Bel me niet!

“Bel me niet” zei hij op een dwingende toon toen hij mijn telefoon één keer liet overgaan zodat ik zijn nummer had. Het was vrijdagnacht. De temperatuur was prima en de stad zag eruit alsof er rust over was gedaald. Dat kan ook te maken hebben met mijn dansende dronken ogen die alles met een vleugje lol zagen. Ik keek hem aan. “Waarom zou ik je bellen?” antwoordde ik. “Omdat je m’n nummer nu hebt,” zei hij een tikkeltje te bijdehand. Ik schudde mijn hoofd. Deze jongen wist duidelijk niet met wie hij te maken had. Ik heb helemaal geen behoefte om telefoongesprekken te voeren met mannen. Of jongens, in zijn geval. Ik keek naar de grond. Stopte mijn telefoon weg en draaide me om. Ik wilde van hem weglopen. Ik wist al niet eens meer waarom ik ook alweer mijn telefoonnummer had gegeven. “Bel me niet!” riep hij me nog na. Ik draaide me weer om naar hem. Keek hem in zijn ogen en liep naar hem toe. Ik stak mijn vingers uit en tikte hem op de borst terwijl ik zei dat ik wel wist waarom ik hem niet mocht bellen. Hij keek me vragend aan. Ik vroeg me echt af of hij echt werkelijk dacht dat ik net zo dom was als het achtereind van een varken. “Je hebt een vriendinnetje thuis. Ik. Bel. Jou. Niet. Je hebt toch zo’n grote mond? Bel mij maar als je je praatjes waar durft te maken,” en ik liep weg.

Een avondje stappen met vriendinnen. Het was harstikke gezellig. De drank vloog ons letterlijk rond de oren. Ik kreeg namelijk een glas bier over mijn prachtige jurk heen. Gelukkig ben ik goedgezind en kan ik me daar niet heel erg druk om maken. Ik kan heel boos kijken, doen alsof ik het verschrikkelijk vind en daarna een gratis glas, of twee, Southern comfort met Ginger Ale in ontvangst nemen als excuus. We genoten met z’n allen. Het was veel te warm. Het liefst wilde ik mijn jurk lozen, maar ergens zei mijn common sense dat ik dat maar beter niet kon doen. Niet omdat het stom zou staan, maar ik zou vast aandacht krijgen van de verkeerde mannen. De man waar ik juist aandacht van wilde stond achter de draaitafels. Man, man, man, wat een man. Precies met dat deuntje van de Coca Cola Light-reclame. Weet je nog? Dus die jurk liet ik maar aan. Nu ik er over nadenk, had ik de jurk misschien beter uit kunnen trekken.

De mannen daar waren trouwens redelijk ok. Niet dat ze aantrekkelijk waren, maar ze waren niet vervelend. Het was leuk. Het was gezellig en we dansten met z’n allen door de tent. Met enkele elleboogstoten om ruimte te creëren, maar niemand die dat door had joh. Iedereen had wel een paar druppeltjes drank in het glas, het was één en al liefde. Tenminste, ik deed in ieder geval net alsof. Mijn vriendin was ondertussen flink aan de dans met één of andere gozer die wel een oogje, of twee, op haar had. Prima. Ik ging gewoon verder keutelen met andere vriendinnen, mijn glas Southern Comfort met Ginger Ale, of 7-Up of Coca Cola, zolang er maar een prik-iets in zat, vond ik het allemaal best. Geregeld.

We, mijn vriendinnen en ik, kregen continu aandacht van één jongen. Een interessante jongen. Ik vergat de DJ even. Even voor de hele avond. Ik was namelijk een klein beetje troebel. Doe ik anders nooit. Ik vermaakte mezelf met hem. Beetje dansen, beetje lomp doen en vooral veel lachen. Zijn armen waren versierd met tatoeages, mooie bril, driedagenbaardje en meer kan ik me niet herinneren. Volgens mij was hij ook nog eens klein. Als in, net zo lang als ik. Voor een man ben je dan redelijk klein.

De avond liep op z’n eind. Mijn vriendinnen en ik liepen naar buiten en werden ongelofelijk blij van de koele buitenlucht die ons tegemoet kwam. We namen even plaats op het terrasje om even uit te blazen van het vele dansen en lachen. We kletsen wat en kregen al gauw genoeg gezelschap. Van de danser en de kleine jongen met driedagenbaardje. Het werd gezellig. Iets te gezellig. Ik vond hem wel leuk en was belachelijk in het openbaar aan het flirten met hem. Moet kunnen. Alleen toen liep de DJ voorbij. Dat zag ik. Hij zwaaide en lachte naar me. Facepalm Thamar. Echt.

Het was tijd om afscheid te nemen. Toch bleef hij op één of andere manier aandacht van me vragen. Op een manier waar ik geïrriteerd op reageerde. “Wat wil je van me?” vroeg ik. Dom, Thamar, dom. “Ik wil alleen maar seks met je.” Mijn ogen knipperden. Gewoon BAM. Dat overkomt me niet gek vaak dat iemand gewoon maar zegt wat-ie van je wilt. Ik kan dat waarderen. Echt. Al dat omheen-gelul is totaal niet mijn ding. Uiteindelijk draait het negen van de tien keer allemaal op hetzelfde uit. En dan investeer je allemaal kostbare tijd in niks, die had je dus ook kunnen investeren in een potje goede vieze.. Nou ja, je weet wel. Seks dus.

Ik lachte en liep naar mijn vriendinnen. Ze hadden ondertussen een taxi aangehouden. Ik liep naar mijn andere vriendin toe om afscheid te nemen. De sportieveling, altijd en eeuwig op het fietsje. Het was harstikke tijd om te gaan. Ik keek hem nog één keer aan. Wist weer waarom ik mijn nummer had gegeven en stapte in de taxi. Ik wist dat ik hem niet mocht bellen, maar ik was zijn arrogantie, grote bek en bijdehante gedrag meer dan zat. “Luister dan, bel mij ook maar niet. Ik bel jou misschien wel, als ik een potje wil neuken.” Ik sloeg de deur van de taxi dicht, zag zijn verbouwereerde gezicht en besloot – met een zelfvoldaan gevoel – vervolgens nooit te bellen.

 

4 antwoorden
  1. MiepMarie
    MiepMarie zegt:

    Whahahaa.. al voor de referentie naar de coca-colalightreclame zat ik al met het deuntje in mijn hoofd! Goed bezig! *grinnikt* Oh ja en wat zonde van die DJ!! Geloof dat die meer aandacht verdiende, next time!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Laat een reactie achter op MiepMarie Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *