Yes, i do

Trouwen. Vereeuwigen met een ring en een papiertje in een kerk, kapelletje of in de buitenlucht. Hoe origineler, hoe leuker. Een groot feest, een intiem feest. Whatever floats your boat.

Ik heb nooit willen trouwen. De gedachte van die witte jurk, of ivoorkleurig, al die mensen, drukte en geregel. Samen met een kerel in een pak in het middelpunt van de belangstelling staan. Ik moest al kotsen bij die gedachte.  Het vastleggen van je liefde, voor je familie, voor de staat en voor jezelf. Voor jezelf vind ik misschien nog wel het ergste. Een handtekening en een ring betekent dat je van elkaar houdt. De alleszeggende ring om je ringvinger, ingegraveerd met de datum wanneer je getrouwd bent. Brrr, de rillingen lopen over m’n rug. En dan nog niet te spreken over de duizenden euro’s die je over de balk gooit om een dag speciaal te maken. Misselijk werd ik er van.

Ja, moest en werd. Ik had blijkbaar niet de juiste waar ik me wilde trouwen. Ik werd misschien misselijk van de gedachte om voor de rest van mijn leven bij hem te blijven. Ergens zit die kreukel in je gevoel. Dat stemmetje in je hoofd wat je blijft toespreken. In eerste instantie negeer je het stemmetje, maar het gaat schreeuwen, net zo lang en hard tot je het niet meer kan negeren. Wat gebeurt er dan? Dan ga je luisteren naar dat stemmetje wat roept: “Nee, jij wilt niet met hem trouwen. Je hele leven met hem zijn? Neeee!” En het meest vervelende was dat het stemmetje gelijk had. Ex en trouwen in één zin maakte me misselijk. Gaf me de rillingen en maakte me zo goed als aan het kotsen. Het was dus niet het huwelijk waar ik bang voor was. Een huwelijk met Ex, dat was de horrorscene die ik niet mee wilde maken.

Nu ik wat ouder ben, los ben van mijn Ex en dagdroom alsof mijn leven er vanaf hangt, zou ik wel willen trouwen. Opeens lijkt de witte jurk de enige lange jurk die ik ooit nog aan zou trekken. Voor mijn trouwerij zal ik nog eens 20 kilo afvallen zodat ik eruit zie als een catwalkmodel. Ik wil trouwen met de afgezaagde wegvliegende duiven. Ik zie mezelf voor me; mijn haren opgestoken, een strapless jurk die mooi valt langs mijn lichaam. Sierlijk beweegt bij elke stap die ik zet. Geen tierelantijntjes, geen steentjes, geen ditjes en datjes, gewoon simpel, mooi, strak. Ivoorkleurig. Wit maakt dik, weet je. Dromen, dromen is mooi. Toch zie ik veel gebroken huwelijken. Die je toch wel eventjes doen twijfelen aan hoe serieus mensen het huwelijk nog nemen. Ik neem het huwelijk zo serieus dat je er bijna bang van wordt. Ik ben door Ex in totaal vier keer ten huwelijk gevraagd, ik heb drie keer geweigerd. Ja, ik ben verloofd geweest, maar toen kwam dat stemmetje in mijn hoofd schreeuwen en ik kon het niet meer negeren. Mijn huwelijk ging niet door, omdat ik voor de verandering eens luisterde naar mijn inner-ik. Toch wil ik trouwen. Ooit.

Als voorbeeld neem ik mijn Opa en Oma. Zij zijn zo goed als hun hele leven getrouwd geweest. Door goed en slecht, door beter en nog slechter. Tot de dood hen scheidt. Letterlijk. Als je ziet hoe zo’n man kapot gaat van verdriet omdat hij nooit meer tegen zijn vrouw zou kunnen praten, haar nooit meer een kus kan geven of desnoods geen pakje sigaretten meer voor haar kan halen. Zo’n liefde wil ik. Met zo’n liefde teken ik met liefde het contract van de eeuwigheid, graveer mijn ring die ik nooit meer af zal doen, trouw ik voor duizenden mensen en sta ik in het middelpunt van de belangstelling. Voor zo’n liefde roep ik on the top of my lungs JA! Ik wil en ik laat je nooit meer gaan.

Met zo’n liefde wil ik trouwen. I won’t settle for less and i’m worth it. Punt.

6 antwoorden
  1. Janet
    Janet zegt:

    Lekker geschreven, ik heb altijd willen trouwen. Op zn Hindoestaans en voor de wet. Wilde altijd als een prinses in het middelpunt van de belangstelling staan. Man wat had ik een kut bruiloft. Bruiloft from hell kan ik het beter noemen.
    Nu is het enige wat ik ooit wil, mocht ik iemand tegenkomen uiteraard, met hem naar Las Vegas. En het daar doen.. Gewoon hij en ik en mn kid(s).. Meer is er niet nodig voor mij..

    Beantwoorden
  2. mida
    mida zegt:

    ik heb dat stemmetje één keer genegeerd.. pfff.. ellende niet te overzien. daarna dacht ik: volgende keer luister ik wel.. en dan toch bijna weer de fout in gaan hè.. maar goed dat ik dit hier nog even op tijd lees, want ik zou het bijna weer zijn vergeten: ik hoef hier geen genoegen mee te nemen! op naar de volgende prins & paard tot ik mezelf in elk geval in mezelf driedubbel JA hoor zeggen en dat hoeft dan eigenlijk niet eens iedereen te horen, als ik het zelf maar hoor ;)mooi dat je dit hebt opgeschreven Thamar!

    Beantwoorden
  3. Linda
    Linda zegt:

    Mooi geschreven!
    Ik heb nooit willen trouwen en opeens was mijn man daar: dé man. Vorig jaar zijn we getrouwd. In onze woonkamer, de ‘ceremonie’ duurde hoogstens vijf minuten. Alleen onze ouders waren erbij, ik huppelde in een kort paars jurkje. Al met al dus geen standaard bruiloft, ook om de verdrietige reden dat mijn moeder vlak na ons trouwen zou gaan sterven. Toch ben ik dolblij dat ik ben getrouwd. Hoewel de reden om te trouwen (liefde, maar ook dood) nogal tegenstrijdig was heb ik een mooie dag gehad. Maar nog veel mooier: mijn man is mijn alles. Ook als hij nog gewoon mijn vriendje was geweest.

    Beantwoorden
  4. DalaLuz
    DalaLuz zegt:

    Haha, ik wilde ook nooit trouwen, maar toen werd ik verliefd op een Amerikaan en toen was het eigenlijk ook wel handig om ook echt te trouwen ivm eventuele visa, etc. En dat hebben we na 4 jaar ‘testen’ dus ook maar gedaan. En het was geweldig!

    Godzijdank realiseerde ik me snel genoeg dat ik alle bridal magazines etc maar zo snel mogelijk weg moest mikken, want wat er allemaal wel niet moet en kan daar wordt een mens gek van. Zoals die insane wedding van Yolanthe, het kan altijd nog gekker.

    Dus hebben we besloten om het gewoon te zien als een goed feest geven, en dat hebben we dus lekker gedaan. Ik scoorde een belachelijk goedkope kekke bruidsjurk (kort model, sample die perfect paste voor 50 gulden(!), we huurde voor een uurtje een mooie plek af, een vriend gaf ons een asociaal coole huurauto (knalroze caddilac, dus toen kochten we ook maar een hele grote roze paraplu, en we houden niet eens van roze, LOL), inplaats van trouwkadootjes vroegen we een bijdrage voor de barbecue, huurde zelf een werfkelder af, vrienden muzikanten, regen de nacht voor de bruiloft de vegetarische spiezen (die had de slager natuurlijk niet) etc, etc. Het was een fantastisch feest, het koste ons bijna niks en er was geen centje hysterie over onverwachte afwijkingen van het programma.

    En toen deden we het nog dunnetjes over in de VS en dat feest was nog insaner! Duurde 3 dagen, inzegening door een Tibetaanse lama, bijdragen van hippies, muzikanten & koks in de vriendenkring, gasten gewoon in shorts of whatever, ook open voor vrienden van die langs kwamen waaien (tja, hippie is hippie!) een vervallen hotel, nou ja, beste feest ooit. Sans de stress. En 200% ons!

    Dus ja: Yes I DO! Op jouw wijze met jouw vent. De mooiste sprookjes gebeuren vanzelf.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *