ik in mijn volle glorie. Waar ik bang voor ben? Geen idee. Hoewel ik het eigenlijk wel weet. Ik wil geen afwijzing ontvangen. Wie wilt er nou een afwijzing ontvangen? Niemand dus. Dat weet ik ook. Maar het punt is ook: ik wil hem eigenlijk helemaal niet kwijt. En op het moment dat ik vertel wat ik voel, ben ik bang dat ik hem kwijt raak. En ja, dat zou ik ook moeten, want als hij hetzelfde voor me voelt dan is het bingo, en zo niet: wat doe ik dan nog met hem? Precies, precies. Ik weet het, maar ik weet het niet. Snap je?

Enerzijds vind ik het heerlijk om alleen te zijn. Om mijn eigen plan te trekken, om te doen en laten wat ik wil, wanneer ik wil en met wie ik wil. Niemand die mij wat zegt. Maar tegelijkertijd wil ik een stereotype-relatie. Iemand waar je tegenaan kan kruipen op de bank, waar je samen mee in bed ligt en ruzie maakt over het dekbed, maar ook waar je ontzettend de slappe lach mee kan hebben. Iemand die een klein beetje jaloers wordt als ik uit ga met mijn vriendinnen, maar mij wel vertrouwt. En het ergste; dat zie ik in hem. Alles zie ik in hem.

Gewoon voor zitten. Goede momenten heb je niet. Diep inademen en gewoon doen. Aankijken en gewoon alles eruit lazeren. Ja, goeie. Alles gaat op hol van binnen. En niet zo’n beetje. Nee, gewoon misselijk, hoofdpijn, alles. En dan houd ik gauw op en weet ik niet of ik het überhaupt moet vertellen. Misschien is het wel een lichamelijke alarmbel die roept dat ik het niet moet doen, omdat ik een hele grote fout bega. Mooi hè, dat excuus. Want het is niet fout als ik wil doen wat ik wil doen. Er staat geen gevangenisstraf op het tonen van je gevoel aan iemand. Ik weet het, ik weet het, ik weet het allemaal.

Misschien ben ik wel heel bang voor mijn eigen gevoel. Dat er ineens een stortvloed van gevoel over hem uitgegoten wordt én heel belangrijk over mezelf. Dat ik niet meer weet wat ik met mezelf aan moet. Nu heb ik een soort van (oké, niet echt) controle. Ik kan mezelf onder controle houden, met af en toe een flinke emotionele uitschieter. Maar ik hoef me niet te laten gaan en ik ben kwetsbaar voor niemand behalve voor mezelf. En hiermee heb ik alles wel gezegd. Denk ik.

Wat ik nu ga doen? Even een colaatje drinken.

 

6 antwoorden
  1. jannemieke
    jannemieke zegt:

    Stuur dit stuk maar maar door…..zovéél makkelijker om het te zeggen.
    Waarom zijn we van die schijtlijtsers als het op kwetsbaarheid aankomt.
    als je de ander het wel kan lopen we op wolken,laf eigenlijk van ons zelf…
    Spreek even in meervoud,beetje jammer dat ik het zo herken.

    Beantwoorden
  2. Anni
    Anni zegt:

    Je kwetsbaar opstellen is niet iets wat je van de een op de andere dag kan. Zeker als het je herinnerd aan eerdere keren, die niet zijn verlopen zoals jij hoopte. Maar bedenk ook dat zolang je er niks mee doet je ook niks hebt. Misschien dat je hierna ook niks hebt, maar ben je wel dat nare gevoel kwijt van, wat als….

    Voel je niet opgejaagd om het nu te doen, je kunt het het beste doen in een opwelling. Teminste dat vind ik het makkelijkst. Maar dat moet je wel in die opwelling mee gaan.

    Beantwoorden
  3. Sylvia
    Sylvia zegt:

    Ik heb twee weken terug voor de eerste keer tegen een man gezegd dat ik hem al een tijdje toch wel erg leuk vond. We hadden wat gedronken, wat gezoend en tjah.. dan waag je toch een poging. De heer in kwestie gaf aan dat hij niet niet klaar was voor een nieuwe relatie gezien een draak van een ex. Damn. Maar weet je.. zo erg voelde het eigenlijk niet om de deksel op de neus te krijgen. Het voelde alsof ik de sterke was die zich bloot durfde te geven en hij de slappe zak was die de stap niet durfde te wagen. En je wilt geen slappe zak als vriend, heel simpel. Ja, het voelt nog steeds klote en ja, het is ongemakkelijk als we elkaar tegenkomen omdat hij zich schuldig voelt en niet weet hoe hij zich tegenover me moet gedragen, maar ik ben erg blij dat het hoge woord eruit is, dat hij weet hoe het zit en dat ik niet meer in de onzekerheid zit of het wel of niet wat zou kunnen worden. Ik kan er nu een punt achter zetten en doorgaan. Hopelijk pakt het bij jou anders uit, maar echt: vertel het hem, als je dat kan, kun je alles aan 😉

    Beantwoorden
  4. Tommy
    Tommy zegt:

    Oké, ik bekijk het als man. Dat klopt. Maar ik vind dat de ‘stille diplomatie’ gewoon zijn werk moet doen. Dus niks ‘vrijuit opbiechten’, dat is stom en het kapt de magie ineens af. Als die gozer écht geïnteresseerd is, maakt ie werk van je. Zoekt ie elke gelegenheid om je te zien, beter te leren kennen. Flirt ie met je. Probeert ie je jaloers te maken. Dan merk je aan zijn lichaamstaal dat ie op springen staat om met je te mogen vrijen. Aan zijn gesprekken merk je dat het hem menens is, dat ie voor je wil gáán. En dat hoeft helemaal niet bezitterig te zijn, maar gewoon omdat ie smoorverliefd op je is.

    En als je dit allemaal niet bij hem voelt/merkt – of niet hevig genoeg – dan zal het nooit gebeuren. Ook niet als jij jezelf blootgeeft. Hooguit zal hij zich dan wat opgelaten voelen óf jou misbruiken voor een one night stand. Believe me!

    Beantwoorden
  5. -JC-
    -JC- zegt:

    Ik weet wel identificeren met een blog is vet fout, en ik erger me er rot aan als mijn lezers het doen, maar ik schreef vandaag 28/5 over de stem van mijn moeder in mijn hoofd….en mijn seksleven…..wat ik niet beschreef is dat kwetsbaar durven zijn, mogen zijn van jezelf, want het doet zo verdomde pijn als……..daar had ik al genoeg over geschreven, vandaar nu maar eens de andere kant….maar ehm…lang verhaal: ik ken het gevoel wat je hier beschrijft! Topblog!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *