Kippenbotten en angstzweet

Ik wist dat ik het niet had moeten doen. Ik wist het en toch deed ik het. Misschien wel juist omdat ik wist dat ik het niet moest doen.  Ze is mijlenver weg, maar ik hoor haar alsof ze naast me staat. ‘Zie je, je bent ook zo eigenwijs!’Mijn moeder. Ha. Mijn moeder, die een kippenbot en een stuk spekzwoerd met een touwtje om mijn pols bond toen mijn tanden doorkwamen. Het is haar schuld dat ik zo van eten houd.

Ik wou dat ik van sporten hield. En dat ik het ook kon. Dat ik niet over de bal struikelde, maar hem met kracht en precisie in het doel kon planten. Dat het me energie gaf in plaats van me doodmoe maken bij de gedachte alleen al. Ohja, en dat ik dan gezond zou zijn, en slank en ietwat gespierd en vooral dat ik dan conditie zou hebben.

Ik ben daar dik twintig jaar te laat mee, nu hier  in een pashokje van de Zara in Málaga. Dik twintig jaar en twee meter in de lengte en breedte. Dat hield me niet tegen het toch te doen. Ik hou van spijkerstof, ik hou van catsuits, één plus één is nog altijd twee. Dus toen ik de winkel binnenstapte en daar een denim catsuit hing, ging mijn innerlijke stem direct op de muteknop en de catsuit met mij mee het kamertje in. Hoewel The Secret nog niet half uitgevonden was, visualiseerde ik mezelf rank, slank en sexy de straten onveilig makend. Ik stapte erin.

Het ging mis. Duh. Het ging vreselijk mis. Dat instappen ging me nog redelijk gemakkelijk af. Een beetje trekken en heisen: dagelijkse kost. Armen erdoor ging wat moeizamer, maar ik boog mijn Hollands lange lijf zo, dat het meer op de lokale 1 meter 50 leek. De rits die van kruis tot borstbeen liep, kreeg ik voor driekwart dicht als ik mijn adem maar goed inhield. Blij met deze overwinning, rechtte ik mijn rug. Dit plaatje moest ik in zijn prachtige geheel zien! Zover kwam het niet. Met een gekraak dat mijn moeder zelfs op deze afstand nog zou kunnen horen, sprong de rits kapot. Om vast te blijven zitten ter hoogte van mijn navel. Daar ging mijn droom. Fuck The Secret met vooruitwerkende kracht!

Mijn innerlijke stem was in een klap weer in het hier en nu en gaf me er van langs. Ik was niet sexy. Ik was niet 1 meter 50 met maat 34. Ik was een lompe, eigenwijze koe van vijfhonderdtweeëndertig kilo die haar verdiende loon kreeg. Ik zat vast in een kleedkamer van de Zara, in Málaga, gevoelstemperatuur 55 graden Celsius, met bloed dat naar mijn oren stroomde vanwege de angst en het feit dat het vanaf mijn middel geen andere kant meer op kon en ik was kilometers verwijderd van wie dan ook die ik kende. Ik ondervond nu aan den lijve dat angstzweet echt bestaat. Het sijpelde langs mijn rug mijn bilspleet in en rook naar… ja, naar angst. Het vulde het hele hokje en ik wist zeker dat ze me nu zouden komen halen. Ik wilde huilen. Huilen en dan een bak ijs. Maar ik moest actie ondernemen.

Gelukkig zijn Spanjaarden gek. Het was bloedheet voor mij, maar voor hen was het nog steeds half winter. De gebreide trui met col die in het pashokje hing, drapeerde ik dus mooi over wat eens een uitdagend denim catsuit was geweest. Gelukkig zijn Spanjaarden ook aso. Ze nemen gerust dertig stuks kleding mee het pashokje in, dumpen die op de grond en laten het personeel dat opruimen. Gelukkig pas ik mij goed aan. Ik deed dus hetzelfde en liep de winkel uit op een snelheid die, hoopte ik, gepast was en niets verried maar die me toch heel, heel snel deze hel uit en de opluchting tegemoet zou brengen. Opluchting en dan echt dat ijs!

Bijna was ik er. Bijna, maar niet voordat de medewerkster met in haar kielzog een beveiliger mij achterna kwamen. Terwijl ik naar buiten stap, zie ik ze nog net en hoor ik ‘señora, señora, momento por favor!’
Momento schmomento.

Ik kijk naar links: doodlopende straat. Rechts: meer winkels. Met beveiligers. Ik moet snel beslissen en ga maar gewoon voor todo recto. Ik negeer het rode stoplicht, zeg tegen mezelf dat het lukt, verzin ter plekke een fantastisch uithoudingsvermogen en besluit te rennen voor mijn leven.

4 antwoorden
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Hahahahaha heel grappig!

    Dat met die rits in een pashokje heb ik een keer met m’n gulp gehad. Maar dan met het vel van mijn ‘ding’ ertussen. De verkoper, een duidelijke nicht, wilde me wel helpen. Ook ik ben daarna keihard naar huis gerend voor ijs….

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *