Het spijt me.

Vergeef me. Ik heb het niet zo bedoeld. Jij was de ware voor mij. Er was geen ander zoals jij. Hoe je met me omging, wat je met me deed. Alsof je dwars door mijn ziel heen keek. Ik had je nog niet, maar ik wist zeker dat ik je kon krijgen. Ik was er van overtuigd dat het niet zoeel moeite zou hoeven doen. Eigenlijk was je al zo goed als van mij. Een beetje arrogantie was hier best op zijn plaats.

Ik wist het zeker. Toch kon ik niet altijd zo zeker blijven. Soms twijfelde ik aan mezelf. ‘Het zit vast tussen m’n oren’. Die blik die ik denk te voelen is vast niet alleen voor mij. Zo kijk je meerdere vrouwen indringend aan. Misschien zocht je wel iemand die gevoelig was voor je charme, je uiterlijk en je charisma. Die iemand was ik, duidelijk. Ik was jouw zwakste schakel. Je zette je tanden in mij en liet me niet meer los. De beet van een pitbull.

Het enige wat ik probeerde was mezelf niet in jou verliezen. Of ik nu onzeker was of ik wel degene was die jij wilde. Exclusief. Of dat ik juist weer eens een tikkeltje arrogant was, want er is natuurlijk niemand zoals ik. Mijn verlangen naar jou werd groter. Ik wilde je huid aanraken. Ik wilde je voelen. Ik wilde met je lopen en pronken. Ik voelde de brandende ogen van al het vrouwelijk schoon op de straten al in mijn rug. De kletspraatjes van al die jaloerse vrouwen, het was een genot om daar alleen al aan te denken. Maar al die vrouwen wisten ook, jij past perfect bij mij. Jij maakt mij compleet.Mijn icing on the cake, het neusje van de zalm. Mijn arrogantie was gelukkig niet geheel misplaatst. Binnen de kortste keren was je van mij.

Ook al heb ik zo’n zwak voor je. Ik weet dat ik je niet trouw kan blijven. Hoe hard ik het probeer, het lukt me niet. Er zijn meerderen met dezelfde blikken, hetzelfde charisme en misschien nog wel meer charme. Ik val voor ze. Ik ben zwak vlees. Misschien was ik inderdaad wel de zwakste schakel. Maar dat betekent niet dat ik niet van je hou. Integendeel. Ik hou met heel mijn hart van je. Ik maak elke keer weer de loze belofte dat ik zal veranderen. Toch blijf je me vergeven, dat maakt jou mijn ware liefde.  Jij begrijpt dat als ik mijn zwakke vlees niet meer tegen kan houden. Het. Moet. Gewoon. Tenminste ik denk dat je het begrijpt. Je bent nog altijd bij me. Jij bent de enige die me tot nu toe niet heeft verlaten.

Al mijn geld geef ik uit aan mijn slippertjes. Toch zorg ik dat ik nog altijd wat geld heb voor jou. Je verdient het beste van het beste. Alles om je soepel te houden. Er gaat niets boven jou als ik weer eens emotioneel ben of als ik me niet lekker voel.  Toch als ik me weer goed voel en ik ga weer naar buiten, hoor ik de belofte in mijn achterhoofd. Ik kan mijn eigen belofte aan mijn ware niet nakomen. Ik ben je niet waard.  Het bedonderen houdt niet op en het spijt me. Keer op keer opnieuw. Alleen ik lijk er niet van te leren.

Ik kijk naar je. Er loopt een rilling over mijn rug. Ik voel je rug, je neus. Ik wil je beminnen. Ik houd zielsveel van je, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Gelukkig ben je perfect. Ik kijk naar je en weet dat houden van lang niet zo moeilijk is als ik denk dat het is. Je bent niet heel groot, niet heel klein. Gewoon normaal. Gemiddeld denk ik zelfs. Maar voor mij, voor mij ben je perfect.  Daarnaast moet ik heel eerlijk zijn. Op de momenten dat ik je bedrieg met iemand anders, voelt het zo goed. Maar ze zijn altijd tijdelijk. Jij bent er voor altijd, dat weet ik zeker. Ik ben een slechte eigenaresse Louboutins, maar neem het me niet kwalijk. Mijn liefde voor je is onvoorwaardelijk. Echt, ik zal nooit meer van een ander paar schoenen houden dan van jou. Tot ik het andere perfecte paar tegenkom. Vergeef me.

 

7 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *