Getwijfel

Dat moment dat je ineens belachelijk begint te twijfelen. ‘Ben ik wel goed genoeg? Waarom wil hij me niet zoals ik hem wil? Wat is er mis met mij? Wat gaat er gebeuren als hij iemand anders ontmoet?’ Dat soort dingen. Je kent ze wel. Wil ik hem wel zoals ik denk dat ik hem wil? Wil hij mij wel zoals hij doet vermoeden dat hij me wil. Snap je het nog? Ja? Leg het mij uit!

En dan heb je opeens een man in je leven die vindt dat hij jou zo mag laten twijfelen. Vast in de onschuldige en simpele veronderstelling dat hij niets fout doet. Wat hij eigenlijk ook niet doet. Laat ik eerlijk zijn. Maar mijn hersenen beginnen te draaien, te creëren en te doen. Ik ga dingen verzinnen die er niet zijn. Hoogstwaarschijnlijk niet zijn. Misschien zijn ze er wel, maar ik denk het niet.

Hij denkt bijvoorbeeld vast dat hij niet exclusief is, terwijl hij dat wel is. Misschien durft hij zijn eigen gevoelens niet uit te spreken. En ik vind dat sowieso eng, dus zo zullen we het nooit weten. Of misschien wil hij wel leven en nog helemaal niet toegeven aan één of andere verliefdheid. Maar, dat verzin ik allemaal zelf. Dus hoogstwaarschijnlijk is daar niets van waar. Daar kom ik alleen achter als ik zelf wat ga vragen. Ja. Weet ik. Misschien. Snel. Binnenkort. Echt. Ooit. Ofzo.

Dus naast dat ik over mijn eigen ik twijfel en mijn eigen gevoelens, twijfel ik ook nog eens over wat hij zou kunnen voelen en denken. Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. Dat zijn teveel twijfels voor en over teveel mensen. Het zou veel makkelijker zijn als ik het gewoon bij mijn eigen twijfels kon houden. Bij mijn eigen gevoel. Maar nee, ik speculeer graag naar de gevoelens van anderen. Dubbel op. Houd je lekker van de straat.

Dat getwijfel, dat is ook een beetje een eigenschap van mij. Een beetje maar. Ik twijfel heel vaak en heel veel over heel veel verschillende dingen. Ik denk altijd heel veel na. Terwijl ik aan de andere kant zo belachelijk impulsief ben. Maar zodra het aankomt op mijn gevoel, dan ben ik een watje en blijf ik een watje. Ooit heb ik wel eens mijn gevoel blootgelegd. En jezus, wat vond ik dat verschrikkelijk. Ik kan daar niet tegen. Ik denk dat ik het fijner vind als een hij maar gewoon vertelt wat hij voor mij voelt. Dan hoef ik alleen maar te antwoorden.  Zo veel makkelijker, zoveel minder twijfels. Denk ik. Hoop ik.

Ik houd in ieder geval mijn mond dicht.

 

5 antwoorden
  1. Watutsi
    Watutsi zegt:

    Heel herkenbaar. En iedereen leeft met die twijfels, maar weinig komen er voor uit. En zelfs als je partner de twijfel weg neemt, heb je nog steeds twijfel.

    Beantwoorden
  2. jannemieke
    jannemieke zegt:

    Thamar,weer goed neer gezet! Compliment voor je eerlijkheid.
    Moeten we niet eens afleren om voor anderen te denken,dat weet je nooit..
    Een mens kent alleen zijn eigen gevoel ,nooit die van een ander en het is een gigantische berg om te over bruggen om zulke dingen bespreekbaar te maken waarschijnlijk voor iedereen .
    Maar zekerheid is toch beter dan twijfel?
    Al vermoed ik dat je je mond houdt,dat is inderdaad makkelijker……Wel een goeie slotzin trouwens.
    Misschien na een( halve) fles SC?
    xx

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *