Een herfstig blaadje aan een eikenboom

Ze zat op de bank met een kop Pickwick Sterrenmunt thee met de televisie aan op één of ander liefdesprogramma. Dat programma gaf een stelletje weer die door moeilijke tijden gingen. Hij vocht voor haar, met behulp van dat zoetsappige programma. De exvriendin in kwestie kreeg een hele cameracrew op haar dak en een liefdesverklaring van haar exvriendje. Dat de exvriendin voor het blok werd gezet laten we maar even voor het gemak achterwege. Het programma zette haar aan het denken. Ze heeft nog nooit een man gehad die voor haar had gevochten. Geen vuistgevechten, maar gewoon gevochten. Alsof zij de enige was die bij hem hoorde. Hij die de liefde verklaarde aan haar. Hij die stad en land afreisde om bij haar te zijn. Dat soort zoete dingetjes. Ze kende het niet. Ze wilde bijna verkering met iemand nemen zodat ze erachter kon komen hoe het voelde dat er iemand voor haar vocht. Het gevoel dat een man haar zomaar liet gaan vond ze eigenlijk helemaal niet zo leuk. Makkelijk. Maar niet leuk.

Het feit dat ze een relatie met hem had gehad was voor hem voldoende. Zij stuurde hem de laan uit, hij ging. Zonder morren. Zij had gehoopt dat hij nog voor haar zou vechten. Haar van gedachten zou proberen te veranderen. Waarom weet ze niet zo goed. Ze wilde gewoon begeerd worden door hem. Ze wilde dat hij zou laten weten dat hij echt van haar hield. Dat was natuurlijk niet de reden waarom het uit was gegaan. Ze vond het niet meer leuk, zij had eeuwen gevochten om dingen recht te krijgen, terwijl hij in haar ogen niks deed. Hij vond het allemaal wel best zo. Daar ging zij niet mee akkoord. Al vaker had ze tegen hem gezegd dat ze niet gelukkig was. Hij deed er twee weken wat aan en zo snel als hij zei dat hij zou veranderen zo snel viel hij ook weer terug in oude gewoontes. Daar baalde ze van. Dus ze besloot de relatie te verbreken.

Hij pakte zijn spullen en liep de deur uit. “Is dit echt wat je wilt?” vroeg hij. Ze knikte. Hij ging weg, sloot de deur en keek geen seconde achterom. Ze voelde het verdriet opborrelen in haar buik, maar hield zich groot. Ergens wist ze natuurlijk ook wel dat hij dacht dat het over was voorgoed, maar ergens in haar hart wist ze ook dat ze hem niet volledig los wilde laten. Loslaten. Waarom zou ze dat doen. Ze waren zo lang bij elkaar en hebben zoveel van elkaar gehouden. Ze wist niet wat ze moest doen, dus ging ze maar in bed liggen.

De weken die erop volgden heeft ze steeds kortaf gedaan tegen hem. Eerst belde hij haar regelmatig. Gewoon om te praten. Hoe het met hem was, wat voor werk hij deed en wat de plannen allemaal waren voor zijn toekomst. Zijn eigen toekomst. Alleen. Dat zei hij nooit, dat alleen, maar ze kon het horen aan zijn manier van praten. Er was nergens een ons. Een wij of een samen. Dat deed haar beseffen dat hij had besloten niet voor haar te vechten. De telefoontjes werden minder. Tot op een gegeven moment er alleen gebeld werd voor noodzakelijke dingen. Hoogstens één keer per vier maanden. Totdat dingen niet meer noodzakelijk waren en al het contact uitstierf. Stilte.

Misschien had ze die telefoontjes over alles en niets moeten zien als het vechten voor haar. Telefoontjes die eigenlijk een dubbele boodschap hadden. Hij belde haar, dat moest toch genoeg zijn? Maar daar kwam ze pas achter op het moment dat hij al een nieuwe vriendin had. Ze wilde horen dat hij van haar hield. Ze wilde horen dat hij voor haar zou vechten, no matter what. Ze wilde horen dat hij alles voor haar zou doen. Alles. Maar dat vertelde hij haar niet. Hij vertelde waar hij werkte, wat hij allemaal had gedaan dat weekend en wat voor mooie toekomstplannen er waren. Dat waar zij net niet in geïnteresseerd was en de telefoontjes dus als irritant ging zien.

Zijn manier van vechten voor haar begreep ze pas achteraf. Op het moment dat hij geen aandacht meer voor haar had. Op het moment dat hij zijn liefde deelde met een andere vrouw. Toen viel het kwartje bij haar ook. Deze vrouw keurt hem goed, zou hij dan toch goed zijn? Het ring the alarm effect ging af bij haar. Ze wilde hem. Niet per se terug, maar ze wilde hem. Dit had niets te maken met het feit dat ze nog van hem hield of niet meer wist hoe fout het ging toen ze samen waren. Nee, ze wilde hem omdat die andere vrouw hem goed had gekeurd. Zo werkt dat in de vrouwelijke hersenen. Als het ene vrouwtje een man goedkeurt, wil het andere vrouwtje hem ook. Een soort van natuurlijk ring the alarm syndroom. “Waarom wil zij hem? Zou hij dan toch een goede, leuke, gezellige vent zijn?”

Ze wist dat ze er niets aan kon doen. Ze wist dat haar kansen verkeken waren. Als ze hem nog had willen hebben had in moeten gaan op zijn manier van vechten. Maar die manier van vechten werkte niet. Voor geen meter. Wat ze verwachtte kreeg ze niet van hem. En het gekke, zoveel verwachtte ze nooit van hem. Ze was snel tevreden. Het enige wat ze wilde was dat hij zou zorgen voor een vast inkomen per maand en dat de ruzies die ze hadden uitgepraat werden, in plaats van genegeerd. Het werkte niet. Hij niet en wat ze wilde ook niet. Nu heeft hij dit met iemand anders. Haar kansen zijn voorbij en dat is maar beter ook, dat weet ze.

Toch blijft ze afvragen wat het zou kunnen zijn als ze op zijn telefoontjes was ingegaan. Hoe het gegaan zou zijn als hij haar liet weten dat hij echt de wereld voor haar over had. En dat zij hem gewoon kon vertellen dat ze wilde dat hij voor haar vocht. Dat er niet langs elkaar heen werd geluld, dat ze elkaar gewoon begrepen omdat er dingen duidelijk waren gemaakt. Wat zou er dan zijn gebeurd? Zouden ze lang en gelukkig samen zijn geweest, of zouden de littekens van de afgelopen periode nog altijd zichtbaar zijn en alles volledig kapot gemaakt hebben? Wat zou er gebeurd zijn als alles anders was gelopen? Ze zal het nooit weten.

De wetenschap dat iemand niet zomaar veranderd als een blad aan de herfstige eikenboom in de achtertuin, is iets waar ze altijd aan terug zal denken op het moment dat ze last krijgt van het ‘ring-the-alarm-syndroom’.

 

4 antwoorden
  1. Tommy
    Tommy zegt:

    Leuk verhaal, psychologisch sterk, a slice of life!
    Maar wil je alsjeblieft, ALSJEBLIEFT nooit meer spreken over ‘verkering met iemand nemen’………….. Gatverdamme wat klinkt dát onromantisch, berekenend en superbuma-burgo.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *