Nooit gedacht dat ik me voor wat dan ook zou laten inspireren door Katy Perry (sorry zus!) maar hey… zo gaat dat soms in het leven.

Eigenlijk kwam mijn inspiratie niet eens door haar. Het kwam door jou, Luckie Delacroix. Bijna twee meter, bijna honderdtwintig kilo, twijfelend taalkunstenarend en diagonaal in bed liggend (hoezo is er geen tweede zoals jij? je bent mijn opposite sex, from another mother tweeling!). Niet dat ik dat uit persoonlijke ervaring kan vertellen. Ik ken je niet. Ik kreeg alleen ineens een van je blogs onder ogen. Je hebt me laten huilen Luckie. Sjongejonge. Van binnen, dat wel, maar niet minder hard.

Dat kwam vooral hierdoor:
….de bittere nasmaak van het onvervuld verlangen om nu godverdomme eindelijk eens een keer iemand laatste liefde te zijn. Iemands uiteindelijke liefdesdestinatie. Ik ben altijd maar een stukje van de reis. Een stukje van de reis waar de meisjes iets moeten leren van het universum en waar ze later met een gemengd gevoel van plezier en schaamte aan terugdenken. Maar ik ben nooit de eindbestemming…

Want daarin zijn we ook al hetzelfde. Ik voel je Luckie, hoe kut en bitterzoet, of zoetzuur, dat ook is.

Ik ben bijna jarig (ik word 34). Het jaar is bijna om (en dus ga je de balans opmaken). En vooral: ik ben single. Dus weer geen eindbestemming. Ik ben single en vorige week zat ik op de bank met een vriendin en een pot thee en ik ontving een pakket terwijl ik niets verwachtte. Ik dacht dat ik iets had gewonnen, dat gebeurt namelijk wel vaker, en begon enthousiast met uitpakken. Het waren mijn eigen spullen. Spullen die ik achter had gelaten toen ik een paar maanden geleden definitief de deur achter me dicht trok om nooit meer om te kijken. Er zat een brief bij.

Jij weet natuurlijk wel wat daarin stond, Luckie. En zo niet, dan ben je slim genoeg om het te bedenken. Vanaf nu gaat het misschien weer een beetje meer om mij, en kan het emotioneel worden. Ik weet niet of je daar op zit te wachten. Ik waarschuw je maar even…

Terug naar die brief. Hij had spijt, ja. Hij miste me, inderdaad. Hij concludeerde dat ik altijd alleen maar goed voor hem geweest was. En zorgzaam, lief, eerlijk. Hij had nu door wat hij allemaal kwijt was. Het overviel hem. Al die kleine dingetjes die hij voor lief nam. Herinneringen die zich op onbewaakte ogenblikken opdrongen…. Dit zou je ook als een cadeau kunnen zien. Zo voelde het niet, nog steeds niet eigenlijk.

Dat soort shit overkomt mij dus ook altijd. Ik hoor altijd achteraf dat het toch eigenlijk wel heel erg leuk was samen. Dat ik wijze lessen bracht (die uiteraard bij een ander wel in de praktijk gebracht worden, oh wacht, daar schreef ik al eerder over). Dat hij dat niet meer heeft gevonden. Dat het hem spijt. Dat hij dom is geweest. Enzovoorts, enzofuckingvoorts. Doodvermoeiend!

Als je dan dus dertigplus, single en aan het nadenken bent, zou je bijna aan jezelf gaan twijfelen. Wat is er mis met mij? Ben ik niet mooi, grappig, slim, gezellig, sexy, zorgzaam, onderhoudend, aardig genoeg? Ik weet verdomme heus wel beter…maar soms even niet. En dan komen de waaroms. Waarom kan je me niet waarderen terwijl je me hebt? Waarom stap je dan toch op, als je weet  hoe fucking awesome ik ben? Waarom krijg ik te horen dat je met mij ‘rustig aan wilt doen’, als je met die, als ik jou moet geloven, psycho bitch van een ex van je wél toekomstplannen kon maken? Ik kan nog wel zoveel voorbeelden geven, maar ook daar word je niet vrolijker van. Je kent het immers allemaal ook al. Of niet. Ik blijf een vrouw en een relatiemeisje. Ik heb intussen genoeg van je gelezen om te weten dat jij anders in elkaar zit. Tis dat ik geen bier drink Luckie, anders zouden we aan dezelfde Rotterdamse bar hangen ook nog..

Als iemand verwacht dat nu de komische noot of slimme conclusie komt: neen. Ik vond Luckie’s stuk gewoon treffend en herkenbaar. Mooi maar pijnlijk.

En omdat alles altijd in clichés eindigt en dat soms gewoon lekker is: natuurlijk zijn zij het die aan het kortste eind trekken. Die ons eigenlijk een plezier doen, want zij, zij zijn niet geschikt voor onze eindbestemming, het feestje onderweg niet waardig. Je kan van een stoptrein gewoonweg niet verwachten dat ie je intercity geeft, snapje? Wie weet wat voor ellende ons nog bespaard is gebleven. En hee, daar komt Katy toch nog de conclusie brengen: we’re the ones that got away.

Dit artikel staat in de categorie Life.

7 Responses to “The Ones That Got Away”

  1. Rene

    Hoi Anouk,

    Weer eens een mooi staaltje van jouw schrijfkunsten, hoor! En dit niet alleen, ik herken mezelf in jouw woorden weer, misschien net als jij in die van Delacroix.

    Sinds 14 dagen 36. Nog maar 4 tot de 40. Nog steeds alleen. Meestal sta ik niet toe, dat het de bovenhand krijgt, maar af en toe komt dat echt hard aan.

    In tegenoverstelling tot jouw eigen bewering ben ik nog steeds een goody-two-shoes. Een aardige jongen. Iemand die je echt bij moeders kan voorstellen. Niet echt lelijk, maar vaak onopgemerkt. Pas op de tweede of derde blik interessant.

    Altijd het maatje, het broertje, het klankbord, de (brede) schouder om uit te huilen maar nooit de geile man. Ik doe geen echt gekke dingen en ik heb geen grote bek. Als ik nuchter ben tenminste…

    Ik had in mijn leven tot nu toe maar een echte relatie en dat voor maar liefst zes maanden. Dan komt ook voor een kerel het moment, waarop jij je afvraagt wat je eigenlijk precies verkeerd doet. Inmiddels doe ik dat niet meer. Ik doe helemaal niks verkeerd. (Behalve dat ik ietwat verlegen ben in het begin.)

    Inmiddels ben ik zo ver dat ik zeg: Schijt eraan, dan blijf ik gewoon alleen. Ook goed. Inmiddels kijk ik vrouwen niet eens meer goed aan. Omdat ik geen pijn meer wil voelen.

    Dan heb ik het mooie huis met stadstuintje gewoon voor mezelf en hoef mij niet op te winden over de dingen waar mijn vrienden over struikelen: niet naar de bios kunnen, want zij heeft damesavond. Of om zo en zoveel uur thuis moeten zijn, terwijl dit project op werk echt dringend af moet. Of overal prullaria en dekentjes en kussen in huis.

    Maar het stiekem dan toch weer willen. Lief en leed delen. Samen op de bank hangen. Eens roepen “Schat, ik ben thuis!” in plaats van weer eens moeten koken, daarbij je daar voor je uppie helemaal geen zin in hebt.

    De mens is niet gemaakt, om alleen te zijn. Maar kennelijk wordt het steeds lastiger om een relatie te krijgen en te houden, gezien die torenhoge verwachtingen, die wij aan elkaar hebben. Vroeger was het voldoende, als hij geld verdiende, zij voor hem zorgde en zij elkaar trouw bleven. Nu voldoet dit al lang niet meer.

    Maar het heet tenslotte ook huisje, boompje, beestje. Van vrouw was geen sprake, toch?

  2. Tommy

    Kom op, René. Kruip uit je fucking slakkenhuis, gooi een glas bier over je kop, schud je haren als een hond, gooi die stralende lach van je in de strijd, en je zult zien dat JIJ gezien wordt. Vanaf dat moment neem JIJ de leiding in je leven en moet je de dames van je af vechten. Oké?

  3. Anouk

    Nou mannen, dank voor jullie beider reacties! Zo verschillend en allebei kan ik me er in vinden. Ik weet wel Rene, dat als je niks doet, er ook niks gebeurt en verandert. Het is alleen wel verdomd ingewikkeld tegenwoordig allemaal!

    • Rene

      Hoi Anouk,

      Sorry, zie het nu pas. Dat is wel waar… Vertel: waar haal jij de energie vandaan, om na de 48e afwijzing (achter elkaar) weer op te staan en het nog eens te proberen?

      En ik ben echt geen introverte type, ik zit niet in een slakkenhuis. Echt niet. Ik ben op zich een open en vrolijk iemand die op ook op mensen afgaat. Moet ik alleen vanuit mijn werk. Anders wordt je nooit een goede Account Manager. En dat ben ik dan wel weer.

      Er is volgens mij eigenlijk alleen een relatiestatus en dat is “Het is ingewikkeld…”

      • Anouk

        Ik heb er lang en breed over nagedacht Rene, en ik kan je vraag niet zo goed beantwoorden. Ik heb niet zoveel met afwijzingen te maken namelijk. Ik hoef niet veel te doen om een relatie te starten (dat patroon dat de man de jager is, klopt vaak toch nog wel). Ben ook niet iemand die een ander snel benadert. Dat betekent dus niet zoveel blauwtjes.

        Het betekent wel mislukte relaties. Ik weet niet wat beter is in dit geval; geen relatie of een mislukte relatie. Maargoed, na zo’n mislukking moet ook ik mezelf weer bij elkaar pakken en verder. Ik doe dat door me op mezelf en de mensen om me heen te richten. Eigenlijk helemaal niet met relaties bezig te zijn. Ik ga er van uit dat dat wel weer komt. En dat gebeurt ook altijd wel weer. Maar daarin maak ik dan ook weer niet de juiste keuzes, anders was ik ook niet de dertig gepasseerd en alleen!

        Ik denk niet dat relaties ingewikkeld hoeven te zijn. Ik denk dat een goede relatie juist heel simpel is en juist iets is waar je naar terug kunt keren, terwijl de rest van de wereld al moeilijk en hoofdpijn bezorgend genoeg is. Ik denk wel dat veel mensen ingewikkeld DOEN en zoekend zijn. Waarnaar, dat weten deze rupsjes nooitgenoeg eigenlijk zelf ook niet en die rusteloosheid is best wel funest voor relaties. En dan is het aanbod ook zo groot..

        Volgens mij maakt mijn antwoord het er niet duidelijker op, in tegendeel. Sorry :)

  4. Tommy

    Ik ben al heel wat jaartjes zeer gelukkig samen met dezelfde en heb diverse malen geprobeerd te analyseren wat de toverformule voor zo’n geslaagde relatie is. Ik denk dat drie voorwaarden essentieel zijn: 1. Je moet elkaar instinctief leuk en lekker vinden, 2. Je moet elkaar op belangrijke terreinen aanvullen, en 3. Je moet elkaar wat vrijheid gunnen.

    Om punt 2 even te verduidelijken: Mijn vrouw heeft een praktisch en technisch brein, ik ben eerder beschouwend en creatief. Zij ziet direct hoe apparaten werken of hoe je een bagageruimte het handigst volpakt. Ik vind oplossingen voor lastige situaties door inventief te improviseren. Ik verzin originele verrassingen, zij maakt ze werkbaar en betaalbaar. Ik bewonder haar telkens weer om haar pragmatische ijver (zelf ben ik een tikkie lui haha).

    Mijn ex en ik waren beiden onpraktische dromers en we zaten elkaar vaak aan te kijken met een blik van ‘wie gaat er eigenlijk voor brood op de plank zorgen?’ Dat werkte dus niet, hoe leuk we elkaar ook vonden.

    • Anouk

      Denk dat je daar een heel goede drie-eenheid te pakken hebt, Tommy. Leuk en inspirerend om te lezen, ik pieker ff verder over ‘wat maakt een relatie voor mij een goede relatie?’

Leave a Reply

Bulk Email Sender