Valentijnsdag

Al sinds ik besef heb van vriendjes, zoentjes en een beetje touchy-touchy-feely-feely heb ik ook besef van Valentijnsdag. Of in iedergeval de hype rond deze dag.

Hysterische vrouwen die hopen op de meest romantische cadeautjes of gebaren van hun vriendje of anonieme bewonderaar. Er is niets leuker dan zo’n kaart in de bus te krijgen met “Do you want to be my Valentine?”. Of een beertje met “I love you”. Al denk ik niet dat er een mooier cadeau is dan een box, in een hartvorm, gevuld met de lekkerste bonbons (voor de meeste vrouwen dan, i dont do chocolate – no pun intended). Oh ja, ik mag de gigantische bos rozen niet vergeten. Alles rood in witte letters. Want rood is de kleur van de liefde (ik zie bloed, maar goed, wie ben ik?). Liefde. Rood. Hart. Valentijnsdag.

Mannen schieten volledig in de stress. Valentijnsdag is al ver van te voren in hun agenda geplant, want stel je voor dat je het vergeet? Dan is het oorlog op Valentijnsdag en dat moet je niet hebben natuurlijk. Valentijnsdag is wel een garantie voor een flinke portie seks. Cadeautjes equals seks. Ja. Echt.

Anoniempje kan eindelijk haar geliefde laten weten wat ze al die tijd al voor hem voelt. Zonder dat hij weet dat zij het is. Want stel je voor dat haar liefde niet beantwoord wordt, dan sta ze in iedergeval niet voor lul met haar gevoelens zo open en bloot. Hey, eigenlijk had ik beter kunnen wachten tot Valentijnsdag voordat ik Darryl het liet weten dat ik meer voor hem voelde dan de bedoeling was. Had ik tenminste geen afwijzing gehad. Ok, dat klinkt wel alsof ik er erg mee zit, maar it’s OK.

Ik heb altijd al een hekel gehad aan Valentijnsdag. Dat achterlijke over-geromantiseerde beeld van een dag. Een keer een knuffel krijgen. Een doos bonbons krijgen waar je uiteindelijk spijt van hebt als je ze hebt opgegeten. Rode rozen die verwelken. Valentijnsdag lijkt haast synoniem te zijn voor tijdelijk. Alles wat je krijgt op Valentijnsdag is vaak tijdelijk. Uit eten gaan op Valentijnsdag is geloof ik ook een must, probeer morgen maar eens een restaurant te vinden waar nog een plaatsje is. Ik vind het nutteloos, onnodig en commercieel. Je liefde kan je elke dag geven. Wat heb je er aan?  Waarom massaal de liefde verklaren op 14 februari? Denkt men dat de wereld mooier en liever wordt als iedereen dat doet?

Vergis je niet, ik ben best een beetje romantisch. Ik hou echt wel van lieve gebaren en dergelijke. Ik zal dan ook heus wel smelten als het gebeurt op Valentijnsdag. Maar naar Valentijnsdag toe leven omdat het Valentijnsdag is? Nee. Nooit.

Disclaimer: al dit bovenstaande heeft niets te maken met het feit dat ik nooit iets heb gehad voor Valentijnsdag of die onbeantwoorde kaart die ik op mijn fietsje bracht naar – noem hem – Gregory die 15 kilometer verder weg woonde.

1 antwoord
  1. Sjer
    Sjer zegt:

    Ook ik had verwacht over bendes postzakken te moeten banjeren eer ik bij mijn voordeur zou aankomen. Niets was minder waar. Again!

    Valentijnsdag is leuk voor diegenen die daadwerkelijk iets krijgen. Of geen single zijn. Ik snap best de leuke attentie naar elkaar toe al vind ik niet dat zoiets alleen op Valentijnsdag hoort. Dat kan ook gerust op andere dagen.

    Ik ben helemaal niet romantisch daarentegen. Ik ben net als Thamar. Kleine attenties en lievigheden wel kunnen waarderen enzo maar ik hunker niet naar rozenblaadjes, champagne en hartenbonbons. Ik waardeer een goeie grap des te meer. Ennn anonieme kaartjes kan ik al helemaal niet waarderen. Raak ik veel te frustiej van als ik géén idee heb wie het is.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *