Iejawel. Naast dat ik Indo, Haagse, Wereldburger, Latente Zigeunerin en Verborgen Dance Hall Queen (sommigen zelf toegedicht) ben, had ik nog plek over voor iets cools. En cool, dat zijn ze daar in Budapest echt. Budapesters just don’t give a fuck. Ze hebben ‘schijt’. Hoe ik tot die conclusie gekomen ben? Hier een mooie top vijf: - Het Hongaarse alfabet. Waarom simpel.

Read More →

En ja, ik weet dat ik very late to the party ben. Zo ben ik. Ik ben altijd zo druk met van alles ontdekken wat (nog) niet mainstream is, dat ik geen tijd en zin heb voor/in dingen die echt populair zijn. Ben ik te cool voor, weetje. Om er daarna toch iets mee.

Read More →

Een licht gevoel van paniek grijpt om zich heen. Wat heb ik zojuist gedaan? Waarom heb ik het gedaan? Wil ik dit eigenlijk wel? Ik kan nog terug. Dan ben ik het geld van het ticket wel kwijt maar whatever. Ik heb nog geen hotel geboekt. Dit rare gevoel, die twijfels, al die vragen.

Read More →

Lijstjes… waar zouden we zijn zonder ze? Ik nergens…soms dan. Ik ben er gek op en leg ze regelmatig aan. To do lists op werk bijvoorbeeld; heerlijk om weg te strepen wat je al gedaan hebt en vooral als er niks meer te strepen valt! Dan maak ik weer een nieuwe… Apart, want eigenlijk ben.

Read More →

Het is mogelijk om een punt te maken met je kleren aan. Echt. Ik had hier een heel mooi stukje, puntsgewijs, fijn uiteen gezet enzovoorts etcetera. Begin, midden, eind: helemaal compleet. Wilde de computer niet meewerken en was ik alles ineens kwijt. Daarom nu maar gewoon een uitgeklede (haha!) versie. Ik vind het helemaal leuk.

Read More →

Het was me weer een spannend weekje. Of twee. In Brussel vielen bommen en hier waren wij bang dat wij de volgende zouden zijn. Een weekje. Of twee. Nouja, wij; ik niet. Ik wist het namelijk niet. Ik kijk zelden televisie. Ik praat niet met vreemden op straat (als ik er onderuit kan komen..

Read More →

In een voor mij onbekend bed schrik ik wakker. Even ben ik de tijd en mijn omgeving helemaal kwijt. Kijk om me heen. Ohja, ik ben bij haar thuis. Check de tijd op mijn telefoon: ik ben maar 23 minuten weggeweest. Het heeft niet geholpen.Ik ben nog steeds moe. Zo intens moe. Ik voel.

Read More →

Nooit gedacht dat ik me voor wat dan ook zou laten inspireren door Katy Perry (sorry zus!) maar hey… zo gaat dat soms in het leven. Eigenlijk kwam mijn inspiratie niet eens door haar. Het kwam door jou, Luckie Delacroix. Bijna twee meter, bijna honderdtwintig kilo, twijfelend taalkunstenarend en diagonaal in bed liggend (hoezo.

Read More →

Ruim vijf jaar geleden werd ze geboren: tante Noukie. Het allerliefste, allermooiste, allergrappigste kind met de mooiste wimpers ever kwam ter wereld, waardoor ik tegenwoordig deze titel draag. En man, wat gaat dat snel en is dat ingewikkeld. Het betekent op slag verliefd zijn en hem op willen eten. Het betekent troosten, streng zijn,.

Read More →

Stilletjes loop ik door de slaapkamer. Ik probeer zo weinig mogelijk geluid te maken, zodat hij nog even kan slapen. Hij heeft het zwaar de laatste tijd, er komt zoveel op hem af. Er ritselt iets onder de dekens. Ik blijf even stilstaan, bang dat hij toch gewekt is. Dat is niet zo, hij.

Read More →

“A-nouk…” Eén woord. Een woord dat ik dagelijks hoor en zie, het is immers mijn eigen naam. Een heel normaal woord dus, zou je zeggen. Maar niet als zij het zegt. En hoe zij het zegt. Heb ik wat gedaan? Wat heb ik gedaan?! Volgens mij zat ik gewoon te genieten van het heerlijke.

Read More →

‘Anouk, toch?’ ‘Meid, wat leuk om je te zien, wat lang geleden! Hoe isset?’ Ik denk: engerd. Want je weet niet meer hoe ik heet, he? Want je hebt me maar één keer in je leven eerder gezien natuurlijk.  Want we hebben niet  lichaamssappen uitgewisseld, innig verstrengeld elkaar verliefd in de ogen liggen staren?.

Read More →
Bulk Email Sender