VOLGENS HEM: Schuim, liefde en pleisters

Het monster van Loch Ness, Atlantis en Liefde. Alle drie bestaan ze niet. Alleen gelooft bijna de hele wereldbevolking toch in de laatste. Ik ergens ook. Maar iedere dag sterft het geloof een beetje af. Liefde is net een risicovolle belegging en ik leef dankzij winstbejag nu van een uitkering. Niet letterlijk, maar de meeste liefde die ik ontvang is van mijn moeder. Platonisch ja.

Nu is dat gebrek aan geloof al zonde, maar bijkomstigheid is dat ik ook nog eens in de beerput van alles wat met liefde te maken heeft woon. In Amsterdam. Als besloten wordt ooit weer een  Sodom en Gomorra te bouwen, worden het voorsteden van onze hoofdstad. Romantiek kent men hier niet en een vrouw die na een tweede date nog niet in je bed duikt wordt bestempeld als ‘moeilijk’. In een laatste poging te kijken of liefde niet gewoon een marketingtool is, besloot ik in Amsterdam op zoek te gaan bij de minder geijkte plaatsen. Niet weer een avond in de kroeg of discotheek, maar musea, het concertgebouw of een cursus zelfverdediging. Waarbij ik dus sowieso de minst vaardige vrouw ga proberen te versieren, ik kan niet zo goed incasseren. Maar dat dus. De zoektocht begon op de meest troosteloze dag van het jaar, de dag ná mijn verjaardag. Valentijnsdag.

De missie was simpel: Ga naar een museum en kijk of je daar je droomvrouw tegenkomt. Aangekomen bij FOAM blijkt dat mijn gebeden zijn verhoord. Door de Duivel. Er is letterlijk geen mens te bekennen, afgezien van een verveelde hyena achter de kassa die waarschijnlijk de eerste wereldoorlog nog kan navertellen. In slow-motion. Na een lichte twijfel ga ik toch maar naar binnen, plaatjes kijken is ergens ook best wel leuk.

Maar plaatjes kijken was niet het einddoel. Nadat ik een paar verdwaalde koppels mentaal de dood in wenste en langs wat foto’s schuifelde, zag ik een meisje alleen staan. Het was sowieso niet mijn droomvrouw, maar ik mompelde iets over ‘desperate times’ en dezelfde wanhopige maatregelen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Volgens mij had ze het gehoord. Dat, of mijn opener ‘mooie foto he?’ was toch niet het succesnummer dat ik me had ingebeeld. Meer dan een korte “inderdaad” en een verbaasde blik die snel in walging vervormde hield ik er niet aan over. Ik had meer kans bij de foto’s aan de wand. Maar canvas schuurt helaas zo erg.

De treurtocht langs lege zalen met mooie beelden duurde nog even voort, maar eigenlijk was ik er allang klaar mee. Liefde zoeken is sowieso een hele kansloze onderneming. Ik bedoel, liefde zal vast bestaan, maar niet op Valentijnsdag in FOAM. Ik heb uiteindelijk maar een bos tulpen voor mezelf gekocht. Rood. Omdat m’n hart aan het bloeden was en niemand klaarstond met een tissue. Ik had beter pleisters kunnen kopen.

Misschien ligt het ook wel aan mij. Een vrouw vertrouwen is iets dat je als man alleen echt kan doen als je in Utopia woont. En ja, ik zie je nu fronsen, maar wees eerlijk: Jullie konden niet eens van een appel afblijven. Sta je daar in de mooiste tuin op Aarde, mag je alles doen en pakken, wil je perse die ene appel. Hoe moet een man je dan ooit vertrouwen? Heb je alles: een mooi huis, drie auto’s, twee kids en meer geld dan je ooit op kan maken. Maar wil je alsnog de tuinman. Nee, laten we eerlijk zijn. Jullie zijn niet heel geloofwaardig. En dat maakt deze opdracht nou zo moeilijk. Want eigenlijk was de missie simpel: Zoek je droomvrouw in Amsterdam. Maar iets zegt me dat ik beter die pot met goud aan het einde van de regenboog kan gaan opsporen. Maar vooruit, ik zoek nog even verder als je het niet erg vindt. En ondertussen verhuis ik naar Utopia. Schijnt dat ze iedere vrouw daar bij binnenkomst een rode appel aanbieden. En een grasmaaier. Hebben we dat probleem in ieder geval ook weer opgelost.

Randall Spann, een ongelovige in de liefde maar stiekem toch een hopeloze romanticus. Je kan hem achtervolgen op Twitter

3 antwoorden
  1. Roxanne
    Roxanne zegt:

    Woow heel verwarrend nog een Roxanne hier. En dan zeker bij dit stuk aangezien ik Randall liever niet naast zijn schoenen laat lopen… 😉 Maar eerlijk is eerlijk: een fijn stukje proza en ondertussen geniet ik nog steeds graag van Randall’s liefdesavonturen.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *