Een licht gevoel van paniek grijpt om zich heen. Wat heb ik zojuist gedaan? Waarom heb ik het gedaan? Wil ik dit eigenlijk wel?

Ik kan nog terug. Dan ben ik het geld van het ticket wel kwijt maar whatever. Ik heb nog geen hotel geboekt.

Dit rare gevoel, die twijfels, al die vragen die ik mezelf stel: dat is nieuw voor me. En ik vind het helemaal niks.

Alweer vijftien jaar geleden boekte ik een ticket met dezelfde bestemming. Het was een enkeltje. Ik was nog geen twintig en ging een avontuur tegemoet. Ik kon niet wachten.

Er is veel veranderd in die vijftien jaar. Ik zelf in de eerste plaats. Zo onbevangen en zorgeloos ben ik niet meer. Ik heb het in vele opzichten beter. Ik heb veel geleerd, ook over mezelf. Ik ben volwassen geworden, letterlijk en figuurlijk gegroeid.

Dat groeien is niet zonder slag of stoot gegaan. Dat is op zich niet bijzonder; dat is het voor niemand. Wat mij irriteert, is dat ik, en dat is blijkbaar toch anders dan bij anderen, onzekerder ben geworden.  Ik heb altijd gedacht dat je zekerder werd naarmate je ouder wordt.

Ik dus niet. Ik ben dalijk 35 en de kans/angst dat ’ik de boot ga missen’, groeit. Dalijk hoef ik me niet meer af te vragen of ik moeder wil worden, omdat het al niet meer kan. Waar anderen levens samen opbouwen, doe ik dat solo. Dat lukt me prima, maar samen vind ik toch leuker en dat lukt me toch niet.

Waarom lukt het steeds niet? Ik zet vraagtekens bij mijn beoordelingsvermogen. Ik ben met mijn goeie gedrag toch heel wat klootzakken en vreemde vogels rijker. Maar daar was ik toch zelf bij? Ik twijfel of ik leuk, mooi, slim, gezellig genoeg ben om het leven mee te delen. Vraag me af of ik dat zelf nog wel wil of het beter maar kan vergeten. Al dat gedoe voor niks weer…. Die twintig katten en ouwe vrijster lifestyle lijken me aantrekkelijker dan ooit.

Het feit dat ik onzeker ben en niet meer zo goed durf, maakt me geïrriteerd. Zo wil ik niet zijn. Ik wil geen slachtoffer zijn, zo een persoon zijn die getekend is door ervaringen en zich daardoor laat veranderen. Ik wil niet passief zijn en al helemaal niet op de bank blijven zitten, zwelgend in zelfmedelijden. Analyserend. Zo ken ik mezelf niet en zo ga ik ook echt mijn dagen niet slijten. Ik ben iemand die nieuwsgierig is, levenslustig, die altijd weer opstaat en gewoon doorgaat. Zei ik niet pas nog dat ik me niet laat leiden door angst?

Dus boek ik, nog steeds niet overtuigd, ook het hotel. Ik ga gewoon, fuck it.

Weer vragen. Ken ik er de weg nog? Hoe zal het voelen? Wat ga ik er eigenlijk doen? Ik Google wat en kom inderdaad bekende plekjes tegen. Het stelt me gerust. Ik kan ineens al bijna de sinaasappelbloesem ruiken. Het eerste wat ik in de ochtend deed in mijn tijd daar was wandelen. De geur maakte me rustig, vrolijk. De herinneringen komen terug.

De kriebels zijn er nog steeds, nemen zelfs toe. Dit keer zijn het leuke kriebels. Ik ga het gewoon doen! Tijd voor en met alleen mezelf. Weerzien met mijn tweede hometown. En wie weet, ook een beetje met mijn oude en vertrouwde ik.

Dit artikel staat in de categorie Life.
Tagged with , , , .

2 Responses to “Weerzien”

  1. Jolien

    Leuk weer iets van je te lezen en wederom zo herkenbaar! Succes en veel plezier !

  2. Vilmar

    City trips kunnen bevrijdend zijn. Even cultuur snuiven.

Leave a Reply

Bulk Email Sender