Help mij hopen

Dat er geen Ware bestaat, daar was ik al achter. Relaties zijn nooit van begin tot eind alleen maar leuk, lief en gezellig. Ze verlopen heus wel eens minder gladjes en kunnen zelfs ophouden, dat wist ik ook. Zo niet, dan moest ik na De Breuk toch wel. Ergens geloofde, dacht, wilde ik toch dat het wel anders kan. Daarom houd ik zoveel van Memories, Grenzeloos Verliefd en nu ook Liefs Uit…

Mensen die naar andere landen reizen. Een klik hebben die niet onder woorden te brengen valt. Leven op twee mails en drie minuten telefooncontact per maand. Superveel moeite voor elkaar doen, wat niet als moeite aanvoelt. Elkaar maanden niet kunnen zien en spreken, maar toch die klik niet verliezen. Dwars door verschillende geloven, taalbarrières, landsgrenzen, tijdszones en bezwaren van anderen heen. Enkel en alleen door en voor dat magische woord dat zoveel omvat maar toch zo moeilijk te omschrijven is: LIEFDE. Waardoor mensen na 60 jaar herenigd worden of binnen 3 maanden weten: dit is hem en ik laat alles voor hem achter.

Als ik dat zie, word ik helemaal warm van binnen. Zo leuk! Zo lief! Zo mooi! Allemaal om de liefde, prachtig toch? Het bestaat! En, toegegeven: ik heb vandeweek een traan gelaten. Ja. De nieuwbakken schoonmoeder van een leuke Hollandsche meid moest afscheid nemen omdat eenmaal daar aangekomen voor haar Nieuwe Leven, de Brazilliaanse lover toch niet meer wilde. Onder andere omdat zij gelovig is en het bed niet met hem wilde delen. Ik dacht: goed zo meisje! Je zou het maar voor die lelijkerd opgegeven hebben (ze hadden al drie jaar wat, het was geen nieuws voor hem). Die lieve, lieve kleine moeder van de Brazilliaan brak in hartverscheurend verdriet en tranen uit. Ik ook, een beetje. Ik dacht: wat een klootzak die vent. En: ik word oud, mild (soms) en sentimenteel. De dertig nadert. Maar vooral: is echte liefde een illusie?

Daarbovenop kreeg ik een telefoontje. Mijn lieve, leuke, gezellige, mooie en al jaaaarenlang in een relatie vriendinnetje F: single. Ik kon het niet geloven. De vierde in een maand. Natuurlijk, ik zei het al: relaties gaan heus weleens uit. Verkeringen van pubers ja. Of van je ouders, maar die moesten sowieso nooit bij elkaar komen. Alleen: ik hoor nergens successtories meer. Ik ken weinig tot geen gelukkig getrouwde mensen. Geen stellen die al jaaaaaaaaren straalverliefd zijn en samen oud, grijs en stinkend gelukkig zijn geworden. Waar het allemaal fout ging en wat mensen elkaar allemaal voor verschrikkelijks aangedaan hebben, is een ander ding. Ik kan er boeken vol mee krijgen.

Dat is jammer en best eng. Want: hoe moet dat nou met mijn prachtige vriendinnen? Met de stellen waarvan ik wil dat ze voor eeuwig gelukkig bij elkaar blijven? En met mij? Ik heb helemaal geen zin in nog vijf verschillende relaties, en dat die dan toch niet werken. Investeren, openstellen en met lege handen achterblijven. Niet alleen afscheid nemen van je gezamenlijke doelen en dromen, maar ook van vrienden en familie. Verdelen van goederen. Verhuisperikelen. Misschien wel met huisdieren of zelfs kinderen in het spel. Gadver, ik word al moe als ik er ook maar een beetje aan denk. Maar wat moet je dan he? Eeuwig single zijn wil ik ook weer niet, in tegendeel. Dat wil niemand.

Dus er zit niks anders op dan gewoon mijn best doen en hopen. Een beetje bidden erbij. Ik voor mezelf, mijn vriendinnen en voor jullie; jullie voor jezelf, jullie vrienden en voor mij. Deal? Ik heb gelijk even uitgezocht tot wie we ons moeten richten, wel zo handig.

Dat zijn vrouwe Catharine: beschermheilige van single meisjes, professioneel koppelaar Antonius: beschermheilige van de liefde, Blaesilla: die van bruiden en weduwen en tot slot Judas Taddeüs: van de onnozelen (je kan maar beter grondig te werk gaan).

Dus: ik stel een hoop-en-bid-marathon voor. Het is bijna weekend, komt goed uit. Je kan het overal, je hebt er niks voor nodig, het kost je geen cent: geen smoesjes dus! Het is voor een goed doel. En een mooiere wereld. Help mij hopen.

11 antwoorden
  1. amine
    amine zegt:

    ik wil je gerust helpen hopen maar is een hoopvol verhaal niet beter. Ik ben getrouwd met de man van mijn leven en ja natuurlijk hebben we wel eens mindere dagen en wordt er wel eens gekibbeld maar het goedmaken is zo leuk nadien. In januari volg ik de liefde van mijn leven nr Turkije om daar een nieuw leven te beginnen als dat geen hoopvol verhaal is weet ik het niet

    Beantwoorden
  2. Tommy
    Tommy zegt:

    Na jaren en nog eens járen kan ik naar mijn lief kijken en denken: Wat ben ik toch stapelgek op je! Haar kleine maniertjes, haar boosheid over onrecht (ze valt dan zo grappig over haar eigen woorden), haar dapperheid in de mannenwereld waar ze werkt, maar vooral de emotionele intelligentie waarmee zij mijn manlijke zwakheden accepteert en ze me zelfs gunt. Door deze open houding heeft ze ook het beste in mij naar boven gebracht. Nog steeds kunnen wij zoenen als tieners.

    Als ik tóch moet bidden, bid ik dat dit nog heeeel lang mag duren!

    Beantwoorden
  3. Tommy
    Tommy zegt:

    Nee Anouk, ik heb het haar niet laten lezen. Ben bang dat dan de magie eraf gaat. Ze moet spontaan en ongekunsteld zichzelf blijven. Beauty is in the eye of the beholder. Daarom deel ik dit stiekem met jullie.

    Beantwoorden
  4. Tommy
    Tommy zegt:

    Hahahaha een soort mister perfect? Nee helaas Elise, no such thing. Neemt niet weg dat ik hartstochtelijk van De Liefde houd en haar zou uitvinden als ze niet bestond 😉

    Beantwoorden
  5. Latina92
    Latina92 zegt:

    hier nog een hoopvol verhaal: ook al ben ik pas 19 en wordt dit waarschijnlijk gezien als een typisch naïef puberverhaal, voelt het totaal niet zo en wil ik dit toch wel delen:
    vorig jaar ging ik voor een tussenjaar naar Zuid-Amerika waar mijn familie woont, het plan was om er 9 maanden te blijven en dan weer terug te gaan naar NL voor de studie. Totdat ik mijn huidige vriend leerde kennen…. ook een super romantisch verhaal (héél in het kort: hij zag me instappen in een bus (we kenden elkaar niet) en is me toen met een smoesje gevolgd!) ik wist niet dat je zo verliefd kan zijn. heb mijn vliegtuig naar NL laten gaan en ben hier een leventje gaan opbouwen(studie, werk, vrienden).
    toch mis ik NL en wil ik de mogelijkheid niet verliezen daar te studeren, dus volgend jaar gaat hij met me mee! zonder iemand te kennen, naar een onbekend land met een onbekende taal.
    natuurlijk lees ik jouw verhalen en weet ik ook dat de meeste relaties slecht aflopen, maar ik heb nog hoop!

    Beantwoorden
    • Anouk
      Anouk zegt:

      Ik weet niet of de meeste relaties slecht aflopen, maar vervelende verhalen blijven wel lang hangen natuurlijk!
      Dankje voor je verhaal, ik hoop met jou ook mee. Hartstikke moedig van je dat je je hart bent gevolgd. Het kan altijd misgaan, maar dat kan het met een boerenjongen uit de polder ook ;). Wens je alle succes!

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *